งานสถาปัตยกรรมสมัยใหม่ในอุโบสถวัดป่าสายพระอาจารย์มั่น ภูริทตฺโต ในภาคอีสาน
คำสำคัญ:
สถาปัตยกรรมสมัยใหม่, อุโบสถ, วัดป่า, ภาคอีสานบทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์นำเสนอรูปแบบอุโบสถวัดป่าในภาคอีสาน ที่ได้รับอิทธิพลงานสถาปัตยกรรมสมัยใหม่ช่วงทศวรรษ 2510-2530 เกณฑ์การคัดเลือกพิจารณาจากอุโบสถในวัดที่มีความเกี่ยวข้องพระป่าสาย พระอาจารย์มั่น ภูริทตฺโต ในภาคอีสาน จากการสำรวจอุโบสถที่ได้รับอิทธิพลงานสถาปัตยกรรมสมัยใหม่มีทั้งหมด 8 แห่ง แบ่งออกเป็น 3 รูปแบบ ได้แก่ อุโบสถแบบสถาปัตยกรรมไทยประยุกต์ อุโบสถแบบสถาปัตยกรรมไทยสมัยใหม่ และอุโบสถสถาปัตยกรรมไทยร่วมสมัย 1. อุโบสถแบบสถาปัตยกรรมไทยประยุกต์ โดยทั่วไปมีการทำรูปแบบที่สืบเนื่องต่อกันมาจากอาคารไทยประยุกต์ ส่วนงานสถาปัตยกรรมสมัยใหม่ที่ปรากฏในอุโบสถรูปแบบนี้ มีการใช้ผังสี่เหลี่ยมผืนผ้า อาคารภายนอกตกแต่งแบบผนังเรียบเกลี้ยงซึ่งเป็นลักษณะสถาปัตยกรรมโมเดิร์น นอกจากนี้ยังพบเทคนิคการออกแบบอาคารให้สอดคล้องกับสภาพแวดล้อมและสภาพภูมิอากาศ โดยให้ความสำคัญกับด้านการใช้งานและการประหยัดมากขึ้น 2. อุโบสถแบบสถาปัตยกรรมไทยสมัยใหม่ กลุ่มนี้จัดเป็นกลุ่มงานที่แสดงถึงอิทธิพลงานสถาปัตยกรรมสมัยใหม่มากที่สุด โดยด้านรูปแบบเริ่มจากการนำรูปแบบสถาปัตยกรรมแบบสากลมาใช้ ส่วนด้านเทคนิคงานสถาปัตยกรรมสมัยใหม่เป็นการให้ความสำคัญกับแนวการออกแบบปัจจัยแวดล้อมที่กลมกลืนกับรูปแบบสถาปัตยกรรมในภูมิภาค รวมถึงมีการใช้เรื่องแนวความคิด (Concept) เพื่อออกแบบอุโบสถ เกิดการตีความอุโบสถใหม่จากมุมมองสถาปนิก 3. อุโบสถแบบสถาปัตยกรรมไทยร่วมสมัยเป็นการผสมระหว่างการนำรูปแบบอุโบสถไทยประเพณี และรูปแบบสิมอีสานมาออกแบบใหม่ โดยใช้เทคโนโลยีการก่อสร้างที่พบในงานสถาปัตยกรรมสมัยใหม่เพื่อให้ลวดลายหรือรูปลักษณ์ของไทยประเพณีไปประดับหรือประกอบอาคารให้ดูเป็นไทยมากขึ้น
เอกสารอ้างอิง
กองพุทธศาสนสถาน, 2534. ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 10. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์การศาสนา.
, 2535. ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 11. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์การศาสนา.
, 2538. ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 14. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์การศาสนา.
, 2542. ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 17. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์การศาสนา.
จีรศักดิ์ เกื้อสมบัติ, 2561. "โมเดิร์น: แนวคิดเรื่องฟังก์ชันในงานสถาปัตยกรรมไทยยุคโมเดิร์น พ.ศ. 2510-2530."
วิทยานิพนธ์ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาสถาปัตยกรรม บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ชมชน ฟูสินไพบูลย์ และ ฮิโรชิ ทาเกยามา, 2554. “พัฒนาการแนวความคิดเรื่องเอกลักษณ์ของชาติในงาน
สถาปัตยกรรม: การประกวดแบบรัฐสภาแห่งใหม่ พ.ศ. 2552.” หน้าจั่ว ว่าด้วยประวัติศาสตร์
สถาปัตยกรรม และสถาปัตยกรรมไทย (7): 309-340.
ชาตรี ประกิตนนทการ, 2550. การเมืองและสังคมในศิลปสถาปัตยกรรม สยามสมัย ไทยประยุกต์ ชาตินิยม.
กรุงเทพฯ: มติชน.
