การท่องเที่ยวโดยชุมชน : ทางเลือกใหม่สู่ความยั่งยืน
Article Sidebar
เผยแพร่แล้ว:
เม.ย. 9, 2020
คำสำคัญ:
การท่องเที่ยวโดยชุมชน การมีส่วนร่วม การอนุรักษ์ การจัดการ
Main Article Content
บทคัดย่อ
การท่องเที่ยวเป็นอุตสาหกรรมภาคบริการที่มีความสำคัญมีผลต่อระบบเศรษฐกิจสามารถสร้างรายได้ให้กับประเทศเป็นอย่างมาก โดยการท่องเที่ยวในปัจจุบันมีหลายรูปแบบที่เปลี่ยนแปลงไปตามความต้องการของผู้บริโภค เพื่อให้เกิดเป็นทางเลือกใหม่ของการท่องเที่ยวที่มีความเชื่อมโยงกับชุมชนและเกิดความยั่งยืน คือ การท่องเที่ยวโดยชุมชน ดังนั้นการวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยสู่ความสำเร็จของการท่องเที่ยวโดยชุมชน จากการทบทวนวรรณกรรมและการวิเคราะห์เอกสารที่เกี่ยวข้องทั้งในประเทศและต่างประเทศ ค้นหาปัจจัยที่จะทำให้การท่องเที่ยวโดยชุมนประสบความสำเร็จ รวมทั้งปัญหาและอุปสรรคต่าง ๆ
ผลการศึกษาพบว่า กุญแจสู่ความสำเร็จของการท่องเที่ยวโดยชุมชนที่มีความสำคัญอย่างยิ่ง ได้แก่ การมีส่วนร่วมในชุมชน การอนุรักษ์ และการจัดการ ที่เน้นปฏิสัมพันธ์ระหว่างคนในชุมชนท้องถิ่นกับธรรมชาติ ลักษณะเป็นการเกื้อหนุนกันระหว่างการอนุรักษ์ทรัพยากรสำหรับการท่องเที่ยวกับการพัฒนาของชุมชนท้องถิ่นให้เกิดความเข้มแข็ง ที่จะทำให้การท่องเที่ยวโดยชุมชนประสบความสำเร็จได้ โดยการมีส่วนร่วมของคนในชุมชนร่วมมือกันอนุรักษ์ทรัพยากรของชุมชนผ่านการบริหารจัดการที่ดี เพื่อให้ชุมชนได้นำศักยภาพของทรัพยากรทั้ง คน ทรัพยากรธรรมชาติ วัฒนธรรม ขนบธรรมเนียม ประเพณี เป็นต้น มาใช้ให้เกิดประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น
Article Details
รูปแบบการอ้างอิง
ศรีหะรัญ ป. . ., & ขำเพชร พ. . . (2020). การท่องเที่ยวโดยชุมชน : ทางเลือกใหม่สู่ความยั่งยืน. วารสารวิทยาลัยดุสิตธานี, 12(3), 118–132. สืบค้น จาก https://so01.tci-thaijo.org/index.php/journaldtc/article/view/240952
ประเภทบทความ
บทความวิจัย
นโยบายการพิจารณากลั่นกรองบทความ
- บทความวิจัยและบทความวิชาการทุกเรื่องที่จะได้รับการตีพิมพ์ต้องผ่านการพิจารณากลั่นกรองโดยผู้ทรงคุณวุฒิ (Peer Review) ในสาขาที่เกี่ยวข้อง จำนวน 3 ท่าน/บทความ
- บทความ ข้อความ ภาพประกอบและตารางประกอบที่ลงตีพิมพ์ในวารสารเป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียน กองบรรณาธิการไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยเสมอไป และไม่มีส่วนรับผิดชอบใด ๆ ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนแต่เพียงผู้เดียว
- บทความที่จะได้รับการตีพิมพ์จะต้องไม่เคยตีพิมพ์ เผยแพร่ที่ใดมาก่อน และไม่อยู่ระหว่างการพิจารณาของวารสารฉบับอื่น หากตรวจสอบพบว่ามีการตีพิมพ์ซ้ำซ้อน ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนแต่เพียงผู้เดียว
- บทความใดที่ผู้อ่านเห็นว่าได้มีการลอกเลียนหรือแอบอ้างโดยปราศจากการอ้างอิง หรือทำให้เข้าใจผิดว่าเป็นผลงานของผู้เขียน กรุณาแจ้งให้กองบรรณาธิการวารสารทราบจะเป็นพระคุณยิ่ง
เอกสารอ้างอิง
1. Arnstein, Sherry R. (1969). 'A Ladder of Citizen Participation'. Journal of the American
Planning Association, 35 (4), 216 – 224. 2. Bartol, K.M., Martin, D.C. (1998). Management. McGraw Hill.
