เมืองนอกของเมืองศรีเทพ: ข้อมูลใหม่จากการขุดค้นทางโบราณคดีปี พ.ศ.2561

ผู้แต่ง

  • อนุรักษ์ ดีพิมาย นักศึกษาระดับปริญญาเอก สาขาโบราณคดีสมัยประวัติศาสตร์ บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร

คำสำคัญ:

ศรีเทพ, โบราณคดี, ทวารวดี

บทคัดย่อ

เมืองโบราณศรีเทพ จังหวัดเพชรบูรณ์ ปรากฏพัฒนาการทางวัฒนธรรมต่อเนื่องมาตั้งแต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์ตอนปลาย กระทั่งพัฒนาเป็นศูนย์กลางสำคัญของลุ่มแม่น้ำป่าสัก ในช่วงพุทธศตวรรษที่ 12 – 18 ภายใต้วัฒนธรรมทวารวดีและเขมรโบราณ อย่างไรก็ตามองค์ความรู้ในปัจจุบันล้วนได้จากการศึกษาโบราณวัตถุสถานในพื้นที่เมืองในและบริเวณรอบเมืองเท่านั้น ในขณะที่พื้นที่เมืองนอกยังคงขาดข้อมูลทางวิชาการอยู่มาก

การขุดค้นบริเวณเมืองนอกที่เมืองศรีเทพ ครั้งล่าสุดในปี พ.ศ. 2561 มีวัตถุประสงค์เพื่อกำหนดอายุสมัยและอธิบายลักษณะการใช้พื้นที่บริเวณเมืองนอกให้ชัดเจนยิ่งขึ้น ผลการขุดค้นแสดงให้เห็นว่าเมืองนอกปรากฏกิจกรรมการอยู่อาศัยและโลหกรรม ซึ่งมีการใช้พื้นที่ระยะแรกในช่วงประมาณพุทธศตวรรษที่ 11 – 12 และต่อเนื่องเข้าสู่พุทธศตวรรษที่ 13 – 14 เป็นอย่างน้อยหรือร่วมสมัยทวารวดี นอกจากนี้ยังมีข้อสังเกตว่าเมืองนอกขยายพื้นที่ออกมาจากเมืองในที่มีอายุเก่าแก่กว่าตั้งแต่สมัยทวารวดีตอนต้น ซึ่งเป็นช่วงที่เมืองศรีเทพเกิดการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างทางสังคมและวัฒนธรรมจากการปรากฏขึ้นของระบบกษัตริย์และศาสนา และยังมีข้อบ่งชี้ว่าเมืองนอกเป็นพื้นที่สำหรับกิจกรรมทางศาสนาและเกษตรกรรม ในขณะที่เมืองในยังคงเป็นพื้นที่อยู่อาศัย และมีการแบ่งแผนผังของเมืองเป็นสัดส่วนด้วยการขุดคูน้ำคันดินขึ้นในช่วงพุทธศตวรรษที่ 13 - 15

เอกสารอ้างอิง

กรมศิลปากร, 2550. อุทยานประวัติศาสตร์ศรีเทพ. กรุงเทพฯ: กรมศิลปากร.

กรมศิลปากร, 2558. เมืองโบราณดงละคร. กรุงเทพฯ: กรมศิลปากร.

กรมศิลปากร, 2559. จารึกในประเทศไทย เล่ม 2. พิมพ์ครั้งที่ 2 แก้ไขเพิ่มเติม. กรุงเทพฯ: หอสมุดแห่งชาติ กรมศิลปากร.

กฤษณ์ วันอินทร์, 2560. รายงานผลการหาค่าอายุสัมบูรณ์ (Thermoluminescence dating: TL). กรุงเทพฯ: ภาควิชาวิทยาศาสตร์พื้นพิภพ คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ (บางเขน).

กองโบราณคดี, 2532. รายงานเบื้องต้นการขุดตรวจหลุม 1868/68 เมืองโบราณศรีเทพ อำเภอศรีเทพ จังหวัดเพชรบูรณ์. กรุงเทพฯ: กรมศิลปากร.

เขมิกา หวังสุข, 2543. “พัฒนาการทางวัฒนธรรมในลุ่มแม่น้ำมูล: กรณีศึกษาเมืองเสมา อำเภอสูงเนิน จังหวัดนครราชสีมา.” วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาโบราณคดีสมัยประวัติศาสตร์ บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร, กรุงเทพฯ.

ทนงศักดิ์ หาญวงศ์, 2534. “พระนอนวัดธรรมจักรเสมาราม.” ศิลปากร 34 (6): 61-76.

ธิดา สาระยา, 2537ก. “ศรีเทพคือศรีจนาศะ.” ใน รัฐโบราณในภาคพื้นเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ : กำเนิดและพัฒนาการ (หน้า 134-157). กรุงเทพฯ: เมืองโบราณ.

ธิดา สาระยา, 2537ข. “ข้อสังเกตเกี่ยวกับประวัติศาสตร์เมืองศรีเทพ.” ใน รัฐโบราณในภาคพื้นเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ : กำเนิดและพัฒนาการ (หน้า 158-171). กรุงเทพฯ: เมืองโบราณ.

