มานิ (ซาไก) ชนพื้นเมืองในภาคใต้ของไทย

ผู้แต่ง

  • ดร. สุวิไล เปรมศรีรัตน์ ศาสตราจารย์ประจําสถาบันวิจัยภาษาและวัฒนธรรมเอเชีย มหาวิทยาลัยมหิดล
  • ชุมพล โพธิสาร นักวิจัยประจําศูนย์ศึกษาและฟื้นฟูภาษาและวัฒนธรรมในภาวะวิกฤต สถาบันวิจัยภาษาและวัฒนธรรมเอเชีย มหาวิทยาลัยมหิดล

คำสำคัญ:

วรรณกรรม, มานิ, ซาไก, ชาติพันธุ์วรรณณา, ภาษาศาสตร์, สถานะบุคคลตามกฎหมาย, สิทธิมนุษยชน

บทคัดย่อ

บทความนี้ เป็นบทความที่นำเสนอข้อมูลพื้นฐานเกี่ยวกับกลุ่มชาติพันธุ์มานิ (ซาไก) ด้านภาษาและวัฒนธรรม วิถีชีวิตความเป็นอยู่ การตั้งถิ่นฐานและรูปแบบทางสังคมชุมชนของมานิในเทือกเขาบรรทัด บริเวณ จ. ตรัง สตูลและพัทลุง รวมถึงหลักฐานการตั้งถิ่นฐานที่แสดงให้เห็นว่ากลุ่มชาติพันธ์มานิ ได้อาศัยอยู่ในประเทศไทยมาแต่ดั้งเดิม โดยเฉพาะอย่างยิ่งการเสนอหลักฐานข้อมูลทางภาษาศาสตร์ ด้านลักษณะทางภาษาที่แสดงถึงความสัมพันธ์กับภาษากลุ่มอื่นๆ รวมทั้งหลักฐานร่องรอยที่ปรากฏในวรรณคดีต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับกลุ่มชาติพันธุ์มานิ ข้อมูลทั้งหมดนี้ได้มาจากการรวบรวมข้อมูลเอกสารและวรรณกรรมที่เกี่ยวข้องและจากการลงพื้นที่เก็บข้อมูลภาคสนาม วัตถุประสงค์ของบทความนี้นอกจากจะนำเสนอข้อมูลทางวิชาการแล้วยังมีวัตถุประสงค์เพื่อเป็นข้อมูลที่สนับสนุนการดำรงอยู่มาช้านานของมานิประเทศไทยเพื่อประกอบการจัดทำนโยบายในการจัดการปัญหาสถานะบุคคลตามกฎหมายไทยต่อฝ่ายทะเบียนราษฎร์อีกด้วย

 

เอกสารอ้างอิง

เกศริน มณีนูน และพวงเพ็ญ ศิริรักษ์, 2546. ซาไก ชนกลุ่มน้อยภาคใต้ของไทย. กรุงเทพฯ: โอ. เอส. พริ้นติ้งเฮาส์.

จันเฉลิม จันทรากุล, 2544. เงาะป่า-ซาไก “นิเชา” เมืองไทย ชนป่าที่กําลังสูญสลาย. กรุงเทพฯ: โมเกรสซีฟ.

จุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว, พระบาทสมเด็จพระ. 2507. เรื่องเงาะป่า ฉบับหอสมุดแห่งชาติ. กรุงเทพฯ: รุ่งเรืองรัตน์.

บุญเสริม ฤทธาภิรมย์, 2548. นายคนัง เงาะเซมังภาคใต้. กรุงเทพฯ: บรรณกิจ.

ไพบูลย์ ดวงจันทร์, 2523. ซาไก เจ้าแห่งขุนเขาและสมุนไพร. กรุงเทพฯ: การศาสนา.

ราชบัณฑิตยสถาน, 2542. พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน. กรุงเทพฯ : นานมีบุคส์พับลิเคชั่น.

สุริยา รัตนกุล, คุณหญิง และคณะ, 2538. ประมวลองค์ความรู้เรื่องชนกลุ่มน้อยในประเทศไทย. ม.ป.ท.: สถาบันวิจัยภาษาและวัฒนธรรมเพื่อพัฒนาชนบท.

วราภรณ์ บุญรักษ์, 2534. การสืบเนื่องและการเปลี่ยนแปลงของระบบเศรษฐกิจในสังคมซาไก: ศึกษาเฉพาะกรณีกลุ่มเหนือคลองคง อําเภอปะเหลียน จังหวัดตรัง. สารนิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรบัณฑิต สาขามานุษยวิทยา คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร, กรุงเทพฯ.

สถาบันภาษาไทย, 2540. บทละครนอก สังข์ทอง พระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย. กรมวิชาการ กระทรวงศึกษาธิการ.

สุจี บุญลิ่มเติง, 2550. ซาไก. กรุงเทพฯ: สํานักงานอุทยานการเรียนรู้.

สุรินทร์ ภู่ขจร และคณะ, 2532. รายงานขั้นสรุปการขุดค้นที่ถ้ำหมอเขียว จังหวัดกระบี่, ถ้ำซาไก จังหวัดตรังและการศึกษาชาติพันธุ์วิทยาทางโบราณคดีชนกลุ่มน้อยเผ่าซาไก จังหวัดตรัง. กรุงเทพฯ: โครงการวิจัยวัฒนธรรมโหบินเนียนในประเทศไทย.

สุวิไล เปรมศรีรัตน์, 2538-2542. ประมวลองค์ความรู้ชนกลุ่มน้อยที่พูดภาษาออสโตรเอเชียติกในประเทศไทย. รายงานผลการวิจัยฉบับสมบูรณ์ เอกสารหมายเลข 2 โครงการวิจัยเรื่อง ประมวลองค์ความรู้เกี่ยวกับชนกลุ่มน้อยในประเทศไทย. นครปฐม: สถาบันวิจัยภาษาและวัฒนธรรมเพื่อพัฒนาชนบท มหาวิทยาลัยมหิดล สํานักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (ส.ก.ว.).

สุวิไล เปรมศรีรัตน์, 2541. สารานุกรมกลุ่มชาติพันธุ์ ขมุ. นครปฐม: สถาบันวิจัยภาษาและวัฒนธรรมเพื่อพัฒนาชนบท มหาวิทยาลัยมหิดล.

อิสระ ชูศรี และคณะ, 2555. โครงการวิจัยการศึกษาภาษาและวัฒนธรรมของกลุ่มชนหาของป่า-ล่าสัตว์ในประเทศไทย. นครปฐม: ศูนย์ศึกษาและฟื้นฟูภาษาและวัฒนธรรมในภาวะวิกฤต สถาบันวิจัยภาษาและวัฒนธรรมเอเชีย มหาวิทยาลัยมหิดล สํานักงานกองทุนสนับสนุนการิจัย (ส.ก.ว.).

Bishop N.M. & Peterson M.M., 2003. Northern Aslian Language Survey :Trang, Satul, Phattalung Provinces, Thailand. Bangkok: Thammasat University

Blench R. & Dendo M., 2006. “Why are Aslian-speaker Austronesian in culture?.” Paper presented at the Preparatory meeting for ICAL-3, EFEO, Siem Reap: 28-29th JUNE 2006.

Kruspe N., 2004. Grammar of Semelai. United Kingdom: The Press syndicate of the University of Cambridge.

Peterson M.M., 2010. Notes on Borrowings Found in the Ta’edn (Tonga-Mos) and Kensiw Languages of Thailand. Notes. June, 2010.

ดาวน์โหลด

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความ