ช่องทางการรับรู้นโยบายของพรรคการเมืองในการเลือกตั้งทั่วไปปี 2566

ชนะทัศน์ นาคจั่น; กานต์ บุญศิริ; วิทยาธร ท่อแก้ว; กุลธิดา ธรรมวิภัชน์

ผู้แต่ง

ชนะทัศน์ นาคจั่น สาขาวิชานิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช
กานต์ บุญศิริ สาขาวิชานิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช
วิทยาธร ท่อแก้ว สาขาวิชานิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช
กุลธิดา ธรรมวิภัชน์ สาขาวิชานิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช

คำสำคัญ:

ช่องทางการรับรู้, การรับรู้นโยบาย, การสื่อสารทางการเมือง, การเลือกตั้งทั่วไป

บทคัดย่อ

การศึกษาเรื่อง "ช่องทางการรับรู้นโยบายของพรรคการเมืองในการเลือกตั้งทั่วไปปี 2566" มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาช่องทางการรับรู้นโยบายของพรรคการเมืองของผู้มีสิทธิเลือกตั้งในการเลือกตั้งทั่วไปปี 2566 2) เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยทางประชากรศาสตร์กับช่องทางการรับรู้นโยบายของพรรคการเมืองของผู้มีสิทธิเลือกตั้งในการเลือกตั้งทั่วไปปี 2566 และ 3) เพื่อวิเคราะห์แนวทางการกำหนดกลยุทธ์การเลือกช่องทางการสื่อสารนโยบายของพรรคการเมืองในอนาคต การวิจัยเป็นการวิจัยเชิงปริมาณเก็บข้อมูลด้วยแบบสอบถามจากผู้มีสิทธิเลือกตั้งจำนวน 400 คน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนาเพื่ออธิบายลักษณะทั่วไปและรูปแบบการใช้สื่อและสถิติเชิงอนุมานโดยใช้การทดสอบ Chi-square เพื่อวิเคราะห์ความสัมพันธ์ของปัจจัยทางประชากรศาสตร์ต่อช่องทางการรับรู้นโยบายของพรรคการเมืองผ่านช่องทางการสื่อสารต่าง ๆ
ผลการวิจัยพบว่า 1) ช่องทางการรับรู้นโยบายของพรรคการเมือง ของผู้มีสิทธิเลือกตั้งในการเลือกตั้งทั่วไปปี 2566 ที่ถูกเลือกมากที่สุด 5 อันดับแรกได้แก่ เฟซบุ๊ก(Facebook) ร้อยละ 63 ป้ายหาเสียง ร้อยละ 60.75 โทรทัศน์ร้อยละ 57.25 การลงพื้นที่ ร้อยละ 39.50 และ ยูทูบ (YouTube) ร้อยละ 28 ตามลำดับ โดยประชาชนส่วนใหญ่รับรู้นโยบายจากหลายช่องทางผสมผสานกัน ทั้งสื่อดั้งเดิมและสื่อออนไลน์ 2) ความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยทางประชากรศาสตร์กับช่องทางการรับรู้นโยบายของพรรคการเมือง ของผู้มีสิทธิเลือกตั้งในการเลือกตั้งทั่วไปปี 2566 ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ได้แก่ อายุ อาชีพ และรายได้ (p<0.05) โดยพบความแตกต่างระหว่างกลุ่มประชากรในช่องทางเฟซบุ๊ก (Facebook) ทวิตเตอร์ (Twitter) ยูทูบ (YouTube) เว็บไซต์ (Website) และเวทีดีเบต ซึ่งมีระดับอิทธิพลตั้งแต่ต่ำถึงค่อนข้างสูง (Cramer's V = 0.115-0.350) และ 3) วิเคราะห์แนวทางการกำหนดกลยุทธ์การเลือกช่องทางการสื่อสารนโยบายของพรรคการเมืองในอนาคต จากการจัดกลุ่มสื่อสามารถเสนอแนวทางการสื่อสารเชิงกลยุทธ์แบบแบ่งกลุ่มเป้าหมาย คำนึงถึงลักษณะและความหลากหลายของประชากร โดยใช้สื่อออนไลน์เป็นช่องทางหลักควบคู่กับสื่อดั้งเดิมและสื่อกิจกรรมเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการเข้าถึงและการรับรู้นโยบายของประชาชน

เอกสารอ้างอิง

Aalberg, T., & de Vreese, C. H. (2022). Political communication in a high-choice media environment. Political Communication, 39(2), 147-164. https://doi.org/10.1080/10584609.2021.1991786

Boonmeetrakool Mahasook, M. (2022). Thai political communication through social media.Philosophy Review Journal, 27(2), 63-81. https://so05.tci-thaijo.org/index.php/phiv/article/view/259896

Boulianne, S. (2020). Twenty years of digital media effects on civic and political participation. Communication Research, 47(7), 947-966. https://doi.org/10.1177/0093650218808186

Castells, M. (2009). Communication power. Oxford University Press.

Cherdchooteerakul, S., & Suksamran, S. (2024). The Move Forward Party's political communication strategy via social media. Journal of MCU Social Development, 10(1), 102-112. https://so06.tcithaijo.org/index.php/JMSD/article/view/283009

Chusri, I. (2022). Local elections and participatory democracy in the digital era: The case of Thailand. Journal of Local Governance and Innovation, 6(2), 45-63.

Enli, G. S., & Skogerbø, E. (2021). Personalized campaigns in party-centred politics: Twitter and Facebook as arenas for political communication. Information, Communication & Society, 24(5), 757-774. https://doi.org/10.1080/1369118X.2019.1636131

Gil de Zuniga, H., Ardvol-Abreu, A., & Casero-Ripollés, A. (2020). WhatsApp political discussion, conventional participation and activism: Exploring direct, indirect and generational effects. Information, Communication & Society, 23(7), 939-956. https://doi.org/10.1080/1369118X.2018.1541786

Kaid, L. L., & Holtz-Bacha, C. (2008). Encyclopedia of political communication. SAGE Publications.

Klapper, J. T. (1960). The effects of mass communication. Free Press.

Kruikemeier, S., Lecheler, S., & Boyer, M. M. (2023). Learning from news on different platforms: How traditional and digital media affect political knowledge. Political Communication, 40(3), 275-295. https://doi.org/10.1080/10584609.2022.2138134

McCombs, M. E., & Shaw, D. L. (1972). The agenda-setting function of mass media. Public Opinion Quarterly, 36(2), 176-187. https://doi.org/10.1086/267990

Norris, P. (2001). Digital divide: Civic engagement, information poverty, and the Internet worldwide. Cambridge University Press.

Ohme, J. (2022). Digital political participation and the role of social media: A systematic literature review. Media and Communication, 10(2), 1-14. https://doi.org/10.17645/mac.v10i2.4762