A Curriculum Model of Educational Innovation School 4.0 in Eastern Economic Corridor Area
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The purposes of this research were to 1) study the condition of curricula administration of schools participating in the project to develop educational management of secondary schools in the Eastern Economic Corridor 2) develop a curriculum model for innovative educational schools 4.0 in the Eastern Economic Corridor 3) evaluate the implementation of the model Educational Innovation School Curriculum 4.0, Eastern Economic Corridor Area into Practice. There are 3 phases of research methods, namely phase 1, the study of course administration conditions. The main informants were group 1, 210 of the school director and teachers of, and group 2 consisting of 60 people; the school director, The head of the School Curriculum, the head of learning subject group and teachers. Phase 2, model development and assessment, the key informants were 12 experts and the sample group consisted of 20 teachers. Phase 3, the evaluation of the curriculum model implementation, the sample group consisted of the school director and 179 teachers and students. The instruments used in the research were a test, an interview form, an assessment form, and a satisfaction questionnaire. The statistics were analyzed by using the mean and standard deviation.
The results of the research were as follows: 1) the results of a study on the condition of curriculum administration was at a high level overall, the with the mean of 4.31 and the standard deviation of 0.42. 2) The result of the development of the curriculum model of the Educational Innovation School 4.0 consisted of 4 components: (1) the objectives of the model (2) the content structure of the development (3) the process of development and (4) educational institutions' guidelines. For the results of the assessment of the educational innovation school curriculum model 4.0 as a whole, it was at the most appropriate level with the mean of 4.64 and the standard deviations of 0.48. And 3) the results of the assessment of the adoption of the educational innovation school curriculum model 4.0 in economic corridors, Special Eastern Region to practice, it was found that teachers had scores on knowledge accounted for 83.06 and on practical skills accounted for 85.02, which was higher than the specified threshold. The results of the overall teacher satisfaction assessment, it was at the highest level, with the mean of 4.75 and the standard deviation of 0.58
Downloads
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความ ข้อความ ภาพประกอบ ตารางประกอบ ที่ตีพิมพ์ในวารสารเป็นความคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้เขียนแต่เพียงผู้เดียว ไม่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราชแต่อย่างใด
บทความที่เสนอพิจารณาในวารสาร e-JODIL ต้องเป็นบทความที่ไม่เคยส่งไปลงพิมพ์ เผยแพร่ หรืออยู่ระหว่างการพิจารณาของวารสารอื่น
กองบรรณาธิการขอสงวนสิทธิ์ในการพิจารณาและตัดสินการตีพิมพ์บทความในวารสาร
References
กัมพล เจริญรักษ์. (2564). การพัฒนาหลักสูตรฐานสมรรถนะของสถานศึกษานำร่องพื้นที่นวัตกรรมการศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาระยอง เขต 2. วารสารวิชาการ สพฐ, 10(1), 12-24.
ขวัญใจ อุณหวัฒนไพบูลย์. (2560). รูปแบบการพัฒนาหลักสูตรอาชีวศึกษาไทย. วารสารวิชาการอุตสาหกรรม, 11(2), 27-45.
ชรินทร์ มั่งคั่ง, กรวิชญ์ จิตวิบูลย์, เตชินี ทิมเจริญ, และนิติกร แก้วปัญญา. (2564). นวัตกรรมการพัฒนาหลักสูตรด้วยวิธีการเชิงพื้นที่: กรณีศึกษาหลักสูตรท้องถิ่นประวัติศาสตร์นครหริภุญไชย. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์, 9(2), 630-644.
บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 10). กรุงเทพฯ: สุวีรยาสาส์น.
พระราชบัญญัติพื้นที่นวัตกรรมการศึกษา. (2562, 30 เมษายน). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 136 ตอนที่ 56 ก.
ราชกิจจานุเบกษา. (2562). พ.ร.บ. พื้นที่นวัตกรรมการศึกษา พ.ศ. 2562. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.
ละดา ดอนหงษา. (2564). การศึกษาสภาพ ปัญหาและแนวทางแก้ไขปัญหาการบริหารหลักสูตรสถานศึกษาปฐมวัยของโรงเรียนเอกชน ในจังหวัดหนองบัวลำภู. วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์, 6(3), 663-674.
วัชรภัทร เตชะวัฒนศิริดำรง และภัทราวรรณ จันทร์เนตร์. (2564). การศึกษาสภาพ ปัญหาและความต้องการจำเป็นในการพัฒนาหลักสูตรฐานสมรรถนะของโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพระนครศรีอยุธยา เขต 1. วารสารวิจัยมหาวิทยาลัยราชภัฏหมู่บ้านจอมบึง สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 9(2), 103-121.
วัชรินทร์ กองสุข, สุธาสินี บุญญาพิทักษ์, และวัลลยา ธรรมอภิบาล อินทนิน. (2563). การพัฒนาหลักสูตรบูรณาการเพื่อเสริมสร้างความเป็นพลเมืองไทยสำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนสังกัดกรุงเทพมหานคร. ใน การประชุมหาดใหญ่วิชาการระดับชาติและนานาชาติ ครั้งที่ 11 (381-398). สงขลา: มหาวิทยาลัยหาดใหญ่.
สภาณี ชำนาญศรี และสุวิมล ตั้งประเสริฐ. (2564). การศึกษาการบริหารหลักสูตรสถานศึกษา โรงเรียนในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาชัยภูมิ เขต 3. วารสารราชพฤกษ์, 19(2), 142-150.
สมพงษ์ จิตระดับ สุอังคะวาทิน และชุติมา ชุมพงศ์. (2562). Sandbox สตูล นวัตกรรมปฏิรูปการศึกษา. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สำนักงานบริหารพื้นที่นวัตกรรมการศึกษา. (2561). ประกาศจัดตั้งสำนักงานบริหารพื้นที่นวัตกรรมการศึกษา (สบน.): หน่วยงานกลางส่งเสริม สนับสนุนและประสานงาน 6 พื้นที่นวัตกรรมการศึกษาทำหน้าที่เกี่ยวกับงานวิชาการและงานธุรการของคณะกรรมการนโยบาย ตาม พ.ร.บ.พื้นที่นวัตกรรมการศึกษา พ.ศ. 2562. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2562). รายงานการศึกษาไทย พ.ศ. 2561. กรุงเทพฯ: บริษัท พริกหวานกราฟฟิค จำกัด.
สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร. (2560). รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย. กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร.
Abdelaziz. Hamdy A. (2005). Instructional Practices and Applications of Computer Technology and Multimedia: A Model Teaching Business Education. Dissertation Abstracts International, 65(10), 3668-A.
Sambell, K. & McDowell, L. (2009). The Construction of the Hidden Curriculum: Messages. New York: McGraw-Hill.
Snyder, C. R. (2003). Hope Theory: Rainbows in Mind. Psychological Inquiry, 13, 249-276.