ฐิตานันท์ สถิตย์ธรรม (บรรณาธิการ), 2556. จ.บ.พ.+ความสุข+ความทรงจำ+เส้นทางวิชาชีพแห่งธรรม.
นครราชสีมา: โรงพิมพ์โจเซฟ.
ติ๊ก แสนบุญ, 2564. “หอแจกอีสาน : พัฒนาการทางสังคมและความเปลี่ยนแปลง.” ใน การประชุมวิชาการระดับชาติ มอบ. วิจัย ครั้งที่ 15 (หน้า 62-73). อุบลราชธานี: มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี, 22-23 กรกฎาคม 2564.
ผุสดี ทิพทัส, 2539. สถาปนิกสยาม: พื้นฐาน บทบาท ผลงาน และแนวคิด (พ.ศ. 2475-2537) เล่ม 1.
กรุงเทพฯ: สถาปนิกสยาม.
, 2540. “สัมภาษณ์ 10 คำถาม กับอาจารย์วทัญญู ณ ถลาง.” อาษา 98-103.
ภารณี อินทร์เล็ก, 2562. “อุโบสถวัดศาลาลอย: งานสถาปัตยกรรมสมัยใหม่ในพุทธสถาปัตยกรรม.” หน้าจั่ว ว่าด้วยประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรมและสถาปัตยกรรมไทย 16 (1): 102-121.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, 2539. พระไตรปิฎก เล่ม 7: พระวินัยปิฎกเล่ม 7 จุลวรรค ภาค 2. กรุงเทพฯ: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
วิมลสิทธิ์ หรยางกูร, 2554. "การสร้างสรรค์มรดกวัฒนธรรม: สู่การสร้างสรรค์เอกลักษณ์สถาปัตยกรรมไทย." วารสารวิจัยและสาระสถาปัตยกรรม/การผังเมือง (1): 1-20.
วิมลสิทธิ์ หรยางกูร และคณะ, 2536. พัฒนาการแนวความคิดและรูปแบบของงานสถาปัตยกรรม: อดีต
ปัจจุบัน และอนาคต. กรุงเทพฯ: สมาคมสถาปนิกสยาม.
, 2537. “พัฒนาการแนวความคิดและรูปแบบของงานสถาปัตยกรรม: อดีต ปัจจุบัน
และอนาคต.” อาษา (29): 75-82.
, 2558. รายงานการวิจัยฉบับสมบูรณ์โครงการสร้างสรรค์เอกลักษณ์สถาปัตยกรรมไทยสมัยใหม่. กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
ศิริศักดิ์ อภิศักดิ์มนตรี และพระชัยวรวงศ์ อิทฺธิมนฺโต (ณ เชียงใหม่), 2565. “วิหารในพระไตรปิฎก: มูลเหตุการ
สร้าง ความหมาย และองค์ประกอบทางสถาปัตยกรรม.” วารสารปณิธาน 18 (2): 164-191.
สมชาติ จึงสิริอารักษ์, 2553. สถาปัตยกรรมแบบตะวันตกในสยาม สมัยรัชกาลที่ 4-พ.ศ. 2480. กรุงเทพฯ:
คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร.
สำนักงานราชบัณฑิตยสภา, 2559. สารานุกรมสถาปัตยกรรมศาสตร์และการก่อสร้าง หมวดประวัติศาสตร์
สถาปัตยกรรม ฉบับราชบัณฑิตยสภา. กรุงเทพฯ: สำนักงานราชบัณฑิตยสภา.
สถาปนิกไทย, 2532. กรุงเทพฯ: เดอะมีเดีย มาร์ท.
อนุวิทย์ เจริญศุภกุล, 2528. “แผนภาพตัวแบบการศึกษาสถาปัตยกรรมพื้นถิ่นในประเทศไทย.” หน้าจั่ว 5: 43-54.
อาษา คำภา, 2557. “พระป่า ธรรมยุตอีสานในบริบททางประวัติศาสตร์และอัตลักษณ์ความเป็นท้องถิ่นช่วงพุทธ
ศตวรรษที่ 25.” ใน ท้องถิ่นนิยม: นิยมท้องถิ่นในประวัติศาสตร์ ประวัติศาสตร์ในท้องถิ่น (หน้า 167-208). กรุงเทพฯ: สถาบันไทยคดีศึกษา.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2024 ดำรงวิชาการ

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความนี้เป็นผลงานของข้าพเจ้าแต่เพียงผู้เดียว และ/หรือเป็นผลงานของข้าพเจ้าและผู้ร่วมงาน ตามชื่อที่ระบุในบทความจริง และเป็นผลงานที่มิได้ถูกนำเสนอหรือตีพิมพ์ที่ใดมาก่อน