Thai Cabinets 1973-1976
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research had two objectives. 1. To study the establishment of the cabinets 1973-1976. The study focused on career background and network of ministers. 2. To study factors for the establishment of the cabinets 1973-1976. There were 6 sets of cabinet studies between October 14, 1973 and October 6, 1976, as the 33-38 Cabinet, with 3 prime ministers: Mr. Sanya Thammasak M.R. Seni Pramoj and M.R. Kukrit Pramoj. The study found that constitution, monarchy, military and army, political party and election, interest groups and political pressure groups, political context all were important factors in the cabinet appointment. Cabinet characteristics during these three years were that the Sanya cabinets were a bureaucratic polity which was under the influence of the network monarchy. The governments of M.R. Seni and M.R. Kukrit were a democratic cabinet. These three-year cabinets had been different from the previous cabinets of Field Marshal Thanom Kittikachorn which was a cabinet of military dictatorship
Downloads
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความ ข้อความ ภาพประกอบ ตารางประกอบ ที่ตีพิมพ์ในวารสารเป็นความคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้เขียนแต่เพียงผู้เดียว ไม่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราชแต่อย่างใด
บทความที่เสนอพิจารณาในวารสาร e-JODIL ต้องเป็นบทความที่ไม่เคยส่งไปลงพิมพ์ เผยแพร่ หรืออยู่ระหว่างการพิจารณาของวารสารอื่น
กองบรรณาธิการขอสงวนสิทธิ์ในการพิจารณาและตัดสินการตีพิมพ์บทความในวารสาร
References
เกริกเกียรติ พิพัฒน์เสรีธรรม. (2528). การเปลี่ยนแปลงทางเศรษฐกิจกับปัญหาสิทธิมนุษยชนในประเทศไทย. กรุงเทพฯ: สถาบันไทยคดีศึกษา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และ มูลนิธิโครงการตำราสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์.
โกสิทธิ์ เฟื่องสวัสดิ์. (2562). ขนาดของคณะรัฐมนตรีนั้นสำคัญไฉน. วารสารรัฐศาสตร์ปริทรรศน์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์, 6(2), 157-180.
จันทนา ไชยนาเคนทร์. (2544). การเมืองในสมัยนายกรัฐมนตรีพระราชทาน สัญญา ธรรมศักดิ์ พ.ศ.2516-2518 (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาประวัติศาสตร์) คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์. กรุงเทพฯ
เชาวนะ ไตรมาศ. (2543). ข้อมูลพื้นฐาน 66 ปี ประชาธิปไตยไทย. กรุงเทพฯ: สถาบันนโยบายศึกษา.
ณรงค์ พ่วงพิศ. (2527). ประวัติศาสตร์การปกครองและการเมือง. กรุงเทพฯ: ภาควิชาประวัติศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร.
ถวิล เปลี่ยนศรี. (2523). เสถียรภาพรัฐบาลผสมของไทย : ศึกษาเปรียบเทียบรัฐบาลชุด ม.ร.ว. คึกฤทธิ์ ปราโมช (17 มีนาคม 2518-12 มกราคม 2519) กับรัฐบาลชุด ม.ร.ว. เสนีย์ ปราโมช (20 เมษายน - 6 ตุลาคม 2519) (วิทยานิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต สาขาปกครอง). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. กรุงเทพฯ.
ไทเรล ฮาเบอร์คอร์น. (2560). การปฏิวัติที่ถูกตัดตอน: ชาวนา นักศึกษา กฎหมาย และความรุนแรงในภาคเหนือของไทย. กรุงเทพฯ: ฟ้าเดียวกัน.
ธนาพล อิ๋วสกุล. (2558). ภูมิหลังองคมนตรีใต้พระบรมโพธิสมภาร. ฟ้าเดียวกัน, 13(2), 70-82.
ธำรงศักดิ์ เพชรเลิศอนันต์. (2546). ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช นายกรัฐมนตรี. กรุงเทพฯ: มติชน.
ธำรงศักดิ์ เพชรเลิศอนันต์. (2550). บทบาททางการเมืองของจอมพลถนอม กิตติขจร พ.ศ.2506-2516 (วิทยานิพนธ์อักษรศาสตรดุษฎีบัณฑิต). สาขาประวัติศาสตร์ คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. กรุงเทพฯ.
นโยบายรัฐบาล : ใหม่ๆ และเก่าๆ ปนกันไป. (2517). ประชาชาติ. (20 มิถุนายน), 9-11.
