การพัฒนารูปแบบฝึกอบรมเพื่อส่งเสริมจิตลักษณะและพฤติกรรมการดูแลสุขภาพ เด็กปฐมวัยในสถานการณ์โควิด-19 ของบุคลากรทางการศึกษาปฐมวัย

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนารูปแบบฝึกอบรมเพื่อส่งเสริมจิตลักษณะและพฤติกรรมการดูแลสุขภาพเด็กปฐมวัยในสถานการณ์โควิด-19 ของบุคลากรทางการศึกษาปฐมวัย  2) เปรียบเทียบผลระหว่างกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม ระหว่างก่อนการอบรม หลังอบรมทันที และหลังอบรม 1 เดือน กลุ่มตัวอย่าง คือบุคลากรทางการศึกษาปฐมวัย ปีการศึกษา 2567 ในจังหวัดปทุมธานี สังกัดสำนักงานคณะกรรมการศึกษาขั้นพื้นฐาน  สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชน องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น จำนวน 70 คน สุ่มแบบแบ่งชั้นภูมิตามสังกัด จากนั้นทำการสุ่มอย่างง่ายด้วยวิธีจับสลากเข้ากลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม กลุ่มละ 35 คน อบรม 2 วัน เครื่องมือวิจัยประกอบด้วย รูปแบบฝึกอบรม 4 ขั้นตอน (S-A-C-E) และแบบวัดจิตลักษณะและพฤติกรรมฯ จำนวน 6 ฉบับ สถิติที่ใช้คือ MANOVA และ MANOVA แบบวัดซ้ำ ผลการวิจัยพบว่า 1) ผลการพัฒนารูปแบบฝึกอบรม 4 ขั้นตอน (S-A-C-E)  มีความเหมาะสมตามความคิดเห็นของผู้เชี่ยวชาญอยู่ในระดับมาก (= 4.12) และชุดฝึกอบรมมีความเหมาะสม ระดับมากที่สุด (= 4.60) 2) เมื่อวัดผลหลังการฝึกอบรมทันที คะแนนจิตลักษณะทั้ง 4 ด้านโดยรวมของกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุมแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ เมื่อพิจารณารายด้านพบว่า กลุ่มทดลองมีคะแนนลักษณะมุ่งอนาคตควบคุมตน ความเชื่ออำนาจในตน และเจตคติที่ดีต่อพฤติกรรมการดูแลสุขภาพเด็กปฐมวัยในสถานการณ์โควิด-19 สูงกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p < .001)  ส่วนแรงจูงใจใฝ่สัมฤทธิ์ กลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุมมีคะแนนแตกต่างกันอย่างไม่มีนัยสำคัญทางสถิติ (F=0.901, p=.346) หลังการฝึกอบรม 1 เดือน กลุ่มทดลองมีจิตลักษณะทั้ง 4 ด้านโดยรวมและพฤติกรรมการดูแลสุขภาพเด็กปฐมวัยในสถานการณ์โควิด-19 สูงกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p < .01) สำหรับกลุ่มควบคุมมีความแตกต่างอย่างไม่มีนัยสำคัญทางสถิติ ผลการวิจัยนี้สนับสนุนประสิทธิผลของรูปแบบฝึกอบรมในการส่งเสริมจิตลักษณะ 3 ด้านทันทีหลังการฝึกอบรม และส่งเสริมผลลัพธ์โดยรวมเมื่อติดตามผลหลังการฝึกอบรม 1 เดือน ขณะที่ยังไม่พบผลที่ชัดเจนต่อแรงจูงใจใฝ่สัมฤทธิ์หลังการฝึกอบรมทันที