การพัฒนาโปรแกรมจัดการเรียนรู้วิทยาศาสตร์ด้วยกระบวนการชุมชนแห่งการเรียนรู้เชิงวิชาชีพร่วมกับการศึกษาบทเรียนสำหรับครูประถมศึกษา ที่จบไม่ตรงเอกวิทยาศาสตร์

Main Article Content

พัดชา ดอกไม้
สุรยศ ทรัพย์ประกอบ

บทคัดย่อ

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพปัญหาและความต้องการของครูประถมศึกษาที่จบไม่ตรงเอกวิทยาศาสตร์ 2) พัฒนาโปรแกรมจัดการเรียนรู้วิทยาศาสตร์ด้วยกระบวนการชุมชนแห่งการเรียนรู้เชิงวิชาชีพร่วมกับการศึกษาบทเรียน และ 3) ศึกษาผลของโปรแกรมฯ ที่พัฒนาขึ้นต่อสมรรถนะการสอนวิทยาศาสตร์ การวิจัยใช้ระเบียบวิธีวิจัยและพัฒนาภายใต้กระบวนทัศน์เชิงตีความ กลุ่มศึกษา ได้แก่ ครูประถมศึกษาที่จบไม่ตรงเอกวิทยาศาสตร์ จำนวน 30 คน และครู 4 คนสำหรับการศึกษาเชิงลึก เครื่องมือวิจัยได้แก่ แบบสอบถาม แบบสัมภาษณ์ และแบบประเมินสมรรถนะการสอนวิทยาศาสตร์ ระยะเวลาในการวิจัยตั้งแต่เดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2567 – เมษายน พ.ศ. 2568 ผลการวิจัยพบว่า 1) ครูประถมศึกษาประสบปัญหาขาดทักษะการสอนวิทยาศาสตร์ ขาดความมั่นใจในการสอน และต้องการอบรมเชิงปฏิบัติการระยะสั้นร่วมกับการติดตามผลอย่างต่อเนื่อง 2) โปรแกรมที่พัฒนาขึ้นประกอบด้วย 2 ระยะ ได้แก่ การอบรมเชิงปฏิบัติการ 2 วัน และการพัฒนาสมรรถนะผ่านกระบวนการชุมชนแห่งการเรียนรู้เชิงวิชาชีพร่วมกับการศึกษาบทเรียนแบบออนไลน์ 1 รอบ และออนไซต์ 2 รอบ โดยใช้วงจร Plan-Do-See  มีผลการประเมินความพึงพอใจต่อโปรแกรมฯ ระดับมากที่สุด และ 3) ครูมีสมรรถนะการสอนวิทยาศาสตร์เพิ่มขึ้นทุกด้าน ครูเปลี่ยนแปลงวิธีการสอนจากการบรรยายเป็นกิจกรรมที่ผู้เรียนมีส่วนร่วม มีความมั่นใจในการสอนมากขึ้น ส่งผลให้นักเรียนมีพฤติกรรมการเรียนรู้ที่กระตือรือร้นและมีเจตคติเชิงบวกต่อการเรียนวิทยาศาสตร์

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
ดอกไม้ พ., & ทรัพย์ประกอบ ส. (2025). การพัฒนาโปรแกรมจัดการเรียนรู้วิทยาศาสตร์ด้วยกระบวนการชุมชนแห่งการเรียนรู้เชิงวิชาชีพร่วมกับการศึกษาบทเรียนสำหรับครูประถมศึกษา ที่จบไม่ตรงเอกวิทยาศาสตร์. e-Journal of Education Studies, Burapha University, 7(4), 16–33. สืบค้น จาก https://so01.tci-thaijo.org/index.php/ejes/article/view/283814
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กระทรวงศึกษาธิการ. (2558, 15 กรกฎาคม). ปัญหาขาดแคลนครูในโรงเรียนขนาดเล็กแก้ไขอย่างไรดี. https://www.moe.go.th/ปัญหาขาดแคลนครูในโรงเร/

กองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา. (2566, 14 กรกฎาคม). ขาดงบ ขาดครู ขาดโอกาส ความไม่เสมอภาคของโรงเรียนในพื้นที่ห่างไกล. https://www.eef.or.th/article-public-policy-move-1/?utm_source=chatgpt.com

ชาริณี ตรีวรัญญู. (2560). การสร้างชุมชนแห่งการเรียนรู้เชิงวิชาชีพด้วยการพัฒนาบทเรียนร่วมกัน: แนวคิดและแนวทางสู่ความสำเร็จ. วารสารครุศาสตร์, 45(1), 299-319. https://so02.tci-thaijo.org/index.php/EDUCU/article/view/106153/84095

ชุติมา วิชัยดิษฐ, และ ชาตรี ฝ่ายคำตา. (2560). การสำรวจมุมมองการสอนสะเต็มศึกษาของนิสิตครูวิทยาศาสตร์. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม, 11(3), 165-174. https://so05.tci-thaijo.org/index.php/rmuj/article/view/144783

พีระ รวดเร็ว. (2565). การพัฒนารูปแบบชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพเพื่อส่งเสริมการจัดการเรียนรู้แบบสร้างสรรค์เป็นฐานของครูระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน. e-Journal of Education Studies, Burapha University, 4(2), 1-18. https://so01.tci-thaijo.org/index.php/ejes/article/view/256306

ภคนันท์ แช่มรัมย์. (2563). การพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนเรื่องตัวกลางของแสง ด้วยกระบวนการเรียนรู้แบบ CO-5 STEPs โดยใช้วิธีการพัฒนาบทเรียนร่วมกัน (Lesson Study: LS) ผ่านชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพ (Professional Learning Community: PLC) สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4. คุรุสภาวิทยาจารย์, 1(2), 51-61. https://ph02.tci-thaijo.org/index.php/withayajarnjournal/article/view/241695

วราภรณ์ วงษาปัน, และ สำเนา หมื่นแจ่ม. (2561). การพัฒนาบทเรียนร่วมกัน (Lesson Study: LS) ของครู โรงเรียนบ้านแม่จ้อง อำเภอดอยสะเก็ด จังหวัดเชียงใหม่. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏลำปาง, 8(1), 124-138. https://so04.tci-thaijo.org/index.php/JLPRU/article/view/153027

วศินี รุ่งเรือง, และ ชัยวัฒน์ สุทธิรัตน์. (2562). รูปแบบการพัฒนาครูโดยใช้การพัฒนาบทเรียนร่วมกันผ่านชุมชนแห่งการเรียนรู้เชิงวิชาชีพที่ส่งเสริมศิลปะการสอนของครู. Journal of education and innovation, 23(1), 264-282. https://so06.tci-thaijo.org/index.php/edujournal_nu/article/view/216422

สถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี. (2560). คู่มือการใช้หลักสูตรรายวิชาพื้นฐานวิทยาศาสตร์ กลุ่มสาระการเรียนรู้วิทยาศาสตร์ (ฉบับปรับปรุง พ.ศ. 2560) ตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551 ระดับประถมศึกษา. https://www.scimath.org/e-books/8923/flippingbook/index.html#1/z

สมบัติ ท้ายเรือคำ. (2566). การพัฒนาหลักสูตรเพื่อเสริมสร้างความสามารถในการจัดกระบวนการจัดการเรียนรู้ สำหรับครูที่จบการศึกษาไม่ตรงวุฒิ /วิชาเอกคณิตศาสตร์. Social Sciences Research and Academic Journal, 18(1), 1-16. https://so05.tci-thaijo.org/index.php/JSSRA/article/view/258660

สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2560). มาตรฐานการเรียนรู้และตัวชี้วัด กลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ วิทยาศาสตร์ และสาระภูมิศาสตร์ในกลุ่มสาระการเรียนรู้สังคมศึกษา ศาสนา และวัฒนธรรม (ฉบับปรับปรุง พ.ศ. 2560) ตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย จำกัด.

สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครนายก. (2568, 7 มกราคม). ระบบบริการข้อมูลภาครัฐ Big DATA. https://bigdata.nayok.go.th/index/

อุไรวรรณ หาญวงค์. (2567). การพัฒนาหลักสูตรเพื่อเสริมสร้างความสามารถในการจัดกระบวนการจัดการเรียนรู้ของครูที่จบการศึกษาไม่ตรงวุฒิทางวิทยาศาสตร์ในโรงเรียนประถมศึกษา. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 43(1), 167-185.

Ambrose, S. A., Bridges, M. W., DiPietro, M., Lovett, M. C., & Norman, M. K. (2010). How learning works: Seven research-based principles for smart teaching. Jossey-Bass.

Bandura, A. (1978). Self-efficacy: Toward a unifying theory of behavioral change. Advances in Behaviour Research and Therapy, 1(4), 139-161.

DuFour, R., Eaker, R., & Many, T. (2010). Learning by doing: A handbook for professional learning communities at work™. Solution tree press.

Hanuscin, D. L., Cisterna, D., & Lipsitz, K. (2018). Elementary teachers' pedagogical content knowledge for teaching structure and properties of matter. Journal of Science Teacher Education, 29(8), 665-692. https://doi.org/10.1080/1046560X.2018.1488486

Hord, S. M., Roussin, J. L., & Sommers, W. A. (2010). Guiding professional learning communities: Inspiration, challenge, surprise, and meaning (1st ed.). Corwin Press.

Koehler, M. J., Mishra, P., & Cain, W. (2013). What is technological pedagogical content knowledge (TPACK)? Journal of Education, 193(3), 13-19.

https://doi.org/10.1177/002205741319300303

Lewis, C. (2000). Lesson study: The core of Japanese professional. ERIC. https://eric.ed.gov/?id=ED444972

Loucks-Horsley, S. (1996). Principles of Effective Professional Development for Mathe-matics and Science Education: A Synthesis of Standards. NISE Brief, 1, 1-10.

Loucks-Horsley, S., Stiles, K. E., Mundry, S., Love, N., & Hewson, P. W. (2010). Designing professional development for teachers of science and mathematics. Corwin Press. https://dx.doi.org/10.4135/9781452219103

Organization for Economic Co-operation and Development. (2024). Science literacy. https://www.oecd.org/en/topics/science-literacy.html

Shulman, L. (1987). Knowledge and teaching: Foundations of the new reform. Harvard Educational Review, 57(1), 1-23. https://doi.org/10.17763/haer.57.1.j463w79r56455411

Siemoh, R. K., Duku, P., & Boye, S. (2025). In-service elementary school science teachers' self-reported pedagogical content knowledge in Ghana. Discover Education, 4, 65. https://doi.org/10.1007/s44217-025-00459-w