ปุราณรักษ์, ห้างหุ้นส่วนจำกัด, 2542. รายงานการขุดแต่งเพื่อการบูรณะโบราณสถานเมืองเสมา ตำบลเสมา อำเภอสูงเนิน จังหวัดนครราชสีมา. นครราชสีมา: ห้างหุ้นส่วนจำกัด ปุราณรักษ์.

ผุสดี รอดเจริญ, 2559. ความรู้เรื่องลูกปัดแก้วในงานโบราณคดีไทย. กรุงเทพ: ภาควิชาโบราณคดี คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร.

มยุรี วีระประเสริฐ, 2545. “ศรีจนาศะ หรือ จนาศะปุระ: ข้อสันนิษฐานเก่า-ใหม่.” ใน ศรีจนาศะ รัฐอิสระที่ราบสูง (หน้า 87-123). กรุงเทพฯ: มติชน.

ศรีศักร วัลลิโภดม, 2559. “ทวารวดี ศรีจนาศะ.” เมืองโบราณ 42 (1): 25-38.

ศรีศักร วัลลิโภดม, 2560. สร้างบ้านแปงเมือง. กรุงเทพฯ: มติชน.

สถาพร เที่ยงธรรม, 2554. ศรีเทพ: เมืองศูนย์กลางความเจริญแห่งลุ่มน้ำป่าสัก. เพชรบูรณ์: อุทยานประวัติศาสตร์ศรีเทพ กรมศิลปากร.

สฤษดิ์พงษ์ ขุนทรง, 2558. ทวารวดี: ประตูสู่การค้าบนเส้นทางสายไหมทางทะเล. กรุงเทพฯ: ภาควิชาโบราณคดี คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร.

สันติ์ ไทยานนต์, 2554. “การศึกษาลำดับพัฒนาการวัฒนธรรมทางโบราณคดีเมืองอู่ทอง.” วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาโบราณคดีสมัยประวัติศาสตร์ บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร, กรุงเทพฯ.

สุริยา สุดสวาท, 2561. “ชุมชนก่อนเมืองโบราณศรีเทพ: หลักฐานและความรู้เพิ่มใหม่.” ศิลปากร 61 (2): 48-59.

อนุรักษ์ ดีพิมาย, 2562. รายงานการขุดค้นทางโบราณคดีพื้นที่เมืองนอก เมืองศรีเทพ ปี พ.ศ. 2561. กรุงเทพฯ: ภาควิชาโบราณคดี คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร.

อุทยานประวัติศาสตร์ศรีเทพ, 2532. รายงานเบื้องต้นการขุดแต่งโบราณสถานเขาคลังใน(ต่อ). เพชรบูรณ์: อุทยานประวัติศาสตร์ศรีเทพ.

อุทยานประวัติศาสตร์ศรีเทพ, 2538. เมืองศรีเทพ. กรุงเทพฯ: รุ่งศิลป์การพิมพ์.

อุทยานประวัติศาสตร์ศรีเทพ, 2541. รายงานการปฏิบัติงานทางโบราณคดี ปีงบประมาณ 2541. เพชรบูรณ์: อุทยานประวัติศาสตร์ศรีเทพ.

อุทยานประวัติศาสตร์ศรีเทพ, 2543. รายงานการปฏิบัติงานขุดลอกคูเมืองโบราณชั้นใน-ชั้นนอก อุทยานประวัติศาสตร์ศรีเทพ. เพชรบูรณ์: อุทยานประวัติศาสตร์ศรีเทพ.

อุทยานประวัติศาสตร์ศรีเทพ, 2549. รายงานการขุดแต่งโบราณสถานหมายเลข 1275, 1291/20, 1291/80, 1291/99, 1292, 1293, 1294, 1295, 1296, 1298 โบราณสถานกลุ่มเมืองนอก. เพชรบูรณ์: อุทยานประวัติศาสตร์ศรีเทพ.

อุทยานประวัติศาสตร์ศรีเทพ, 2552. รายงานการขุดหลุมทดสอบทางโบราณคดีภายในเมืองศรีเทพ ปีงบประมาณ 2552. เพชรบูรณ์: อุทยานประวัติศาสตร์ศรีเทพ.

Brown R.L., 1996. The Dvaravati Wheels of the Law and the Indianization of South East Asia. Leiden: E.J. Brill.

Cœdès G., 1964. Inscriptions du Cambodge Vol. VII. Hanoi: Imprimerie d’Extrême-Orient.

Manguin P.Y., 2010. “Pan-regional response to South Asian Inputs in early Southeast Asia.” In B. Bellina et al. (eds.), 50 Years of Archaeology in Southeast Asia: Essays in Honour of Ian Glover (pp.171-181). Bangkok: River Books.

Murphy S.A., 2016. “The case for proto-Dvaravati: A review of the art historical and archaeological evidence.” Journal of Southeast Asian Studies 47 (3): 366-392.

Vickery M., 1988. Society, economics, and politics in pre-Angkor Cambodia: The 7th-8th centuries. Tokyo: The centre for East Asian Cultural Studies for Unesco, The Tokyo Bunko.

Wales Q., 1937. The exploration of Sri Deva: an ancient Indian city in Indochina. London: India Society.

Woodward H., 2010. “Dvaravati, Si Thep, and Wendan.” In Bulletin of the Indo-Pacific Prehistory Association 30: 87-97.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2020-06-30

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความ