ตำราคชกรรมฉบับราษฎร์ที่พบในหอสมุดแห่งชาติ

ผู้แต่ง

  • ดร. วริศรา โกรทินธาคม อาจารย์ประจำสาขาวิชาภาษาไทย ภาควิชาภาษาไทยและภาษาตะวันออก คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง
  • ดร. พัชราพรรณ กะตากูล อาจารย์ประจำสาขาวิชาภาษาไทย ภาควิชาภาษาไทย คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์

คำสำคัญ:

ตำราคชกรรม; ตำราคชกรรมฉบับราษฎร์; หอสมุดแห่งชาติ

บทคัดย่อ

บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาต้นฉบับ เนื้อหา กลวิธีการนำเสนอเนื้อหา และคุณค่าที่ได้จากตำราคชกรรมฉบับราษฎร์ที่พบในหอสมุดแห่งชาติ จากการสำรวจเอกสารโบราณทางคชกรรมจำนวน 60 ฉบับ ผู้เขียนสังเกตเห็นว่ามีตำราคชกรรม 1 ฉบับ ได้แก่ ตำราคล้องช้าง เอกสารเลข 96 มัด 11 ซึ่งมีลักษณะของตำราฉบับราษฎร์เนื่องจากปรากฏคำภาษาถิ่นใต้ปะปนอยู่

ด้านเนื้อหาพบเนื้อหาที่หลากหลาย เช่น มนต์ขับผีคอก มนต์แก้คุณไสย สะเดาเคราะห์ร้ายต่าง ๆ มนต์กำหราบเชือกคล้องช้าง การตั้งคอกและทำขวัญคอก ตำราดูไข้และแก้ไข้ช้างพังพลาย เป็นต้น ด้านกลวิธีการนำเสนอเนื้อหาพบจุดที่น่าสนใจ คือส่วนของการเริ่มต้นเนื้อหาในแต่ละเรื่องด้วยคำว่า “โอม” “สิทธิการิยะ” “โอมสิทิการ” เป็นคำแสดงความเคารพต่อครูบาอาจารย์และเพื่อความเป็นสิริมงคล และการลงท้ายเนื้อหาแต่ละเรื่องด้วยคำว่า “แล” “จบเท่านี้แล” “เถิด” ตำราคชกรรมฉบับราษฎร์ยังสะท้อนให้เห็นคุณค่าด้านภาษาและภูมิปัญญาท้องถิ่นเป็นอย่างดี ด้านภาษาพบว่ามีการใช้สำนวนถ้อยคำที่ให้เสียงสัมผัสแบบกวีเพื่อความไพเราะ และมีการใช้ภาษาหลากหลาย ทั้งภาษาบาลี สันสกฤต เขมร และภาษาถิ่น เป็นหลักฐานยืนยันถึงความเป็นตำราฉบับราษฎร์ที่เกิดจากภูมิปัญญาชาวบ้านอย่างแท้จริง ด้านภูมิปัญญาท้องถิ่นได้สะท้อนองค์ความรู้หลายด้าน ได้แก่ ความเชื่อและพิธีกรรมที่เกี่ยวเนื่องกับช้าง การแพทย์พื้นบ้าน และการจัดการสัตว์ใหญ่ แสดงให้เห็นว่าหมอช้างชาวบ้านมิได้เลี้ยงช้างเพียงเพื่อการดำรงชีพเท่านั้น แต่ได้พัฒนาองค์ความรู้และแนวปฏิบัติด้านคชกรรมอย่างเป็นระบบ จนก่อให้เกิดองค์ความรู้เฉพาะถิ่นที่สืบทอดต่อกันมาในชุมชน

เอกสารอ้างอิง

หนังสือและบทความ

ปรามินทร์ เครือทอง, 2553. ช้าง เล่มหนึ่ง. กรุงเทพฯ: สถาบันพิพิธภัณฑ์การเรียนรู้แห่งชาติ.

พิทยา หอมไกรลาศ, ม.ป.ป. ตากลาง หมู่บ้านช้างแห่งลุ่มน้ำมูล. ม.ป.ท.: บริษัท ด่านสุทธาการพิมพ์จำกัด.

มหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช, 2551. พจนานุกรมภาษาถิ่นใต้ พุทธศักราช 2550. มหาวิทยาลัยราช

ภัฏนครศรีธรรมราชร่วมกับมูลนิธิร่วมพัฒนาภาคใต้และสถาบันทักษิณคดีศึกษา.

วริศรา โกรทินธาคม, 2567. “รูปแบบและวิธีการจับช้างของไทย: กรณีศึกษาจากตำราคชศาสตร์และเอกสาร

ภาษาไทยที่เกี่ยวข้อง.” วารสารรามคำแหง ฉบับมนุษยศาสตร์. 43(1): 41–66.

วริศรา โกรทินธาคม และอุเทน วงศ์สถิตย์, 2565. “กลวิธีการใช้ภาษาในสมุดพระตำหรับขี่ช้างสมัยรัชกาลที่

” วารสารศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต. 7(2): 68–83.

สมัย วรรณอุดร, 2560. “ตำรายาลาว : ขนบการบันทึกและกลวิธีการนำเสนอ.” วารสารช่อพะยอม. 28(2):

-47.

สาวิณี ขอนแก่น, 2564. “สารตรา : หนังสือแห่งอำนาจของราชอาณาจักรสยาม.” วารสารสันติศึกษา

ปริทรรศน์ มจร, 9(3): 1295-1307.

อัษฎางค์ ชมดี และคณะ, 2556. โครงการเก็บรวบรวมมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม ตำราคชศาสตร์ฉบับ

ชาวบ้านชาวกูยเมืองสุรินทร์ (เล่ม1). ม.ป.ท.

เอกสารต้นฉบับที่ยังไม่ได้ตีพิมพ์

“ตำราคล้องช้าง.” ม.ป.ป.. หนังสือสมุดไทยขาว. อักษรขอม-ไทย. ภาษาบาลี-ไทย. เส้นรงค์ (ดินสอ หมึก).

เลขที่ 96. สำนักหอสมุดแห่งชาติ.

“ตำราขี่ช้าง.” ม.ป.ป.. กระดาษฝรั่ง. อักษรไทย. ภาษาไทย. เส้นหมึก. เลขที่ 86. สำนักหอสมุดแห่งชาติ.

“ตำราขี่ช้าง.” ม.ป.ป.. หนังสือสมุดไทยขาว(ปกไม้). อักษรขอม-ไทย. ภาษาบาลี-ไทย. เส้นรงค์ (สีน้ำยา, หมึก).

เลขที่ 92. สำนักหอสมุดแห่งชาติ.

ข้อมูลออนไลน์

สำนักงานราชบัณฑิตยสภา, 2551. ยถา และ สัพพี. ค้นเมื่อ 17 ตุลาคม 2568, จาก http://legacy.orst.go.th/?knowledges=ยถา-และ-สัพพี-๗-กุมภาพันธ

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2026-06-24

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความ