การแผ่ขยายของมายาคติว่าด้วยความเป็น ‘ชนเผ่า’: กรณีชาวนาคา

บทคัดย่อ

กลุ่มชนเผ่านั้นเป็นประดิษฐกรรมทางสังคมอย่างหนึ่งที่มีความหมายไม่คงตัว คำว่า ‘กลุ่มชนเผ่า’ ถูกใช้เพื่ออธิบายกลุ่มคนประเภทหนึ่ง และมีความหมายเกี่ยวเนื่องที่มักเป็นที่เข้าใจผิดอยู่บ่อยครั้ง ส่งผลให้ความเข้าใจเกี่ยวกับว่ามโนทัศน์ต่างๆ ที่ผูกติดกับความเป็นชนเผ่านั้นตายตัวและไม่ยืดหยุ่น โดยทั่วไปการตีความทางสังคมเกี่ยวกับชนเผ่าจะอ้างถึงลักษณะที่บรรพกาลและล้าหลัง ซึ่งผูกมัดอย่างยาวนานอยู่กับชุมชนจำนวนมากที่ไม่สามารถควบคุมวิถีการผลิตได้ โดยเฉพาะตั้งแต่หลังการคลี่คลายของลัทธิอาณานิคมเป็นต้นมา บทความนี้เสนอว่า ความเป็นชนเผ่าไม่ใช่เรื่องที่จะเหมารวมในแง่การจัดประเภททางสังคมเชิงเอกพันธุ์ได้ ในกรณีศึกษาเกี่ยวกับกระบวนการก่อรูปของความหมายดังกล่าว ในบทความนี้เป็นการยกตัวอย่าง กลุ่มชาติพันธุ์นาคา ที่มิได้มีภาวะความเป็นจริงทางสังคมอยู่บนพื้นฐานของการมีเขตแดนตายตัว การจัดองค์การทางสังคมอย่างง่าย ศาสนาดั้งเดิมและภาษาร่วมกัน ดังนั้น ในบทความนี้จะเป็นการวิเคราะห์การเมืองเรื่องอัตลักษณ์ของชาวนาคาผ่านตัวบทประเภทภาพถ่ายที่หมุนเวียนอยู่ในวัฒนธรรมทางสายตาของชาวนาคาโดยเน้นที่ลักษณะโดดเด่นทางชาติพันธุ์และเรือนร่างผู้หญิง โดยทำความเข้าใจผ่านประวัติศาสตร์เชิงการเมืองและเชิงชาติพันธุ์ เพื่ออธิบายการประกอบสร้างและรูปแบบที่เปลี่ยนแปลงของวัฒนธรรมและการเมืองเรื่องอัตลักษณ์นาคา โดยสรุป บทความนี้โต้แย้งว่า ชาวนาคานั้นจำต้องพาตัวเองเข้าสู่สถานการณ์เชิงการเมืองในชีวิตประจำวันที่ต้องธำรงความโดดเด่นของวัฒนธรรมร่วมบางประการ แม้ว่าจะถูกยัดเยียดตราประทับและมลทินทางสังคมที่บรรพกาลและล้าหลังก็ตาม