The Communication of Informalization in makeup of Nesty Spritecy through Facebook Live
Keywords:
communication of informalization, identity of communication, makeup, digital ageAbstract
This article aimed to analyze improvization and elements of communication using makeup in informalized live broadcast by beauty bloggers in digital age. The study revealed that improvization by bloggers was to use words, tones and gestures. Beauty bloggers showed convergence selectivity and partial limited creativity by social control in makeup communication. Furthermore, elements in communication was able to used as convergence communication to manage in makeup communication by bloggers in digital age.
References
บรรณานุกรม
ภาษาไทย
กาญจนา แก้วเทพ. (2545). สื่อบันเทิง : อำนาจแห่งความไร้สาระ. กรุงเทพฯ: ออล อเบ้าท์ พริ้นท์.
_____________. (2552). การวิเคราะห์สื่อ แนวคิดและเทคนิค. กรุงเทพฯ: ภาพพิมพ์.
กาญจนา แก้วเทพ และนิคม ชัยขุนพล. (2555). คู่มือสื่อใหม่ศึกษา. กรุงเทพฯ: ภาพพิมพ์.
กฤษณ์ ทองเลิศ. (2545) การผสานรูปแบบ การสื่อความหมายและจินตสาระของผู้รับสารเป้าหมายที่มีต่องานภาพถ่ายกับลายลักษณ์อักษรในงานโฆษณาทางสื่อสิ่งพิมพ์. วิทยานิพนธ์ปริญญานิเทศศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขานิเทศศาสตร์ คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ไชยรัตน์ เจริญสินโอฬาร. (2554). แนะนำสกุลความคิดหลังโครงสร้างนิยม. กรุงเทพฯ : สมมติ.
ญาณีนุช มีลาภ. (2552). การสื่อสารอย่างไม่เป็นทางการในรายการ "ไก่คุ้ยตุ่นเขี่ย". วิทยานิพนธ์ปริญญานิเทศศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการสื่อสารมวลชน คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ถมทอง ทองนอก. (2560). เพิ่มขึ้นและเปลี่ยนไป: บทบาทหน้าที่ของบรรณาธิการความงามนิตยสารไทยช่วงขาลง. วารสารศาสตร์, 10(3), 65-95.
ปวีณา ชิ้นศุภร. (2562). คุณลักษณะของผู้มีอิทธิพลทางความคิดระดับจุลภาคบนอินสตาแกรมในกลุ่มสินค้าคลีนความผูกพันต่อเนื้อหา และความตั้งใจซื้อของสตรีวัยเริ่มต้นทำงาน.วิทยานิพนธ์ปริญญานิเทศศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชานิเทศศาสตร์ คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ปาณมุก บุญญพิเชษฐ (2554). การออกแบบสารในการประชาสัมพันธ์การตลาดผ่านเฟซบุ๊กแฟนเพ็จของกลุ่มเครื่องสำอางตราสินค้าหรู. วิทยานิพนธ์ปริญญานิเทศศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชานิเทศศาสตร์ คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พรรณวดี ประยงค์. (2559). เรื่องของ “ตัวตน” บนโลกของเว็บไซต์โซเชียลเน็ตเวิร์ก: ขอบเขตของ “ตัวตนที่ปรารถนา” และ “ตัวตนที่เป็นจริง”. วารสารศาสตร์, 9(1), 7-32.
ภัสสร ปราชญากูล และนภวรรณ ตันติเวชกุล. (2563). ปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับความสำเร็จในการสร้างและสื่อสารตราสินค้าบุคคลของ ผู้มีอิทธิพลออนไลน์ไทยบนเฟซบุ๊กแฟนเพจ. วารสารนิเทศศาสตรปริทัศน์, 24(1), 196-209.
ศิริชัย ศิริกายะ. (2559). ทฤษฎีควอนตัมฟิสิกส์กับการควบรวมและการแปลงรูปองค์ประกอบการสื่อสารในยุคดิจิทัล. วารสารนิเทศสยามปริทัศน์, 15(19), 7-9.
สาธิดา เตชะภัทรพร. (2541). บทบาทของการแต่งหน้าในฐานะเป็นส่วนขยายความรู้สึกทางด้านจิตใจในสื่อวิทยุโทรทัศน์. วิทยานิพนธ์ปริญญานิเทศศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการสื่อสารมวลชน คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุรพงษ์ โสธนะเสถียร. (2559). ทฤษฎีการสื่อสาร. กรุงเทพฯ: ระเบียงทอง.