3. Chailngsri Pimonsompong. (2017). Tourism Research: Principle to Practice in Social Reflective
Perspective Journal of Business Economics and Communication, 12 (1), 1-5.
4. Cohen, S. L. (1996). Mobilizing Communities for Participation and Empowerment. In Participatory Communication for Social Change. J. Servaes, T. L. Jacobson and
S. A. White, eds. New Delhi: Sage. Pp. 223-284
5. Cooper, Chris and Hall, M. C. (2008). Contemporary Tourism: An International Approach. Oxford: Butterworth-Heinemann.
6. David A. Fennell. (1999). Tourism ethics. Canada : Brock University.
7. De Negri et al. (1998). Empowering Communities: Participatory Techniques for Community Based Programme Development. Nairobi: The Centre for African Family Studies (CAFS).
8. Kampetch, P and Jitpakdee, R. (lecturer). (November 24, 2017). Success factors for
management by community based tourism to sustainable. in Proceeding of The 7th STOU National Research Conference (pp. 564-575). Bangkok: Sukhothai Thammathirat University - Thailand.
9. Kasem Jankaew. (2001). Environmental science. Bangkok: Kasetsart University Press.
10. Kesorn Sawangpanapan. (2012). Sustainable tourism potential of the Tan Tanod : a case study of Tan Tanod community, Tham Rong sub district, Ban Lat district, Phetchaburi province. Cultural Resource Management, Graduate School, Silpakron University.
11. Leiper, N. (1979). The framework of tourism: towards a definition of tourism, tourist, and the tourist industry. Annals of Tourism Research, 6(4), 390-407.
12. Leiper, N. (1995). Tourism Management. Australia: RMIT Press, Collingwood.
13. Niwat Ruangpanit. (1999). The conservation of natural resource and environment.
Bangkok: Green Fence.
14. Pathumporn Voratitipong. (2009). The Development of Curriculum on Sustainable
Tourism Management for the Community. Research and Curriculum Development
King Mongkut’s University of Technology North Bangkok.
15. Pitoon Thongchin. (2015). Managing collaboration in community based tourism on Lanta Island, Krabi Province. Business Administrstion (Tourism Management) Prince of Songkla University.
16. Pimlapas Pongsakornrungsilp. (2014). The Management of Sustainable Community-Based Tourism: The Case of Ban Kokekrai, Phang Nga Province. Veridian E-Journal, 7 (3), 650-665.
17. Potjana SuanSri. (2003). Community Based Tourism Handbook. Bangkok: Responsible
Ecological Social Tour.
18. Richards, G. & Wilson, J. (2006). Developing creativity in tourist experiences: A solution to the serial reproduction of culture?. Tourism Management, 27 (2006), 1209–1223.
19. Rue, L.W., & Byars, L.L. (2005). Management: Skills and Application. (Eleventh Edition). New York: New York. The McGraw Hill Companies
20. Sin Sarobon and Udon Wongtabtim (2003). Community-Based Tourism Conceptualized and Experienced from North Thailand. Chiang Mai. Vanida Press.
21. Singhal, A. (2001). Facilitating Community Participation through Communication for \
Social Change. New Delhi: Sage.
