ปัจจัยส่งเสริมศักยภาพการเป็นแหล่งท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน ตลาดน้ำบางน้ำผึ้ง ตำบลบางน้ำผึ้ง อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ

Main Article Content

วรรณวิษา สัจจธรรม Wanvisa Satjatham
ศรีสุดา จงสิทธิผล Srisuda Chongsitthiphol
ชวลีย์ ณ ถลาง

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อศึกษาปัจจัยส่งเสริมศักยภาพของแหล่งท่องเที่ยวตลาดน้ำบางน้ำผึ้ง ตำบลบางน้ำผึ้ง อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ และ 2) เพื่อศึกษาการมีส่วนร่วมในการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวตลาดน้ำบางน้ำผึ้ง ตำบลบางน้ำผึ้ง อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ ใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือในการศึกษาจากนักท่องเที่ยวชาวไทย จำนวน 400 คน และประชาชนในตลาดน้ำบางน้ำผึ้ง ที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวตลาดน้ำบางน้ำผึ้ง จำนวน 100 คน วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติค่าความถี่ (Frequency) ร้อยละ (Percentage) ค่าเฉลี่ย (Mean) และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน (Standard Deviation) การเปรียบเทียบปัจจัยส่งเสริมศักยภาพของแหล่งท่องเที่ยวตลาดน้ำบางน้ำผึ้ง ตำบลบางน้ำผึ้ง อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการตามตัวแปรปัจจัยส่วนบุคคลโดยใช้ค่าที (t-test) และการทดสอบความแปรปรวนแบบทางเดียว (One –way ANOVA or F-test) ในกรณีมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05


ผลการวิจัยพบว่า 1) ปัจจัยส่งเสริมศักยภาพของแหล่งท่องเที่ยวตลาดน้ำบางน้ำผึ้ง ตำบลบางน้ำผึ้ง อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ ซึ่งนักท่องเที่ยวส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง มีอายุ 25 – 30 ปี มีการศึกษาระดับปริญญาตรี โดยมีอาชีพเป็นพนักงานบริษัท เอกชนและมีรายได้เฉลี่ยต่อเดือน 20,000 – 50,000 บาท โดยที่นักท่องเที่ยวมีความภักดีต่อตลาดน้ำบางน้ำผึ้ง โดยมีความถี่ในการใช้บริการตลาดน้ำบางน้ำผึ้งปีละครั้ง มีแนวโน้มการใช้บริการครั้งต่อไปมากขึ้นและจะแนะนำให้คนรู้จักใช้บริการตลาดน้ำบางน้ำผึ้งมากขึ้น มีความคิดเห็นต่อปัจจัยส่วนผสมทางการตลาดที่ส่งผลต่อศักยภาพของแหล่งท่องเที่ยวตลาดน้ำบางน้ำผึ้ง ตำบลบางน้ำผึ้ง อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก มีคะแนนเฉลี่ย 3.88 เมื่อพิจารณารายด้านปัจจัยลำดับแรกคือ ด้านราคา (Price) รองลงมาคือ ด้านกระบวนการ (Process) ด้านผลิตภัณฑ์ (Product) ด้านช่องทางการจัดจำหน่าย (Place) ด้านนำเสนอลักษณะทางกายภาพ (Physical Evidence and Presentation) ด้านส่งเสริมการตลาด (Promotion) และปัจจัยลำดับสุดท้ายคือ ด้านบุคคล (People) และนักท่องเที่ยวที่มีปัจจัยส่วนบุคคลต่างกัน มีปัจจัยส่วนผสมทางการตลาดที่ส่งผลต่อศักยภาพของแหล่งท่องเที่ยวตลาดน้ำบางน้ำผึ้ง ตำบลบางน้ำผึ้ง อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ ไม่แตกต่างกัน และการมีส่วนร่วมของประชาชนในการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวตลาดน้ำบางน้ำผึ้ง ตำบลบางน้ำผึ้ง อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ โดยภาพรวมอยู่ในระดับปานกลาง มีคะแนนเฉลี่ย 3.34 โดยมีส่วนร่วมลำดับแรกคือขั้ นการรับผลประโยชน์จากการพัฒนา รองลงมาคือ การมีส่วนร่วมในขั้นการดำเนินการพัฒนา การมีส่วนร่วมในการวางแผน การมีส่วนร่วมในขั้นการประเมินผลการพัฒนา และมีส่วนร่วมในการพัฒนาการท่องเที่ยว ตามลำดับ

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
Wanvisa Satjatham ว. ส., Srisuda Chongsitthiphol ศ. จ., & ณ ถลาง ช. (2018). ปัจจัยส่งเสริมศักยภาพการเป็นแหล่งท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน ตลาดน้ำบางน้ำผึ้ง ตำบลบางน้ำผึ้ง อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ. วารสารวิทยาลัยดุสิตธานี, 11(1), 275–289. สืบค้น จาก https://so01.tci-thaijo.org/index.php/journaldtc/article/view/135606
ประเภทบทความ
บทความวิชาการ

เอกสารอ้างอิง

กรวรรณ สังขกร. (2552). ผลกระทบจากการเป็นเมืองท่าของอำเภอเชียงแสนและอำเภอเชียงของจังหวัดเชียงราย. เชียงใหม่ : สถาบันวิจัยสังคม มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
ฉันทัช วรรณถนอม. (2547). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการตัดสินใจให้นักท่องเที่ยวเดินทางท่องเที่ยวภายในประเทศ กรณีศึกษาจังหวัดเชียงใหม่.สารนิพนธ์ ศศ.ม.(ศิลปศาสตร์).เชียงใหม่: บัณฑิตมหาวิทยาลัยเชียงใหม่
มณีวรรณ ผิวนิ่ม และคณะ. (2556). “โครงการพัฒนาการและ ผลกระทบของการท่องเที่ยว : กรณีศึกษา. ชุมชนตลาดน้า.” งานวิจัย. สานักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย กรุงเทพฯ.
ประหยัด ตะกอนรัมย์. (2554). “แนวทางการบริหารและจัดการการท่องเที่ยวโดยชุมชน : กรณีศึกษา ตลาดริมน้าดอนหวาย จังหวัดนครปฐม” วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. สถาปัตยกรรมศาสตร์ (การวางผังเมือง) จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
มิ่งสรรพ์ ขาวสะอาด. (2555). รายงานหลักโครงการจัดทำรูปแบบหลักการมีส่วนร่วมของผู้มีส่วนได้ส่วนเสียในการจัดทำ นโยบายแบบมาตรฐาน กฎหมาย หลักเกณฑ์และแนวทางปฏิบัติในการบริหารจัดการทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม. เชียงใหม่: สถาบันวิจัยสังคม มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
วรรณา ศิลปะอาชา. (2549). เอกสารการสอนชุดวิชาความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับการจัดการทรัพยากรการท่องเที่ยวหน่วยที่ 1-8. พิมพ์ครั้งที่ 2 กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
วิชัย เทียนน้อย. (2550). การจัดการทรัพยากรการท่องเที่ยว. กรุงเทพฯ : โอเดียนสโตร์, 2540
วิไลลักษณ์ รัตนเพียรธัมมะ. (2550). การจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชน กรณีศึกษา ชุมชนท่าคา อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม. กรุงเทพฯ: โครงการวิจัยได้รับเงินทุนสนับสนุน การวิจัยจากมหาวิทยาลัยเกริก, มหาวิทยาลัยเกริก.
สาคร สุขศรีวงศ์. (2551). การจัดการ : จากมุมมองนักบริหาร. กรุงเทพฯ : ผู้จัดจำหน่ายศูนย์หนังสือ. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน.