การประกันชีวิตและเศรษฐกิจจังหวัด

ผู้แต่ง

  • ดิเรก ปัทมสิริวัฒน์ คณะพัฒนาการเศรษฐกิจ สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์
  • ภาวิณี สตาร์เจล คณะบริหารธุรกิจ เศรษฐศาสตร์และการสื่อสาร มหาวิทยาลัยนเรศวร

คำสำคัญ:

ประกันชีวิต, เศรษฐกิจจังหวัด, ความลึกการประกันชีวิต

บทคัดย่อ

บทความนี้มีวัตถุประสงค์ 2 ประการ หนึ่ง วิเคราะห์การทำประกันชีวิตและการระดมเงินออมจากการทำประกันชีวิตในระดับจังหวัด (ข้อมูลต่อเนื่องหลายปี) เพื่อประมาณการตัวแปรสำคัญ 2 ตัวกล่าวคือ 1) ความลึกการประกันชีวิต หมายถึงจำนวนกรมธรรม์ต่อประชากรพันคน ในแต่ละจังหวัด 2) ระดับการออมในรูปเบี้ยประกันชีวิตต่อหัว สอง ศึกษาความสัมพันธ์ที่มีความลึกการประกันชีวิตและเงินออมเป็นตัวแปรตาม และทดสอบกับตัวแปรต้น ผลิตภัณฑ์มวลรวมจังหวัด ประชากรจังหวัด จำนวนสถานประกอบการ และตัวแปรหุ่นภูมิภาค ผลการศึกษาพบว่า (1) ความลึกการทำประกันชีวิตมีความแตกต่างค่อนข้างมากระหว่างจังหวัด ผู้วิจัยจึงได้จำแนกกลุ่มจังหวัดออกเป็น 5 กลุ่ม (Quintile) เพื่อศึกษาและอภิปราย เช่น กลุ่ม 1 มีค่าเฉลี่ยผู้ทำประกันชีวิตต่อประชากรพันคนเท่ากับ 174 คนเปรียบเทียบกับ 592 คนของกลุ่ม 5 (2) ค่าความยืดหยุ่นของความลึกการประกันชีวิตต่อผลิตภัณฑ์มวลรวมจังหวัด มีค่าเท่ากับ 0.647 ในกลุ่ม Quintile 1-3 เปรียบเทียบกับ 0.298 กลุ่ม Quintile 4-5 (3) ค่าความยืดหยุ่นของเบี้ยประกันชีวิตต่อผลิตภัณฑ์มวลรวมจังหวัด เท่ากับ 0.750 ในกลุ่ม Quintile 1-3 และ 0.465 กลุ่ม Quintile 4-5 (4) ความเหลื่อมล้ำความลึกการทำประกันชีวิตระดับจังหวัดมีแนวโน้มลดลงเล็กน้อยใน 3 ช่วงเวลา สะท้อนจากดัชนีจินี่ลดลงจาก 0.270 ในช่วงปี 2543-2549 เป็น 0.237 ในช่วงปี 2556-2562 ซึ่งอาจเป็นผลมาจากแนวโน้มการเคลื่อนเข้าหากัน การค้นคว้าครั้งนี้อาจจะช่วยเติมเต็มในหัวข้อการการประกันชีวิตในภาพรวมทั้งจังหวัดและความสัมพันธ์กับเศรษฐกิจจังหวัด

ประวัติผู้แต่ง

ดิเรก ปัทมสิริวัฒน์, คณะพัฒนาการเศรษฐกิจ สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์

ศาสตราจารย์ คณะพัฒนาการเศรษฐกิจ สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์

เอกสารอ้างอิง

Chaiwattanaporn, S., Pakwipas, P., Pongwiritthorn, R., & Kanthawongwan, B. (2020). The decision to invest in savings of life insurance companies in the working group in Bangkok. EAU Heritage Journal Social Science and Humanities, 10(3), 187-197.

Choi, I. (2001). Unit root tests for panel data. Journal of International Money and Banking, 20(2), 249–272.

Haiss, P., & Sümegi, K. (2008). The relationship between insurance and economic growth in Europe: a theoretical and empirical analysis. Empirica, 35(4), 405-431.

Hartley, D., Paulson, A., & Powers, K. (2017). What explains the decline in life insurance ownership. Economic Perspectives, 41(8), 1-20.

Hong, J. H. & Ríos-Rull, & J. V. (2012). Life insurance and household consumption. American Economic Review, 102(7), 3701-3730.

Li, D., Moshirian, F., Nguyen, P., & Wee, T. (2007). The demand for life insurance in OECD countries. Journal of Risk and Insurance, 74(3), 637-652.

Niyomsilp, S., & Sunyawiwat, S. (2012). Life insurance increasement in Thailand. Journal of Srinakharinwirot Research and Development, 4(8), 177-189.

Outreville, J. F. (1996). Life insurance markets in developing countries. Journal of Risk and Insurance, 63(2), 263-278.

Phillips, P.C.B., & P. Perron (1988). Testing for a unit root in time series regression. Biometrika, 75(2), 335-346.

Veerakongsuwan, I., & Sudsawat, I. (2013). Factors related to the insureds’ product varieties, Allianz Ayudhya Assurance Public Company Limited. Journal of Social Sciences and Humanities, 39(2), 226-238.

Vorajarupong, V., Metiyothin, S., Punwichatkul, P., & Punyapapatsorn, N. (2013). Response of life insurance buyer in Laos: Capital Vientiane. Journal of Graduate School of Commerce-Burapha Review, 8(1), 71-82.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2022-08-31

รูปแบบการอ้างอิง

ปัทมสิริวัฒน์ ด., & สตาร์เจล ภ. (2022). การประกันชีวิตและเศรษฐกิจจังหวัด. วารสารเศรษฐศาสตร์และบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยทักษิณ, 14(4), 1–26. สืบค้น จาก https://so01.tci-thaijo.org/index.php/ecbatsu/article/view/252226

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิจัย