ระบบตัวเขียนเพื่อการบันทึกองค์ความรู้ทางวัฒนธรรม : กรณีศึกษาระบบตัวเขียนภาษาอูรักลาโวยจเพื่อการบันทึกพิธี “อารี ปาจัก”
คำสำคัญ:
ระบบตัวเขียน, อูรักลาโวยจบทคัดย่อ
ระบบตัวเขียนภาษาท้องถิ่นเป็นเครื่องมือในการบันทึกภาษาที่จะมีส่วนช่วยให้เจ้าของภาษาสามารถนำมาใช้บันทึกภาษาได้ด้วยตนเอง ระบบตัวเขียนสามารถนำมาใช้บันทึกวัฒนธรรมของชุมชนด้วยภาษาของตนเองได้เป็นอย่างดี โดยใช้กระบวนการเลือกสรรเรื่องราวทางวัฒนธรรมที่สำคัญแล้วนำมาบันทึกโดยมีเจ้าของภาษาเป็นผู้บันทึกและมีนักภาษาศาสตร์และนักมานุษยวิทยาเป็นพี่เลี้ยงในการทำงานควบคู่ไปกับผู้บันทึกซึ่งเป็นเจ้าของวัฒนธรรม โดยในกรณีศึกษาของกลุ่มอูรักลาโวยจพบว่าชาวอูรักลาโวยจสามารถนำระบบตัวเขียนในภาษาของตนเองมาบันทึกพิธี “อารี ปาจัก” ของหมู่บ้านได้ และสามารถใช้เป็น “ตำราพิธีอารี ปาจัก” ในชุมชนได้ในที่สุด
เอกสารอ้างอิง
งามพิศ สัตย์สงวน, .2542. การวิจัยทางมานุษยวิทยา.กรุงเทพ : สํานักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นิรัตน์ หาญทะเล และคณะ, 2555. รายงานวิจัยฉบับสมบูรณ์โครงการวิจัยแนวทางในการศึกษาศักยภาพของชุมชนเพื่อการอนุรักษ์และฟื้นฟูภาษา วัฒนธรรม และภูมิปัญญาท้องถิ่นอย่างมีส่วนร่วมของ ชาวอุรักละโวจ บ้านสังกาอู้ ต.เกาะลันตาใหญ่ อ.เกาะลันตา จ.กระบี่.นครปฐม : ศูนย์ศึกษาและฟื้นฟูภาษา – วัฒนธรรมในภาวะวิกฤต สถาบันวิจัยภาษาและวัฒนธรรมเอเชีย มหาวิทยาลัยมหิดล, สนับสนุนทุนวิจัยโดยสํานักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.)
ลักขณา วงศ์ยะรา, 2550. การวิจัยเพื่อท้องถิ่น : กรณีศึกษาโครงการศูนย์สานงานวิจัยเพื่อท้องถิ่นพื้นที่ภาคกลางและภาคตะวันตก. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพัฒนาชนบทศึกษา บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหิดล, นครปฐม.
สุวิไล เปรมศรีรัตน์ และคณะ.2552. ประสบการณ์การฟื้นฟูภาษาในประเทศไทย กรณีภาษาชอง จังหวัดจันทบุรี. เชียงใหม่ : หจก.วนิดาการพิมพ์
สุวิไล เปรมศรีรัตน์,2550. “การสร้างระบบเขียนสําหรับภาษาชาติพันธุ์ เครื่องมือในการอนุรักษ์และฟื้นฟูภูมิ ปัญญาด้านภาษา.” ภาษาและวัฒนธรรม 26 (1-2) : 18 – 34.
ดาวน์โหลด
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
บทความนี้เป็นผลงานของข้าพเจ้าแต่เพียงผู้เดียว และ/หรือเป็นผลงานของข้าพเจ้าและผู้ร่วมงาน ตามชื่อที่ระบุในบทความจริง และเป็นผลงานที่มิได้ถูกนำเสนอหรือตีพิมพ์ที่ใดมาก่อน