การวิเคราะห์ช่องว่างของทักษะที่จำเป็นในการทำงานในโรงแรมระดับ 4 ถึง 5 ดาว ในเขตกรุงเทพมหานคร จากมุมมองของผู้มีส่วนได้ส่วนเสียในอุตสาหกรรมโรงแรม

Article Sidebar

pdf
เผยแพร่แล้ว: เม.ย. 9, 2020
คำสำคัญ:
ความสามารถด้านการโรงแรม ช่องว่าง การศึกษาด้านการโรงแรม อุตสาหกรรมการโรงแรม

Main Article Content

กุลริสา ศรีแสงแก้ว
อาจารย์ประจำภาควิชาการจัดการการท่องเที่ยวและการบริการ คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ

บทคัดย่อ

งานวิจัยสำหรับวิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อระบุช่องว่างระหว่าง “ผู้มีส่วนได้ส่วนเสียสามราย”ซึ่งประกอบด้วยผู้จัดการโรงแรม อาจารย์ และนักศึกษาด้านการโรงแรม การวิจัยครั้งนี้จัดทำขึ้นเพื่อ ระบุทักษะเพิ่มเติมและความต้องการที่จำเป็นสำหรับอุตสาหกรรมการบริการในประเทศไทย โดยการตรวจสอบระดับความสำคัญของความสามารถที่จำเป็นในอุตสาหกรรมการบริการ โดยผู้มีส่วนได้ส่วนเสียทั้งสามกลุ่ม ตรวจสอบระดับความพึงพอใจของกลุ่มผู้มีส่วนได้ส่วนเสียสามกลุ่มว่า ความสามารถเหล่านี้มีอยู่หรือไม่ จากนั้นระบุช่องว่างระหว่างความสำคัญและระดับความพึงพอใจของความสามารถที่จำเป็นในอุตสาหกรรมการโรงแรมตามที่ผู้มีส่วนได้เสียเห็น สุดท้ายนี้เป็นผลจากเป้าหมายที่จะนำเสนอกลยุทธ์เพื่อลดช่องว่างเพื่อปรับปรุงหลักสูตรเพื่อตอบสนองความต้องการของอุตสาหกรรมได้ดียิ่งขึ้น กรอบรูปแบบสมรรถนะสำหรับอุตสาหกรรมโรงแรมและที่พักซึ่งพัฒนาขึ้นโดยชาวอเมริกัน สมาคมโรงแรมและที่พัก (Ennis, 2008) ได้รับการยอมรับและเป็นเครื่องมือสำคัญในการแจ้งการวิจัยมีการใช้วิธีการวิเคราะห์เชิงปริมาณ เพื่อหาลักษณะเฉพาะของผู้มีส่วนได้เสียหลักสามกลุ่ม


ผลการวิจัยพบว่าทั้ง 3 กลุ่มเห็นตรงกันว่า “การสื่อสาร” และ “ความเต็มใจในการเรียนรู้” เป็นสมรรถนะที่สำคัญที่สุดที่จำเป็นสำหรับการทำงานในอุตสาหกรรมการบริการขณะที่ “ความสามารถในการปรับตัวและความยืดหยุ่น” และ “การบริการลูกค้าและความใส่ใจต่อวัฒนธรรม” เป็นหนึ่งในทักษะที่นักศึกษามีประสิทธิภาพสูงสุด ช่องว่างที่มากที่สุดระหว่างความสำคัญและประสิทธิภาพของนักศึกษาคือ “การประกันคุณภาพและการควบคุมคุณภาพ” “มืออาชีพและความเต็มใจ” และ “กฎหมายและระเบียบข้อบังคับ” การอภิปรายแสดงให้เห็นถึงวิธีการ จำกัด ปรับปรุงช่องว่างเหล่านั้นให้แคบลง ผลการวิจัยครั้งนี้จะนำไปสู่อุตสาหกรรมการโรงแรม ด้วยการระบุความต้องการด้านสมรรถนะ สถาบันการศึกษาสามารถจัดเตรียมหลักสูตรที่ได้รับการยอมรับจากภาคอุตสาหกรรมโดยอาศัยความเข้าใจเกี่ยวกับช่องว่างของการวิเคราะห์ความพึงพอใจที่สำคัญ สุดท้ายนักวิจัยคนอื่น ๆ ที่สนใจในพื้นที่การวิจัยนี้สามารถสร้างความรู้นี้ได้โดยการใช้ผลลัพธ์เพื่อตรวจสอบประเด็นที่เกี่ยวข้องได้ต่อไป

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
ศรีแสงแก้ว ก. . . (2020). การวิเคราะห์ช่องว่างของทักษะที่จำเป็นในการทำงานในโรงแรมระดับ 4 ถึง 5 ดาว ในเขตกรุงเทพมหานคร จากมุมมองของผู้มีส่วนได้ส่วนเสียในอุตสาหกรรมโรงแรม. วารสารวิทยาลัยดุสิตธานี, 12(3), 166–184. สืบค้น จาก https://so01.tci-thaijo.org/index.php/journaldtc/article/view/240957
ฉบับ
ปีที่ 12 ฉบับที่ 3 (2018): ปีที่ 12 ฉบับที่ 3 วารสารวิทยาลัยดุสิตธานี กันยายน-ธันวาคม 2561
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

