การพัฒนาพนักงานมหาวิทยาลัยสายสนับสนุนของมหาวิทยาลัยของรัฐในสามจังหวัดชายแดนใต้ สู่การเป็นองค์กรสมรรถนะสูง

บทคัดย่อ

การศึกษานี้มุ่งเน้นการพัฒนาพนักงานมหาวิทยาลัยสายสนับสนุนสู่การเป็นองค์กรสมรรถนะสูงมหาวิทยาลัยของรัฐในสามจังหวัดชายแดนใต้ โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์พนักงานมหาวิทยาลัยสายสนับสนุน 2) ศึกษาระดับการเป็นองค์กรสมรรถนะสูง และ 3) ศึกษาอิทธิพลของการพัฒนาพนักงานมหาวิทยาลัยสายสนับสนุนที่ส่งผลต่อการเป็นองค์กรสมรรถนะสูง โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงปริมาณ กลุ่มตัวอย่างประกอบด้วยพนักงานมหาวิทยาลัยสายสนับสนุน จำนวน 323 คน ซึ่งได้มาจากการสุ่มตัวอย่างแบบแบ่งชั้นภูมิ เก็บข้อมูลโดยใช้แบบสอบถามที่ผ่านการตรวจสอบคุณภาพด้านความเที่ยงตรงและความเชื่อมั่น วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนาและการวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณ ผลการวิจัยพบว่า 1) ระดับการพัฒนาพนักงานสายสนับสนุนโดยรวมอยู่ในระดับมาก ( = 4.09, S.D. = 0.47) โดยด้านการพัฒนามีค่าเฉลี่ยสูงสุด ( = 4.14, S.D. = 0.50) รองลงมาคือด้านการฝึกอบรม ( = 4.13, S.D. = 0.51) และด้านการศึกษา ( = 4.00, S.D. = 0.61) 2) ระดับการเป็นองค์กรสมรรถนะสูงโดยรวมอยู่ในระดับมาก  ( = 4.16, S.D.=0.46) โดยด้านการบริหารเชิงกลยุทธ์มีค่าเฉลี่ยสูงสุด ( =4.19, S.D.=0.50) รองลงมาคือด้านการมุ่งเน้นผู้รับบริการและผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย ( = 4.15, S.D.=0.52) และด้านคุณภาพการจัดการ  ( = 4.12, S.D.=0.52) 3) ผลการวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณพบว่า การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์มีอิทธิพลต่อการเป็นองค์กรสมรรถนะสูงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 (R² = 0.57) โดยด้านการพัฒนามีอิทธิพลสูงสุด (β = 0.56) รองลงมาคือด้านการศึกษา (β = 0.19) ในขณะที่ด้านการฝึกอบรมไม่มีอิทธิพลอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติต่อการเป็นองค์กรสมรรถนะสูงมหาวิทยาลัยของรัฐในสามจังหวัดชายแดนใต้