การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้ที่บูรณาการแนวคิดอายตนะทั้ง 6 เพื่อส่งเสริมทักษะการแสดงละครสร้างสรรค์ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนบ้านดอนปิน จังหวัดเชียงใหม่

วีรวัฒน์ กาญจนัษฐายี

ผู้แต่ง

วีรวัฒน์ กาญจนัษฐายี คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏจันเกษม

คำสำคัญ:

การแสดงละครสร้างสรรค์, รูปแบบการจัดการเรียนรู้, อายตนะ 6

บทคัดย่อ

บทความวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาประสิทธิภาพของรูปแบบการจัดการเรียนรู้ที่บูรณาการแนวคิดอายตนะทั้ง 6 เพื่อส่งเสริมทักษะการแสดงละครสร้างสรรค์ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนบ้านดอนปิน จังหวัดเชียงใหม่ ตามเกณฑ์มาตรฐาน 75/75 2) เปรียบเทียบทักษะการแสดงละครสร้างสรรค์นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนบ้านดอนปิน จังหวัดเชียงใหม่ ก่อนและหลังได้รับการพัฒนาด้วยรูปแบบการจัดการเรียนรู้ที่บูรณาการแนวคิดอายตนะทั้ง 6 ซึ่งงานวิจัยฉบับนี้เป็นงานวิจัยกึ่งทดลอง โดยกลุ่มตัวอย่างที่ใช้ คือนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6/1 โรงเรียนบ้านดอนปิน ปีการศึกษา 2568 จำนวน 26 คน ได้มาจากการเลือกแบบเจาะจง จากนักเรียนที่มีผลการประเมินการแสดงละครสร้างสรรค์ไม่ผ่านเกณฑ์ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย แผนการจัดการเรียนรู้ แบบประเมินทักษะการแสดงละครสร้างสรรค์ก่อนและหลังเรียน แบบประเมิน การฝึกทักษะผ่านกิจกรรมอายตนะทั้ง 6 แบบประเมินชิ้นงาน และแบบสังเกตพฤติกรรมการเรียนรู้ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าประสิทธิภาพ E1/E2 และร้อยละความก้าวหน้าผลการเรียนรู้

ผลการวิจัยพบว่า

รูปแบบการจัดการเรียนรู้ที่บูรณาการแนวคิดอายตนะทั้ง 6 มีค่าประสิทธิภาพ E1/E2 เท่ากับ 92.71/94.81 โดยมีผลการดำเนินงานสูงกว่าเกณฑ์มาตรฐาน 75/75
ทักษะการแสดงละครสร้างสรรค์ของนักเรียนหลังการใช้รูปแบบสูงกว่าก่อนการใช้รูปแบบอย่างมีนัยสำคัญ โดยคะแนนเฉลี่ยเพิ่มจาก 3.25 เป็น 9.08 คิดเป็นร้อยละความก้าวหน้าทางการเรียนรู้ 51.40 ซึ่งสูงกว่าเกณฑ์ที่กำหนดไว้ร้อยละ 25 ข้อมูลเชิงคุณภาพสะท้อนว่านักเรียนมีความมั่นใจมากขึ้น มีสมาธิในการเรียนรู้ และสามารถประยุกต์ประสบการณ์จากกิจกรรมที่บูรณาการอายตนะทั้ง 6 ไปใช้ในการแสดงได้อย่างมีประสิทธิภาพ

เอกสารอ้างอิง

กระทรวงศึกษาธิการ. (2563). การกำหนดมาตรฐานการศึกษาของสถานศึกษา. สำนักงานทดสอบทางการศึกษา สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ.

โกมล ศรีทองสุข, ปรวัน แพทยานนท์, และกิตติกรณ์ นพอุดมพันธุ์. (2567). แนวคิดการพัฒนารูปแบบการสอนโดยใช้ละครสร้างสรรค์เพื่อพัฒนาทักษะการคิด ขั้นสูงสำหรับมัธยมศึกษาตอนต้น. วารสารสถาบันวัฒนธรรมและศิลปะ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, 25(2), 107–116. https://so02.tci-thaijo.org/index.php/jica/article/view/267795

จารินี มณีแสง. (2553). ศึกษาผลของการใช้วิธีสอนละครสร้างสรรค์ที่มีต่อผลสัมฤทธิ์ ด้านทักษะการแสดงละครสร้างสรรค์ กระบวนการกลุ่มและความพึงพอใจต่อวิธีสอนละครสร้างงสรรค์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 กลุ่มตัวอย่างคือนักเรียนที่เรียนวิชานาฏศิลป์ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3/1 ปีการศึกษา 2553 โรงเรียนเทศบาล 1 [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยบูรพา.

จินดารัตน์ วรยศ และวิเชียร ธำรงโสตถิสกุล. (2565). การพัฒนากิจกรรมการเรียนรู้ตามแนวคิดพหุประสาทสัมผัส เพื่อเสริมสร้างความสามารถในการอ่าน สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1. วารสารวิชาการ มจร บุรีรัมย์, 7(1), 87–100. https://so06.tci-thaijo.org/index.php/ambj/article/view/251288

ชัยยงค์ พรหมวงษ์. (2556). การทดสอบสื่อประสิทธิภาพสื่อหรือชุดการสอน. วารสารศิลปากรศึกษาศาสตร์วิจัย, 5(1), 135–143. https://so05.tci-thaijo.org/index.php/suedureasearchjournal/article/view/28419

ตรรกพร สุขเกษม. (2555). การพัฒนาพฤติกรรมการกล้าแสดงออก โดยใช้วิธีการแสดงบทบาทสมมติของ นักศึกษาระดับชั้นปีที่ 1. คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏกำแพงเพชร.

เทวิกา ประดิษฐบาทุกา. (2560). การวิจัยปฏิบัติการในชั้นเรียนทางภาษาจีน. คณะศึกษาศาสตร์มหาวิทยาลัยราชภัฏจันทรเกษม.

นภัสชล คำมี. (2566). การใช้โปรแกรมภาษาประสาทสัมผัสเพื่อพัฒนาหน้าที่บริหารจัดการของสมองในเด็กปฐมวัย [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยบูรพา]. DSpace at Burapha University. http://ir.buu.ac.th/dspace/handle/1513/854

ปาริชาติ จึงวิวัฒนาภรณ์. (2546). รายงานผลการวิจัยเรื่องการใช้ละครสร้างสรรค์ในการพัฒนาผู้เรียน. สำนักมาตรฐานการศึกษาและพัฒนาการเรียนรู้ สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษากระทรวงศึกษาธิการ.

ปาริชาติ จึงวิวัฒนาภรณ์. (2547). ละครสร้างสรรค์สำหรับเด็ก. สถาบันพัฒนาคุณภาพวิชาการ.

พระครูเกษมธรรมทัต (สุรศักดิ์ เขมรังสี). (2560). พิจารณาอายตนะ 6. แคนนากราฟฟิก

พระมหาภาธร อาภาธโร (อินทะพูล). (2561). การศึกษาวิเคราะห์ความสาคัญของอายตนะในสฬายตนวิภังคสูตร. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 7(3), 101-111. https://so03.tci-thaijo.org/index.php/jssr/article/view/148819

ราเชล แย้มสุนทร. (2564). ละครสร้างสรรค์เพื่อพัฒนาซอฟต์สกิล. วารสารวิจัยวิชาการ, 4(4), 305-318. https://doi.org/10.14456/jra.2021.102

ลิขิต ใจดี และวรวิทย์ ทองเนื้ออ่อน. (2566). การวิจัยละครสร้างสรรค์ในประเทศไทย สู่แนวทางการพัฒนาโมเดล ละครสร้างสรรค์เพื่อส่งเสริมทักษะการจัดการความขัดแย้งของเยาวชน ในสถานพินิจคุ้มครองเด็กและเยาวชน. วารสารศิลปกรรมศาสตร์วิชาการ วิจัย และงานสร้างสรรค์, 10(1), 234–253. https://so05.tci-thaijo.org/index.php/arts/article/view/266491

ศุภชัย บุญโรจน์, พิทยวัฒน์ พันธะศรี, และประยงค์ หัตถพรหม. (2565). การพัฒนากิจกรรมการเรียนรู้ทักษะปฏิบัติละครสร้างสรรค์โดยใช้แนวคิดของเดวีส์ประกอบสื่อประสมสำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3. วารสารสังคมศาสตร์เพื่อการพัฒนาท้องถิ่น มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม, 6(4), 149-158. https://so02.tci-thaijo.org/index.php/soc-rmu/article/view/256498

Jie, M. (2021). Applying creative drama to English teaching in primary education: A case study in mainland China. Zhuoran Elementary School. US-China Education Review B, 11(1), 19-36. https://doi.org/10.17265/2161-6248/2021.01.003