วีณาที่ปรากฏในศิลปกรรมโบราณในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ก่อนพุทธศตวรรษที่ 19
คำสำคัญ:
วีณา, กินรีวีณา, พิณ, พิณน้ำเต้าบทคัดย่อ
เครื่องดนตรีประเภทวีณา จัดเป็นเครื่องดนตรีกลุ่มเครื่องสายที่มีถิ่นกำเนิดจากอนุทวีปอินเดีย มีหลักฐานปรากฏชัดเจนตั้งแต่ยุคพระเวท ใช้สำหรับประกอบพิธีกรรมร่วมกับการขับโศลกหรือบทสวดมนตร์ หรือให้ความบันเทิงในการละเล่น ประกอบไปด้วยเครื่องดนตรีหลายชนิด ทั้งประเภทดีดและสี ซึ่งมีการจัดจำแนกประเภทแตกต่างกันไปตามแต่ละสำนักความคิด โดยสายพัฒนาการหลักเกิดขึ้นจากกลุ่ม 1. วีณาคล้ายฮาร์ป 2.กินรีวีณา หรือ พิณน้ำเต้า รูปแบบทั้งสองส่งอิทธิพลให้กับเครื่องดีดต่าง ๆ ที่ยังหลงเหลืออยู่ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้จนถึงปัจจุบัน ขณะที่กินรีวีณาในอินเดียในยุคหลังลงมาได้รับอิทธิพลจากเครื่องดนตรีต่างชาติ โดยเฉพาะดนตรีมุสลิมจากเปอร์เซียที่เข้ามามีอิทธิพลในอินเดียช่วงพุทธศตวรรษที่ 18 ทำให้มีรายละเอียดโครงสร้างที่ซับซ้อนขึ้น นอกจากนี้ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ก่อนพุทธศตวรรษที่ 19 ยังมีเครื่องดนตรีประเภทดีดที่มีความหลากหลายมากกว่า คือกลุ่มวีณาที่คล้ายลูท (Lute) บางครั้งพัฒนาขึ้นเองในพื้นเมือง ขณะที่บางส่วนแสดงความใกล้ชิดกับดนตรีจีนและดนตรีจากเปอร์เซีย
เอกสารอ้างอิง
บรรณานุกรม
ภาษาไทย
ประภัสสร์ ชูวิเชียร, 2547. “พระบรมธาตุเจดีย์นครศรีธรรมราชกับการวิเคราะห์ด้านประวัติศาสตร์ศิลปะ.”
วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต ภาควิชาประวัติศาสตร์ศิลปะ สาขาประวัติศาสตร์ศิลปะ บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ยน เคียน, 2553. พิมพ์ครั้งที่ 1. เครื่องดนตรีกัมพูชาโบราณ. (แปลโดยสกลสุภา ทองน้อย). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์
วิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหิดล.
ศิลป์ พีระศรี, 2508. พระบฏในกรุพระเจดีย์วัดดอกเงิน, สมบัติศิลปะจากบริเวณเชื่อนภูมิพล ของกรม
ศิลปากร. กรุงเทพฯ: กรมศิลปากร, พิมพ์เป็นที่ระลึกในการฌาปนกิจศพ นายนกยูง พงษ์สามารถ ณ เมรุวัดธาตุทอง วันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ.2508.
สุจิตต์ วงษ์เทศ, 2549. พิมพ์ครั้งที่ 1. กำสรวลสมุทรหรือกำสรวลศรีปราชญ์ เป็นพระราชนิพนธ์ยุคต้นกรุง
ศรีอยุธยา. กรุงเทพฯ : ศิลปวัฒนธรรม.
ภาษาอังกฤษ
MARTIN KNUST, 2010. “URGED TO INTERDISCIPLINARY APPROACHES: THE ICONOGRAPHY OF
MUSIC ON THE RELIEFS OF ANGKOR WAT,” Music in Art XXXV (1-2).
Nicholas Ferdeta Lakusa, Niken Wirasanti and Gea Oswah Fatah Parikesit, 2025. “Symbolism of
Lute Instruments in Borobudur's Karmawibhangga Reliefs: A Semiotic Analysis,” Asian Research Journal of Arts & Social Sciences, Volume 23, Issue 6.
P. SAMBAMOORTHY, 1960. HISTORY OF INDIAN MUSIC. Madras: The Indian music public
house.
Saveros Po, 1997. “Music and Dance in Ancient Cambodia as Evidenced by Old Khmer
Epigraph,” East and West 47 (1/4) Published By: ISMEO (International Association for
Mediterranean and Oriental Studies).
ข้อมูลอิเล็กทรอนิกส์
Roger Blench, 2011 A guide to the musical instruments of NE India:classification, distribution,
history and vernacular names, Retrived 2 January 2026. from https://atabuarasa.wordpress.com/wp- content/uploads/2016/02/a-guide-to-the-musical-instruments-of-the neindia.pdf#:~:text=A%20guide%20to%20the%20musical,COMMENT%20%2DNOT%20FOR%20CITATION%20WITHOUT
Suraj B R, (No date). “Pictorial Organology of India: From 2500 B.C.E to 12th Century A.D.,”
Retrived เข้าถึงได้จาก Retrived 2 January 2026. from https://www.academia.edu/87983763/Pictorial_Organology_of_India_From_2500_B_C_E_to_12th_Century_A_D 19 -23.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 ดำรงวิชาการ

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความนี้เป็นผลงานของข้าพเจ้าแต่เพียงผู้เดียว และ/หรือเป็นผลงานของข้าพเจ้าและผู้ร่วมงาน ตามชื่อที่ระบุในบทความจริง และเป็นผลงานที่มิได้ถูกนำเสนอหรือตีพิมพ์ที่ใดมาก่อน