ความสัมพันธ์ของจามปาและทวารวดีภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ผ่านรูปแบบศิลปกรรมช่วงพุทธศตวรรษที่ 14 – 15
คำสำคัญ:
รัฐโบราณ, จามปา, ทวารวดีบทคัดย่อ
จามปาเป็นรัฐโบราณบริเวณตอนกลางและตอนใต้ของประเทศเวียดนามในปัจจุบัน มีอายุมาตั้งแต่พุทธศตวรรษที่ 8 จนถึงพุทธศตวรรษที่ 21 ด้วยสภาพภูมิประเทศเป็นพื้นที่ชายฝั่งใกล้กับดินแดนจีนตอนใต้กับมีทรัพยากรที่สำคัญส่งผลให้จามปาเป็นหนึ่งในเมืองท่าสำคัญ มีการติดต่อกับกลุ่มรัฐโบราณในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้หลายพื้นที่ หนึ่งในนั้นคือรัฐโบราณในประเทศไทย ได้แก่ ทวารวดีตอนกลาง ศรีวิชัยทางตอนใต้ ตลอดจนพื้นที่ทวารวดีภาคอีสานที่มีหลักฐานด้านศิลปกรรมเชื่อมโยงความสัมพันธ์ของสองพื้นที่ในช่วงพุทธศตวรรษที่ 14 – 15 ทั้งรูปแบบโบราณวัตถุและโบราณสถาน เช่น ภาพแกะสลักบนพระธาตุพนม ประติมากรรมสิงห์ และใบเสมา ศิลปกรรมที่เกิดขึ้นช่วยให้มองเห็นมิติความสัมพันธ์ระหว่างจามปาและทวารวดีภาคอีสานในแง่มุมที่หลากหลายกว่าความสัมพันธ์ทางเชิงช่าง แต่ยังสะท้อนความสัมพันธ์ทางการเมืองและพุทธศาสนามหายาน บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อนำเสนอมุมมองการตีความความสัมพันธ์ระหว่างจามปาและทวารวดีภาคตะวันออกเฉียงเหนือช่วงพุทธศตวรรษที่ 14 – 15 ในมิติทางการเมืองและศาสนา ผ่านการวิเคราะห์การกระจายตัวของหลักฐานและรูปแบบศิลปกรรมที่เกี่ยวข้อง
เอกสารอ้างอิง
ภาษาไทย
ก่องแก้ว วีระประจักษ์ และจิรพัฒน์ ประพันธ์วิทยา, 2563. “จารึกวัดพระงาม.” ใน เอกสารประกอบการสัมมนาทางวิชาการข้อมูลใหม่จากโบราณสถานวัดพระงาม จังหวัดนครปฐม. กรุงเทพฯ: กรมศิลปากร.
กังวล คัชชิมา. “จารึกแผ่นทองแดง ณ พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ อ.อู่ทอง จ.สุพรรณบุรี,” (เอกสารอัดสำเนา), https://db.sac.or.th/inscriptions/uploads/file/copper-plate-kangwon-new.pdf
จิรัสสา คชาชีวะ, 2559. วัชรยานตันตระในอินเดียและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้จากหลักฐานทางโบราณคดี. กรุงเทพฯ: ภาควิชาโบราณคดี คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ฉ่ำ ทองคำวรรณ, 2509. “คำจารึกภาษาสันสกฤตบนแผ่นทองแดง.” ใน โบราณวิทยาเรื่องเมืองอู่ทอง.กรุงเทพฯ: กรมศิลปากร.
ตำนานพระธาตุพนม จังหวัดนครพนม,2474. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์พระจันทร์.
นันทพร บรรลือสินธุ์, แปลและเรียบเรียง, 2542. การสำรวจแหล่งโบราณสถานในอาณาจักรจามปา จากรายงานของคณะผู้แทนร่วมระหว่างชาวโปแลนด์และชาวเวียดนาม ในปี ค.ศ.1981-1986. กรุงเทพฯ: กรมศิลปากร.
นิโคลาส ทาร์ลิ่ง, 2552. ประวัติศาสตร์เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ฉบับเคมบริคจ์. กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.).
ผาสุข อินทราวุธ, 2544. รายงานการขุดค้นเมืองโบราณฟ้าแดดสงยาง อำเภอกมลาไสย จังหวัดกาฬสินธุ์. นครปฐม: สถาบันวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยศิลปากร.
________, 2559. “ร่องรอยวัฒนธรรมอินเดียในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้.” ใน โบราณคดีและประวัติศาสตร์ในประเทศไทย ฉบับคู่มือครูสังคมศึกษา. กรุงเทพฯ: ภาควิชาโบราณคดี คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร.
พิริยะ ไกรฤกษ์, 2555. รากเหง้าแห่งศิลปะไทย. กรุงเทพฯ: ริเวอร์ บุ๊คส์.
ศักดิ์ชัย สายสิงห์, 2555. เจดีย์ พระพุทธรูป ฮูปแต้ม สิม ศิลปะลาวและอีสาน. นนทบุรี: มิวเซียมเพรส.
________, 2560. เจดีย์ในประเทศไทย: รูปแบบ พัฒนาการและพลังศรัทธา. นนทบุรี: เมืองโบราณ.
________, 2562. ศิลปะทวารวดี: วัฒนธรรมทางศาสนายุค แรกเริ่มในดินแดนไทย. กรุงเทพฯ: เมืองโบราณ.
สมชาย ณ นครพนม และ พัชรินทร์ ศุขประมูล, 2561. จากบ้านสู่เมือง: รัฐแรกเริ่มบนแผ่นดินไทย. กรุงเทพฯ: กรมศิลปากร กระทรวงวัฒนธรรม.
สฤษดิ์พงศ์ ขุนทรง. รายงานการวิจัยเรื่องพัฒนาการของเมืองอู่ทองจากหลักฐานทางโบราณคดี. กรุงเทพฯ: คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร, 2559.
หม่อมเจ้าสุภัทรดิศ ดิศกุล, 2538. ประวัติศาสตร์ศิลปะประเทศใกล้เคียง : อินเดีย, ลังกา, ชวา, จาม, ขอม, พม่า, ลาว. กรุงเทพฯ: มติชน.
________. ประวัติศาสตร์เอเชียอาคเนย์ถึง พ.ศ. 2000, 2549. กรุงเทพฯ: สมาคมประวัติศาสตร์ในพระราชูปถัมภ์สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี.
อชิรัชญ์ ไชยพจน์พานิช, 2557. ศิลปะเวียดและจาม. กรุงเทพฯ: มติชน.
อพิสิทธ์ ธีระจารุวรรณ, บรรณาธิการ, 2557. พระธาตุพนม: จอมเจดีย์สองฝั่งโขง. นนทบุรี: มติชนปากเกร็ด.
อมรา ศรีสุชาติ, 2557. ศรีวิชัยในสุวรรณทวีป. กรุงเทพฯ: กรมศิลปากร.
ภาษาอังกฤษ
Boisselier, Jean, 1963. La statuaire du Champa: recerches sur las cultes et l'iconographie. Paris: Ecole Francaise d' Extreme-Orient, depositaire Adrien Maisonneuve.
Chemburkar, Swati and Shivani Kapoor, 2018. “The Pasupata sect in ancient Cambodia and Champa.” in Vibrancy in stone: masterpieces of the Dà Nã̆ng Museum of Cham sculpture. editor by Tran Ky Phuong. Bangkok: River Books.
Chutiwongs, Nandana, 2011 “Narrative Reliefs on the two image pedestals at Dong – duong.” Lettre de la Societe des Amis du Champa Ancient (SACHA): 12 – 28.
Dupont, Pierre, 2006. The archaeology of the Mons of Dvaravati, V1 – Text. translated by Joyanto K. Sen. Bangkok: White Lotus.
Glover, Ian & Nguyễn Kim Dung, 2011. “Excavation at Go Cam, Quang Nam, 2000-3: Linyi and the Emergence of the Cham Kingdoms.” in The Cham of Vietnam: history, society and art. editor by Tran Ky Phuong & Bruce M. Lockhart. Singapore: NUS Press.
Guillon, Emmanuel, 2001. Hindu-Buddhist art of Vietnam: treasures from Champa. Trumbull, Conn: Weatherhill.
Guy, John. “Saiva Ritual: Lingakosa and Mukhakosa in Champa.” in Vibrancy in stone: masterpieces of the Dà Nã̆ng Museum of Cham sculpture. editor by Tran Ky Phuong. Bangkok: River Books, 2018.
Hall, Kenneth R, 2018. “Champa Ports-of-trade networking on the coastline c.300 – 1500 ce.” in Vibrancy in stone: masterpieces of the Dà Nã̆ng Museum of Cham sculpture. editor by Tran Ky Phuong. Bangkok: River Books.
Krairiksh, Piriya, 2517. “Samas with form the Mahanipata-jatakas in the National Museum at Khon Kaen.” ใน ศิลปและโบราณคดีในประเทศไทย. กรุงเทพฯ: กรมศิลปากร.
Mus, Paul, 2001. “The Religious Ceremonies of Champa.” in Cham sculpture, religious ceremonies and superstitions of Champa. editor by Henri Parmentier, Paul Mus & Etienne Aymonier. Bangkok, Thailand: White Lotus Press.
Murphy, Stephen A, 2019. “Cultural Connections and Shared Origins between Campa and Dvaravati: A Comparison of Common Artistic and Architectural Motifs, ca. 7th–10th Centuries ce.” in Champa: Territories and Networks of a Southeast Asian Kingdom. Editor by Arlo Griffiths, Andrew Hardy, and Geoff Wade.
Schweyer, Anne-Valerie, 2011. Ancient Vietnam: history, art and archaeology. Bangkok: River Books.
________, “Buddhism in Champa,” in Vibrancy in stone: masterpieces of the Dà Nã̆ng Museum of Cham sculpture, editor by Tran Ky Phuong. Bangkok: River Books, 2018.
Tran Ky Phuong, 2009. “Architecture of the Temple-Towers of Ancient Champa.” in Champa and the archaeology of My Son (Vietnam). editor by Andrew Hardy, Mauro Cucarzi & Patrizia Zolese. Singapore: NUS Press.
________, 2018. “Rethinking Cham temple architecture sculpture.” in Vibrancy in stone: masterpieces of the Dà Nã̆ng Museum of Cham sculpture. editor by Tran Ky Phuong. Bangkok: River Books.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2024 ดำรงวิชาการ

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความนี้เป็นผลงานของข้าพเจ้าแต่เพียงผู้เดียว และ/หรือเป็นผลงานของข้าพเจ้าและผู้ร่วมงาน ตามชื่อที่ระบุในบทความจริง และเป็นผลงานที่มิได้ถูกนำเสนอหรือตีพิมพ์ที่ใดมาก่อน