นโยบายการพิจารณากลั่นกรองบทความ

  1. บทความวิจัยและบทความวิชาการทุกเรื่องที่จะได้รับการตีพิมพ์ต้องผ่านการพิจารณากลั่นกรองโดยผู้ทรงคุณวุฒิ (Peer Review) ในสาขาที่เกี่ยวข้อง จำนวน 3 ท่าน/บทความ
  2. บทความ ข้อความ ภาพประกอบและตารางประกอบที่ลงตีพิมพ์ในวารสารเป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียน กองบรรณาธิการไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยเสมอไป และไม่มีส่วนรับผิดชอบใด ๆ ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนแต่เพียงผู้เดียว
  3. บทความที่จะได้รับการตีพิมพ์จะต้องไม่เคยตีพิมพ์ เผยแพร่ที่ใดมาก่อน และไม่อยู่ระหว่างการพิจารณาของวารสารฉบับอื่น หากตรวจสอบพบว่ามีการตีพิมพ์ซ้ำซ้อน ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนแต่เพียงผู้เดียว
  4. บทความใดที่ผู้อ่านเห็นว่าได้มีการลอกเลียนหรือแอบอ้างโดยปราศจากการอ้างอิง หรือทำให้เข้าใจผิดว่าเป็นผลงานของผู้เขียน กรุณาแจ้งให้กองบรรณาธิการวารสารทราบจะเป็นพระคุณยิ่ง

เอกสารอ้างอิง

1. Baum, T. (1991). Management Trainees in the Hotel Industry: What Do Managers Expect? Journal of European Industrial Training, 15(2): pp. 3-8.
2. Breiter, D. & Clements, C.J. (1996). Hospitality and Tourism Management Curricula for the 21st Century. Hospitality and Tourism Educator, 8(1): pp. 61-64.
3. Cohen, L., Manion, L., & Morrison, K. (2007). Research Methods in Education 6th Ed., London, UK: Routledge Falmer.
4. Dopson, L. R., & Tas, R. F. (2004). A Practical Approach to Curriculum Development:
A Case Study. Journal of Hospitality & Tourism Education, 16(1): pp. 39-46.
5. Ennis, M. R. (2008). Competency Models: A Review of the Literature and the Role of the Employment and Training Administration (ETA). Office of Policy Development and Research Employment and Training Administration, U. S. Department of Labor.
6. Kamau, S.W. & Waudo, J. (2012). Hospitality Industry Employer’s Expectation of Employees’ Competences in Nairobi Hotels. Journal of Hospitality Management and Tourism, 3(4): pp. 55-63.
7. Kay, C. & Russette, J. (2000). Hospitality-management competencies. Cornell Hotel and Restaurant Administrative Quarterly, 41(2): pp. 52-63.
8. Millar, M., Mao, Z. & Moreo, P. (2008). Hospitality management educators vs. the industry: a competency assessment. Hospitality Management: Paper 6.
9. Miranda, P. (1999). The level of technical skills and management competency demanded by the hospitality and tourism industry as perceived by hospitality and tourism recruiter, 1998: The Graduate College University of Wisconsin-Stout
10. Nolan, C., Conway, E., Farrell, T., & Monks, K. (2010). Competency Needs in Irish Hotels: Employer and Graduate Perspectives. Journal of European Industrial Training, 34(5): pp. 432 – 454.
11. Ogbeide, G. C. (2006). Employability skills and students’ self-perceived competence for careers in the hospitality industry. A dissertation presented to the faculty of the Graduate School, University of Missouri-Columbia, Missouri, Doctor of Philosophy.
12. Raybould, M., & Wilkins, H. (2005). Over Qualified and Under Experienced: Turning Graduates into Hospitality and Tourism Managers. International Journal of Contemporary Hospitality and tourism Management, 17(3): pp. 203-216.
13. Roberts, E. (2009). Mind the Gap: Aligning Learning and Graduate Outcomes through Industry Partnerships. Journal of Hospitality and Tourism Management, 16(1): pp. 130-138.
14. Sandwith, P. (1993). A hierarchy of management training requirements: The competency domain model. Public Personnel Management, 22(1), pp. 43-62.
15. Tejavanija,C. (2002). The Ideal Curriculum for Hospitality and Tourism & Tourism Management, Inter-University Conference on “Vision 2020 Revisited” organized by Association of Southeast Asian Institutions of Higher Learning of Thailand (ASAIHL).
16. The International Society of Hospitality Consultants (2007). Top Ten Issues & Challenges in the Hospitality and Tourism Industry for 2007, Retrieved June 21, 2017 at http://www.hotel- online.com/News/PR2006_4th /Nov06_ISHC.htmlTas, R.F. (1988). Teaching Future Managers. Cornell Hotel & Restaurant Administration Quarterly, 29(2): pp. 41-43.
17. Wood, D. (2003). Hospitality Management Skills: An Educational and Workplace Comparative Analysis. A research in Master of Science Degree in Training & Development, American Psychological Assn, (5th edition).
18. Lu, W.Y. (1999). Important skills for Taiwanese hospitality and tourism graduates as received by hospitality educators and human resource managers. A Research Paper,
Retrieved August 8, 2012 at http://www2.uwstout.edu/content/lib/thesis/1999/1999lu.pdf
19. Zopiatis, A. (2007). Hospitality internships in Cyprus: a genuine academic experience or a continuing frustration? International Journal of Contemporary Hospitality Management, 19(1): pp. 65 - 77.