มานิ (ซาไก) ชนพื้นเมืองในภาคใต้ของไทย
คำสำคัญ:
วรรณกรรม, มานิ, ซาไก, ชาติพันธุ์วรรณณา, ภาษาศาสตร์, สถานะบุคคลตามกฎหมาย, สิทธิมนุษยชนบทคัดย่อ
บทความนี้ เป็นบทความที่นำเสนอข้อมูลพื้นฐานเกี่ยวกับกลุ่มชาติพันธุ์มานิ (ซาไก) ด้านภาษาและวัฒนธรรม วิถีชีวิตความเป็นอยู่ การตั้งถิ่นฐานและรูปแบบทางสังคมชุมชนของมานิในเทือกเขาบรรทัด บริเวณ จ. ตรัง สตูลและพัทลุง รวมถึงหลักฐานการตั้งถิ่นฐานที่แสดงให้เห็นว่ากลุ่มชาติพันธ์มานิ ได้อาศัยอยู่ในประเทศไทยมาแต่ดั้งเดิม โดยเฉพาะอย่างยิ่งการเสนอหลักฐานข้อมูลทางภาษาศาสตร์ ด้านลักษณะทางภาษาที่แสดงถึงความสัมพันธ์กับภาษากลุ่มอื่นๆ รวมทั้งหลักฐานร่องรอยที่ปรากฏในวรรณคดีต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับกลุ่มชาติพันธุ์มานิ ข้อมูลทั้งหมดนี้ได้มาจากการรวบรวมข้อมูลเอกสารและวรรณกรรมที่เกี่ยวข้องและจากการลงพื้นที่เก็บข้อมูลภาคสนาม วัตถุประสงค์ของบทความนี้นอกจากจะนำเสนอข้อมูลทางวิชาการแล้วยังมีวัตถุประสงค์เพื่อเป็นข้อมูลที่สนับสนุนการดำรงอยู่มาช้านานของมานิประเทศไทยเพื่อประกอบการจัดทำนโยบายในการจัดการปัญหาสถานะบุคคลตามกฎหมายไทยต่อฝ่ายทะเบียนราษฎร์อีกด้วย
เอกสารอ้างอิง
เกศริน มณีนูน และพวงเพ็ญ ศิริรักษ์, 2546. ซาไก ชนกลุ่มน้อยภาคใต้ของไทย. กรุงเทพฯ: โอ. เอส. พริ้นติ้งเฮาส์.
จันเฉลิม จันทรากุล, 2544. เงาะป่า-ซาไก “นิเชา” เมืองไทย ชนป่าที่กําลังสูญสลาย. กรุงเทพฯ: โมเกรสซีฟ.
จุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว, พระบาทสมเด็จพระ. 2507. เรื่องเงาะป่า ฉบับหอสมุดแห่งชาติ. กรุงเทพฯ: รุ่งเรืองรัตน์.
บุญเสริม ฤทธาภิรมย์, 2548. นายคนัง เงาะเซมังภาคใต้. กรุงเทพฯ: บรรณกิจ.
ไพบูลย์ ดวงจันทร์, 2523. ซาไก เจ้าแห่งขุนเขาและสมุนไพร. กรุงเทพฯ: การศาสนา.
ราชบัณฑิตยสถาน, 2542. พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน. กรุงเทพฯ : นานมีบุคส์พับลิเคชั่น.
สุริยา รัตนกุล, คุณหญิง และคณะ, 2538. ประมวลองค์ความรู้เรื่องชนกลุ่มน้อยในประเทศไทย. ม.ป.ท.: สถาบันวิจัยภาษาและวัฒนธรรมเพื่อพัฒนาชนบท.
วราภรณ์ บุญรักษ์, 2534. การสืบเนื่องและการเปลี่ยนแปลงของระบบเศรษฐกิจในสังคมซาไก: ศึกษาเฉพาะกรณีกลุ่มเหนือคลองคง อําเภอปะเหลียน จังหวัดตรัง. สารนิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรบัณฑิต สาขามานุษยวิทยา คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร, กรุงเทพฯ.
สถาบันภาษาไทย, 2540. บทละครนอก สังข์ทอง พระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย. กรมวิชาการ กระทรวงศึกษาธิการ.
สุจี บุญลิ่มเติง, 2550. ซาไก. กรุงเทพฯ: สํานักงานอุทยานการเรียนรู้.
สุรินทร์ ภู่ขจร และคณะ, 2532. รายงานขั้นสรุปการขุดค้นที่ถ้ำหมอเขียว จังหวัดกระบี่, ถ้ำซาไก จังหวัดตรังและการศึกษาชาติพันธุ์วิทยาทางโบราณคดีชนกลุ่มน้อยเผ่าซาไก จังหวัดตรัง. กรุงเทพฯ: โครงการวิจัยวัฒนธรรมโหบินเนียนในประเทศไทย.
สุวิไล เปรมศรีรัตน์, 2538-2542. ประมวลองค์ความรู้ชนกลุ่มน้อยที่พูดภาษาออสโตรเอเชียติกในประเทศไทย. รายงานผลการวิจัยฉบับสมบูรณ์ เอกสารหมายเลข 2 โครงการวิจัยเรื่อง ประมวลองค์ความรู้เกี่ยวกับชนกลุ่มน้อยในประเทศไทย. นครปฐม: สถาบันวิจัยภาษาและวัฒนธรรมเพื่อพัฒนาชนบท มหาวิทยาลัยมหิดล สํานักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (ส.ก.ว.).
สุวิไล เปรมศรีรัตน์, 2541. สารานุกรมกลุ่มชาติพันธุ์ ขมุ. นครปฐม: สถาบันวิจัยภาษาและวัฒนธรรมเพื่อพัฒนาชนบท มหาวิทยาลัยมหิดล.
อิสระ ชูศรี และคณะ, 2555. โครงการวิจัยการศึกษาภาษาและวัฒนธรรมของกลุ่มชนหาของป่า-ล่าสัตว์ในประเทศไทย. นครปฐม: ศูนย์ศึกษาและฟื้นฟูภาษาและวัฒนธรรมในภาวะวิกฤต สถาบันวิจัยภาษาและวัฒนธรรมเอเชีย มหาวิทยาลัยมหิดล สํานักงานกองทุนสนับสนุนการิจัย (ส.ก.ว.).
Bishop N.M. & Peterson M.M., 2003. Northern Aslian Language Survey :Trang, Satul, Phattalung Provinces, Thailand. Bangkok: Thammasat University
Blench R. & Dendo M., 2006. “Why are Aslian-speaker Austronesian in culture?.” Paper presented at the Preparatory meeting for ICAL-3, EFEO, Siem Reap: 28-29th JUNE 2006.
Kruspe N., 2004. Grammar of Semelai. United Kingdom: The Press syndicate of the University of Cambridge.
Peterson M.M., 2010. Notes on Borrowings Found in the Ta’edn (Tonga-Mos) and Kensiw Languages of Thailand. Notes. June, 2010.
ดาวน์โหลด
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
บทความนี้เป็นผลงานของข้าพเจ้าแต่เพียงผู้เดียว และ/หรือเป็นผลงานของข้าพเจ้าและผู้ร่วมงาน ตามชื่อที่ระบุในบทความจริง และเป็นผลงานที่มิได้ถูกนำเสนอหรือตีพิมพ์ที่ใดมาก่อน