นิพัทธ์ สระฉันทพงษ์. (2544). รวมรายชื่อคณะรัฐมนตรีตั้งแต่คณะแรกจนถึงคณะปัจจุบัน. กรุงเทพฯ: หอสมุดรัฐสภา สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร.
ปิยนาถ บุนนาค และคณะ. (2549). พัฒนาการระบบคณะรัฐมนตรีไทย หลังการเปลี่ยนแปลงการปกครอง วันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ.2475 - 6 ตุลาคม พ.ศ.2519 (รายงานผลการวิจัย). กรุงเทพฯ: สำนักเลขาธิการคณะรัฐมนตรี
โยชิฟูมิ ทามาดะ. (2551). ประชาธิปไตย การทำให้เป็นประชาธิปไตย และการออกจากประชาธิปไตยของประเทศไทย. ฟ้าเดียวกัน, 6(4), 98-139.
รังสรรค์ ธนะพรพันธุ์. (2532). กระบวนการกำหนดนโยบายเศรษฐกิจในประเทศไทย: บทวิเคราะห์เชิงประวัติศาสตร์เศรษฐกิจการเมือง พ.ศ.2475-2530. กรุงเทพฯ: สมาคมสังคมศาสตร์แห่งประเทศไทย.
รัฐบาลของประชาชน : การจัดตั้งและปัญหาที่ต้องเผชิญ. (2518). ประชาชาติ 2:65 (13 กุมภาพันธ์), 25-33.
สภานัดแรก : การประลองกำลัง. (2518). ประชาชาติ 2:66 (20 กุมภาพันธ์), 6-9.
สมเกียรติ วันทะนะ. (2536). ชนชั้นนำกับประชาธิปไตยไทย. ใน สุธาชัย ยิ้มประเสริฐ. 60 ปีประชาธิปไตยไทย, 58-109. กรุงเทพฯ: คณะกรรมการ 60 ปีประชาธิปไตยไทย.
สมาน ทองศรี. (2522). ปัญหาด้านเสถียรภาพของรัฐบาลผสมในประเทศ: ศึกษาเฉพาะกรณีรัฐบาลผสม ม.ร.ว. คึกฤทธิ์ ปราโมช (วิทยานิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต) สาขาปกครอง จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. กรุงเทพฯ.
สรรสาระรัฐธรรมนูญไทย (รวมรัฐธรรมนูญสำเนาต้นฉบับ ฉบับที่ 1-16 ปี พ.ศ. 2475-2540). (2548). กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร.
เสน่ห์ จามริก. (2541). การเมืองไทยกับปฏิวัติตุลาคม. ใน ชาญวิทย์ เกษตรศิริ และ ธำรงศักดิ์ เพชรเลิศอนันต์ (บรรณาธิการ). จาก 14 ถึง 6 ตุลา, 1-31. กรุงเทพฯ: มูลนิธิโครงการตำราสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์.
เสนีย์ ปราโมช, ม.ร.ว. (2548). ชีวลิขิต. กรุงเทพฯ: มูลนิธิ ม.ร.ว.เสนีย์ ปราโมช.
อาสา คำภา. (2561). พลวัตสถาบันพระมหากษัตริย์เชิงเครือข่าย: ข้อสังเกตว่าด้วยความเปลี่ยนแปลงของเครือข่ายชนชั้นนำไทย พ.ศ.2495-2535. วารสารไทยคดีศึกษา, 15(2). 41-88.
Morell, D., & Samudavanija, C. A. (1981). Political Conflict in Thailand: Reform, Reaction, Revolution. Cambridge, Mass.: Oelgeschlager, Gunn & Hain.
Neher, C. D. (1979). Modern Thai Politics: from Village to Nation. Cambridge. Mass.: Schenkman Pub.
Riggs, Fred W. (1966). Thailand: the Modernization of a Bureaucratic Polity. Honolulu, East-West Center Pr.
Suvanamongkol, P. (2013). Thai Government. In Thai Politics and Government During the 60-Years Reign of KIng Bhumipol Adulyadej. Bangkok: King Prajadhipok's Institute.
Suwannathat-Pian, K. (2003). Kings, Country and Constitutions: Thailand's Political Development, 1932-2000. London: Routledge Curzon
Syamananda, R. (1993). A History of Thailand. Bangkok: Thai Watana Panich Press.