สมเกียรติ ศรีเพ็ชร. (2559). รหัสของสติ๊กเกอร์ไลน์ยอดนิยมเพื่อการสื่อสารระหว่างบุคคล. วิทยานิพนธ์ปริญญานิเทศศาสตรมหาบัณฑิต สาขานิเทศศาสตร์ บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยสยาม.
สำราญ แสงเดือนฉาย และคณะ. (2560). รหัสภาษากายของภาพทศบารมีในงานจิตรกรรมฝาผนังไทย แบบประเพณีสมัยรัชกาลที่ 3. วารสารนิเทศศาสตรปริทัศน์, 21(พิเศษ), 94-112.
ภาษาอังกฤษ
Barker, L. and Gaut, D. (2002). Communication. Boston: Allyn and Bacon.
Burton, G. (2002). More Than Meets the Eyes: An Introduction to Media Studies. New York: Arnold.
Carey, J. W. (1975). A Cultural Approach to Communication. Communication, (2), 1-22.
Debord, G. (1994). The Society of the Spectacle. translation by Donald Nicholson-Smith. New York: Zone Books.
Genette, G. (1997). Paratexts : thresholds of interpretation. (Translated by Jane E. Lewin). New York: Cambridge University Press.
Fiske, J. (1990). Introduction to Communication Studies. London and New York: Routledge.
Horton, Paul B. and Hunt, Chester L. (1984). Sociology. Edition: 6th ed. Johannesburg : McGraw-Hill International
Kelly, J. R. (1996). Leisure. Boston: Allyn and Bacon.
Kurokawa, K. (1997). The Philosophy of Symbiosis. London: Kodansha International.
McLuhan, M. (1964). Understanding media: The extensions of man. New York: McGraw-Hill.
Rheingold, H. (1999). “A Slide of Life in My Virtual Community”. in L.M. Harasim (ed.), Global Networks. Computers and International Communication. Cambridge. MA: MIT Press.
Sartre, Jean-Paul. (1943). Being And Nothingness: An Essay in Phenomenological Ontology. New York : Philosophical Library.
Stephenson, W. (1968). The Play Theory of Mass Communication. Chicago: University of Chicago Press.
ภาษาไทย
กาญจนา แก้วเทพ. (2545). สื่อบันเทิง : อำนาจแห่งความไร้สาระ. กรุงเทพฯ: ออล อเบ้าท์ พริ้นท์.
_____________. (2552). การวิเคราะห์สื่อ แนวคิดและเทคนิค. กรุงเทพฯ: ภาพพิมพ์.
กาญจนา แก้วเทพ และนิคม ชัยขุนพล. (2555). คู่มือสื่อใหม่ศึกษา. กรุงเทพฯ: ภาพพิมพ์.
กฤษณ์ ทองเลิศ. (2545) การผสานรูปแบบ การสื่อความหมายและจินตสาระของผู้รับสารเป้าหมายที่มีต่องานภาพถ่ายกับลายลักษณ์อักษรในงานโฆษณาทางสื่อสิ่งพิมพ์. วิทยานิพนธ์ปริญญานิเทศศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขานิเทศศาสตร์ คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ไชยรัตน์ เจริญสินโอฬาร. (2554). แนะนำสกุลความคิดหลังโครงสร้างนิยม. กรุงเทพฯ : สมมติ.
ญาณีนุช มีลาภ. (2552). การสื่อสารอย่างไม่เป็นทางการในรายการ "ไก่คุ้ยตุ่นเขี่ย". วิทยานิพนธ์ปริญญานิเทศศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการสื่อสารมวลชน คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ถมทอง ทองนอก. (2560). เพิ่มขึ้นและเปลี่ยนไป: บทบาทหน้าที่ของบรรณาธิการความงามนิตยสารไทยช่วงขาลง. วารสารศาสตร์, 10(3), 65-95.
ปวีณา ชิ้นศุภร. (2562). คุณลักษณะของผู้มีอิทธิพลทางความคิดระดับจุลภาคบนอินสตาแกรมในกลุ่มสินค้าคลีนความผูกพันต่อเนื้อหา และความตั้งใจซื้อของสตรีวัยเริ่มต้นทำงาน.วิทยานิพนธ์ปริญญานิเทศศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชานิเทศศาสตร์ คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ปาณมุก บุญญพิเชษฐ (2554). การออกแบบสารในการประชาสัมพันธ์การตลาดผ่านเฟซบุ๊กแฟนเพ็จของกลุ่มเครื่องสำอางตราสินค้าหรู. วิทยานิพนธ์ปริญญานิเทศศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชานิเทศศาสตร์ คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พรรณวดี ประยงค์. (2559). เรื่องของ “ตัวตน” บนโลกของเว็บไซต์โซเชียลเน็ตเวิร์ก: ขอบเขตของ “ตัวตนที่ปรารถนา” และ “ตัวตนที่เป็นจริง”. วารสารศาสตร์, 9(1), 7-32.
ภัสสร ปราชญากูล และนภวรรณ ตันติเวชกุล. (2563). ปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับความสำเร็จในการสร้างและสื่อสารตราสินค้าบุคคลของ ผู้มีอิทธิพลออนไลน์ไทยบนเฟซบุ๊กแฟนเพจ. วารสารนิเทศศาสตรปริทัศน์, 24(1), 196-209.
ศิริชัย ศิริกายะ. (2559). ทฤษฎีควอนตัมฟิสิกส์กับการควบรวมและการแปลงรูปองค์ประกอบการสื่อสารในยุคดิจิทัล. วารสารนิเทศสยามปริทัศน์, 15(19), 7-9.
สาธิดา เตชะภัทรพร. (2541). บทบาทของการแต่งหน้าในฐานะเป็นส่วนขยายความรู้สึกทางด้านจิตใจในสื่อวิทยุโทรทัศน์. วิทยานิพนธ์ปริญญานิเทศศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการสื่อสารมวลชน คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุรพงษ์ โสธนะเสถียร. (2559). ทฤษฎีการสื่อสาร. กรุงเทพฯ: ระเบียงทอง.
สมเกียรติ ศรีเพ็ชร. (2559). รหัสของสติ๊กเกอร์ไลน์ยอดนิยมเพื่อการสื่อสารระหว่างบุคคล. วิทยานิพนธ์ปริญญานิเทศศาสตรมหาบัณฑิต สาขานิเทศศาสตร์ บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยสยาม.
สำราญ แสงเดือนฉาย และคณะ. (2560). รหัสภาษากายของภาพทศบารมีในงานจิตรกรรมฝาผนังไทย แบบประเพณีสมัยรัชกาลที่ 3. วารสารนิเทศศาสตรปริทัศน์, 21(พิเศษ), 94-112.
ภาษาอังกฤษ
Barker, L. and Gaut, D. (2002). Communication. Boston: Allyn and Bacon.
Burton, G. (2002). More Than Meets the Eyes: An Introduction to Media Studies. New York: Arnold.
Carey, J. W. (1975). A Cultural Approach to Communication. Communication, (2), 1-22.
Debord, G. (1994). The Society of the Spectacle. translation by Donald Nicholson-Smith. New York: Zone Books.
Genette, G. (1997). Paratexts : thresholds of interpretation. (Translated by Jane E. Lewin). New York: Cambridge University Press.
Fiske, J. (1990). Introduction to Communication Studies. London and New York: Routledge.
Horton, Paul B. and Hunt, Chester L. (1984). Sociology. Edition: 6th ed. Johannesburg : McGraw-Hill International
Kelly, J. R. (1996). Leisure. Boston: Allyn and Bacon.
Kurokawa, K. (1997). The Philosophy of Symbiosis. London: Kodansha International.
McLuhan, M. (1964). Understanding media: The extensions of man. New York: McGraw-Hill.
Rheingold, H. (1999). “A Slide of Life in My Virtual Community”. in L.M. Harasim (ed.), Global Networks. Computers and International Communication. Cambridge. MA: MIT Press.
Sartre, Jean-Paul. (1943). Being And Nothingness: An Essay in Phenomenological Ontology. New York : Philosophical Library.
Stephenson, W. (1968). The Play Theory of Mass Communication. Chicago: University of Chicago Press.
Downloads
Published
2021-12-03
Issue
Section
Original articles
License
ลิขสิทธิ์เป็นของวารสาร....
