ตุงไจย (ไชย) ล้านนากับผ้าเช็ด: พัฒนาการด้านรูปแบบศิลปกรรมและความสืบเนื่อง
คำสำคัญ:
ตุงล้านนา, ผ้าเช็ด, ไตลื้อ, ไตยวนบทคัดย่อ
ตุงไจย (ไชย) ในล้านนา ใช้ในการสักการบูชาพระธาตุ พระบรมสารีริกธาตุ และใช้เป็นสัญลักษณ์แห่งงานฉลองสมโภช ในหมู่ชาวไตยวนและไตลื้อ มักเป็นผ้าผืนเรียบไม่ปรากฏลวดลาย มีนักวิชาการบางท่านตั้งข้อสังเกตว่า ผ้าเช็ดของชาวลื้อกับตุงไจยมีรูปแบบศิลปกรรมที่ใกล้เคียงกันมาก และบางครั้งถูกนำมาใช้ถวายหน้าพระประธานในวิหารโดยทำหน้าที่เช่นเดียวกับตุง บทความนี้จะตรวจสอบรูปแบบ โครงสร้างผ้าและเทคนิคศิลปกรรมผ้าทั้งสองชนิด เพื่ออธิบายพัฒนาการด้านรูปแบบและเป็นแนวทางในการกำหนดอายุงานศิลปกรรมชนิดนี้ จากการตรวจสอบโครงสร้างผ้าและแม่ลาย แสดงให้เห็นว่า ผ้าเช็ดประเภทหนึ่งของชาวไตลื้อ มีลักษณะใกล้เคียงกับตุง แต่เท่าที่หลักฐานปรากฏ ผ้าเช็ดประเภทนี้ ถูกกำหนดอายุไว้ราวปลายพุทธศตวรรษที่ 25 จึงอาจเป็นไปได้ว่า ผ้าเช็ด ที่มีลักษณะคล้ายตุง เกิดขึ้นภายหลังโดยสืบต่อรูปแบบศิลปกรรมและเทคนิคการสร้างผืนผ้ามาจากการสร้างตุงไจย และปรับปรุงการวางลวดลายในผืนผ้าให้สอดคล้องกับการใช้งานเป็นผ้าเช็ด ดังนั้นผ้าเช็ดประเภทนี้ของชาวลื้อจึงเป็นงานสร้างสรรค์ที่เกิดขึ้นภายหลังและใช้เฉพาะในกลุ่มคนไตลื้อเท่านั้น
เอกสารอ้างอิง
ภาษาไทย
กรมศิลปากร, 2557. ตำนานมูลศาสนา. นนทบุรี: ศรีปัญญา.
จิราวรรณ กาวิละ โอคาโมโตะ และ ทรงศักดิ์ ปรางค์วัฒนากุล, 2553. “สร้างสมบุญหนุนภพหน้า.” ใน จิราวรรณ กาวิละ โอคาโมโตะ, แพททรีเซีย ชีสแมน และ ทรงศักดิ์ ปรางค์วัฒนากุล, สุนทรีย์แห่งลีลา ผืนผ้าแพรพรรณ พินิจผ้าชิ้นเด่นของพิพิธภัณฑ์ธนาคารแห่งประเทศไทย สำนักงานภาคเหนือ (หน้า 64). เชียงใหม่: นพบุรีการพิมพ์.
ทรงศักดิ์ ปรางค์วัฒนากุล, 2551. มรดกวัฒนธรรม ผ้าทอไทลื้อ. เชียงใหม่: ภาควิชาภาษาไทย คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
________, 2558. “ผ้าทอไทลื้อ: คือชีวิตและศรัทธา.” ใน ปฐม หงส์สุวรรณ (บรรณาธิการ), ผ้าทอในวิถีไทย-ไท (หน้า 262). กรุงเทพฯ: สถาบันไทยศึกษา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
________, 2559. พิพิธภัณฑ์ลื้อลายคำ สืบสานสายใยผ้าทอไทลื้อ. เชียงราย: พิพิธภัณฑ์ลื้อลายคำ.
ทรงศักดิ์ ปรางค์วัฒนากุล และ แพททรีเซีย ชีสแมน, 2538. ผ้าล้านนา ยวน ลื้อ ลาว. กรุงเทพฯ : อมรินทร์พริ้นติ้งกรุ๊ป.
น. ณ ปากน้ำ, 2544. วัดบวกครกหลวง. กรุงเทพฯ: เมืองโบราณ.
พ.นิรันดร์ อภิวฒโน (ขันธิมา), 2547. ตุงล้านนาภูมิปัญญาบรรพชน. เชียงใหม่: คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
ภาณุพงษ์ เลาหสม, 2541. จิตรกรรมฝาผนังล้านนา. กรุงเทพฯ: เมืองโบราณ.
มัชฌิมา วีรศิลป์, 2549. “การศึกษาวรรณกรรมล้านนาเรื่องเวสสันดรชาดกสำนวนไผ่แจ้เรียวแดง.” วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต คณะอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ยุพินศรี สายทอง, 2528. งานทอ. กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์.
วิถี พานิชพันธ์, 2547. ผ้าและสิ่งถักทอไท. เชียงใหม่: ซิลค์เวิร์ม.
วิบูลย์ ลี้สุวรรณ, 2559. พจนานุกรมผ้าและเครื่องถักทอ. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: เมืองโบราณ.
วิยะดา ทองนิมิตร, 2526. วัดพระสิงห์. กรุงเทพฯ: เมืองโบราณ.
ศูนย์ส่งเสริมศิลปาชีพระหว่างประเทศ, 2556. ศตวรรษา ผ้าโบราณไท. พระนครศรีอยุธยา: ศูนย์ส่งเสริมศิลปาชีพระหว่างประเทศ.
สุชีพ ปุญญานุภาพ, 2560. พระไตรปิฎกฉบับสำหรับประชาชน. กรุงเทพฯ: มูลนิธิมหามกุฎราชวิทยาลัย.
ภาษาอังกฤษ
Bock C., 1986. Temples and elephants: Travels in Siam in 1881-1882. Oxford: Oxford University Press.
Cheesman P., 1998. Lao textiles: Ancient symbols-living art. Bangkok: White Lotus.
Conway S., 2002. Silken threads lacquer thrones: Lan Na court textiles. Bangkok: River books.
Kakizaki I., 2005. Laying the tracks. Kyoto: Kyoto University Press.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2021 ดำรงวิชาการ

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความนี้เป็นผลงานของข้าพเจ้าแต่เพียงผู้เดียว และ/หรือเป็นผลงานของข้าพเจ้าและผู้ร่วมงาน ตามชื่อที่ระบุในบทความจริง และเป็นผลงานที่มิได้ถูกนำเสนอหรือตีพิมพ์ที่ใดมาก่อน