22. Siriwan Sareerat, et al. (2003). Marketing Strategic and Strategic Management aimed at the market. Bangkok : Thanasarn.
23. Sittanon, K. and Prajaknad, P. (2017). Thai Tourists’ Lifestyle, Online Media Use and
Purchasing Intention of Tourism Products and Services. Journal of communication and management NIDA, 2 (1), 1-17.
24. Soitrakool (Teuvayanonda) Attamana (2007). Organizational Behavior: Theory and
Applications. (4 th ed) Bangkok: Thammasat University
25. Somyot Nowkawee. (1993). Management. Bangkok: Dokya.
26. Sudthanom Tancharoen. (2017). Community Based TourismManagementand Sustainable Tourism Development of Bangkantaek Communityin Samutsongkhram Province. Journal of International and Thai Tourism. 13 (2), 1-24.
27. Supapron Prasongthan. (2003). Social Capital Potentiality for Creative Community Based Tourism: The Study of Tai Puan Community, Pak Plee District, Nakorn Nayok Province. Journal of Social Sciences Srinakharinwirot University, (2003)
Retried 14 September 2016, from file:///C:/Users/Nidapoll/Downloads/3819-12435-1-PB%20(1).pdf
28. Theeradech Choomanee. (2014). Pred Nai Community Tambon Huang Nam Kao Trat
Province. Public Aad Private Management. Burapha University.
29. Wanwimon Phoonak. (2015). The Potentials of Amphawa Community in Managing
Community-Based Tourism of the Amphawa Floating Market. Academic Services Journal Prince of Songkla University. 26 (1), 63-74.
30. White, Shirtey A. (1994). The concept of participation Transforming rhetoric into reality. In S.A. White (Ed), Participatory Communication. Thousand Oaks:Sage Publications.
31. Wirote Jiraphan. (2011). Ecotourism. Bangkok: Seangdow.
32. World Tourism Organization. (2004). Indicators of Sustainable Development for
Tourism Destinations A Guidebook (English version). Retried 14 September 2016, from https://www.e-unwto.org/doi/book/10.18111/9789284407262.
33. Uraiwon Supani. (2013). Community-Based Tourism Management Case Study “Palm
Paddy Sea” Community Cultural Way. Sa-Ting Phra District, Songkhla Province. RMUTP Research Journal Special Issue.
Planning Association, 35 (4), 216 – 224. 2. Bartol, K.M., Martin, D.C. (1998). Management. McGraw Hill.
3. Chailngsri Pimonsompong. (2017). Tourism Research: Principle to Practice in Social Reflective
Perspective Journal of Business Economics and Communication, 12 (1), 1-5.
4. Cohen, S. L. (1996). Mobilizing Communities for Participation and Empowerment. In Participatory Communication for Social Change. J. Servaes, T. L. Jacobson and
S. A. White, eds. New Delhi: Sage. Pp. 223-284
5. Cooper, Chris and Hall, M. C. (2008). Contemporary Tourism: An International Approach. Oxford: Butterworth-Heinemann.
6. David A. Fennell. (1999). Tourism ethics. Canada : Brock University.
7. De Negri et al. (1998). Empowering Communities: Participatory Techniques for Community Based Programme Development. Nairobi: The Centre for African Family Studies (CAFS).
8. Kampetch, P and Jitpakdee, R. (lecturer). (November 24, 2017). Success factors for
management by community based tourism to sustainable. in Proceeding of The 7th STOU National Research Conference (pp. 564-575). Bangkok: Sukhothai Thammathirat University - Thailand.
9. Kasem Jankaew. (2001). Environmental science. Bangkok: Kasetsart University Press.
10. Kesorn Sawangpanapan. (2012). Sustainable tourism potential of the Tan Tanod : a case study of Tan Tanod community, Tham Rong sub district, Ban Lat district, Phetchaburi province. Cultural Resource Management, Graduate School, Silpakron University.
11. Leiper, N. (1979). The framework of tourism: towards a definition of tourism, tourist, and the tourist industry. Annals of Tourism Research, 6(4), 390-407.
12. Leiper, N. (1995). Tourism Management. Australia: RMIT Press, Collingwood.
13. Niwat Ruangpanit. (1999). The conservation of natural resource and environment.
Bangkok: Green Fence.
14. Pathumporn Voratitipong. (2009). The Development of Curriculum on Sustainable
Tourism Management for the Community. Research and Curriculum Development
King Mongkut’s University of Technology North Bangkok.
15. Pitoon Thongchin. (2015). Managing collaboration in community based tourism on Lanta Island, Krabi Province. Business Administrstion (Tourism Management) Prince of Songkla University.
16. Pimlapas Pongsakornrungsilp. (2014). The Management of Sustainable Community-Based Tourism: The Case of Ban Kokekrai, Phang Nga Province. Veridian E-Journal, 7 (3), 650-665.
17. Potjana SuanSri. (2003). Community Based Tourism Handbook. Bangkok: Responsible
Ecological Social Tour.
18. Richards, G. & Wilson, J. (2006). Developing creativity in tourist experiences: A solution to the serial reproduction of culture?. Tourism Management, 27 (2006), 1209–1223.
19. Rue, L.W., & Byars, L.L. (2005). Management: Skills and Application. (Eleventh Edition). New York: New York. The McGraw Hill Companies
20. Sin Sarobon and Udon Wongtabtim (2003). Community-Based Tourism Conceptualized and Experienced from North Thailand. Chiang Mai. Vanida Press.
21. Singhal, A. (2001). Facilitating Community Participation through Communication for \
Social Change. New Delhi: Sage.
22. Siriwan Sareerat, et al. (2003). Marketing Strategic and Strategic Management aimed at the market. Bangkok : Thanasarn.
23. Sittanon, K. and Prajaknad, P. (2017). Thai Tourists’ Lifestyle, Online Media Use and
Purchasing Intention of Tourism Products and Services. Journal of communication and management NIDA, 2 (1), 1-17.
24. Soitrakool (Teuvayanonda) Attamana (2007). Organizational Behavior: Theory and
Applications. (4 th ed) Bangkok: Thammasat University
25. Somyot Nowkawee. (1993). Management. Bangkok: Dokya.
26. Sudthanom Tancharoen. (2017). Community Based TourismManagementand Sustainable Tourism Development of Bangkantaek Communityin Samutsongkhram Province. Journal of International and Thai Tourism. 13 (2), 1-24.
27. Supapron Prasongthan. (2003). Social Capital Potentiality for Creative Community Based Tourism: The Study of Tai Puan Community, Pak Plee District, Nakorn Nayok Province. Journal of Social Sciences Srinakharinwirot University, (2003)
Retried 14 September 2016, from file:///C:/Users/Nidapoll/Downloads/3819-12435-1-PB%20(1).pdf
28. Theeradech Choomanee. (2014). Pred Nai Community Tambon Huang Nam Kao Trat
Province. Public Aad Private Management. Burapha University.
29. Wanwimon Phoonak. (2015). The Potentials of Amphawa Community in Managing
Community-Based Tourism of the Amphawa Floating Market. Academic Services Journal Prince of Songkla University. 26 (1), 63-74.
30. White, Shirtey A. (1994). The concept of participation Transforming rhetoric into reality. In S.A. White (Ed), Participatory Communication. Thousand Oaks:Sage Publications.
31. Wirote Jiraphan. (2011). Ecotourism. Bangkok: Seangdow.
32. World Tourism Organization. (2004). Indicators of Sustainable Development for
Tourism Destinations A Guidebook (English version). Retried 14 September 2016, from https://www.e-unwto.org/doi/book/10.18111/9789284407262.
33. Uraiwon Supani. (2013). Community-Based Tourism Management Case Study “Palm
Paddy Sea” Community Cultural Way. Sa-Ting Phra District, Songkhla Province. RMUTP Research Journal Special Issue.
