Verbal Teachings in Thai Literature of Phra Aphai Mani

Main Article Content

อำภาพร รินปัญโญ
นราวัลย์ พูลพิพัฒน์
กรรณิการ์ พันชนะ

Abstract

The objectives of this research were to investigate hortatory discourse in the Thai literary work, Phra Apai Mani, and to examine Buddhist teachings in the literary work by analyzing the work in volumes 1-4, written by Sunthon Phu, the Fine Arts Department version, published in 2001. The analysis results are present descriptively and critically based on the study’s analysis framework, together with the author’s opinions in an attempt to answer the study objectives. The study results are summarized as follows.


  1. The use of hortatory discourse in the literary work consists of four domains, namely, appropriate conduct, teaching or education, entertainment or satisfaction, and presentation or persuasion.

  2. The Buddhist teachings found in the literary work, volumes 1, 3 and 4, are composed of nine spiritual perfections. They include generosity: giving without expecting anything in return; moral discipline: maintaining one’s body and speech within the moral framework; renunciation: being ordained to study Buddhist teachings; wisdom: using knowledge to carefully prepare and plan for one’s work; energetic effort: being perseverant and brave; patient endurance: enduring difficulties, anger and dissatisfactoriness; truthfulness: being determined and sincere to commit oneself to work; determination: fixing and settling a purpose and asking for blessing; and loving kindness: loving, helping and supporting other humans and animals. For volume 2, the exhortative discourse and Buddhist teachings contain only two kinds of spiritual perfections. They include loving kindness: loving, wishing or supporting all sentient beings to become happy and prosperous; and wisdom: being knowledgeable, insightful and reasonable to understand natural states of things as they truly are.

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

Section
บทความวิจัย (Research Article)

References

กาญจนา วิชญาปกรณ์. (2545). มิติหญิงชายในวรรณกรรมสอนสตรี. พิษณุโลก: มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร.

ขวัญใจ บุญคุ้ม. (2559). วัจนลีลาและบทบาทหน้าที่ของเพลงลูกทุ่ง. (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาภาษาไทย, มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่)

ธวัช ปุณโณทก. (2525).วรรณกรรมท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์.

ธีระพันธ์ เหลืองทองคำ. (2554). เสียงภาษาไทย การศึกษาทางกลสัทศาสตร์. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

นงลักษณ์ เทพสวัสดิ์. (2549). วิเคราะห์ปัญหาสำคัญในสังคมไทย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

บรรพต ศิริชัย. (2533). อวัจนสารในวรรณคดี เรื่อง ขุนช้างขุนแผน. (ปริญญานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต, สาขาวิชาภาษาไทย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ).

ประเวศ วะสี. (2538). ธัมมิกสังคม: ปาฐกถาพุทธทาสภิกขุมหาเถระ ครั้งที่ 1. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มูลนิธิโกมลคีมทอง.

ปัทมา เอื้อรักษ์โอฬาร. (2554). การศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างคำสอนเรื่องกฎแห่งกรรมตามที่ปรากฏในคัมภีร์พระพุทธศาสนากับคำสอนเรื่องกฎแห่งกรรมของพระธรรมสิงบุราจารย์ (จรัญ จิตธมฺโม) วัดอัมพวัน จังหวัดสิงห์บุรี. (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย).

พระธรรมสิงหบุรา (จรัญ จิตธมฺโม). (2558). นิมิตกฏแห่งกรรม. กรุงเทพฯ: เลี่ยงเชียง.

พระมหาสมชัย ศิริวฑฺฒโน (ศรีนอก). (2528). หลักธรรมทางพระพุทธศาสนาที่ปรากฏอยู่ในบทเพลงลูกทุ่งไทย. (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณราชวิทยาลัย).

พระมหาอำนวย มหาวีโร. (2544). หลักราชการจากวรรณกรรมคำสอนในสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ. (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหาสารคาม).

พิมลณัฏฐ์ รัตนศรทอง. (2559). วัจนลีลาในวรรณกรรมของนิ้วกลม. (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตร์มหาบัณฑิต, สาขาวิชาภาษาไทย มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่).

พิสมัย ผลพฤกษ์ไพร. (2545). ภูมิปัญญาท้องถิ่น: การเรียนรู้และการพัฒนาที่ยั่งยืน. สงขลา: มหาวิทยาลัยราชภัฏสงขลา.

ศิวะลีย์ ภู่เพชร. (ผู้เรียบเรียง). (2541). คติธรรมและคําสอนจากวรรณกรรมร้อยกรอง. กรุงเทพฯ: กรมศิลปากร.

สมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก. (2554). หลักธรรมสำคัญของพระพุทธศาสนา. กรุงเทพฯ: มหามกุฎราชวิทยาลัย.

สริยกานต์ ยี่เก็งเอี่ยม และอาทิตย์ ดรุนัยธร. (2553). งานวิจัยเรื่องการศึกษาวรรณกรรมคำสอนที่ได้รับอิทธิพลจากรามเกียรติ์จากงบประมาณปีการศึกษา 2553. อุบลราชธานี: มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี.

สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ. (2553). ประวัติความสำคัญของการเผยแพร่พระพุทธศาสนา. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.

สิทธา พินิจภูวดล และนิตยา กาญจนะวรรณ. (2515). ความรู้ทั่วไปทางวรรณกรรมไทย. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยรามคำแหง.

สิทธา พินิจภูวดล และนิตยา กาญจนะวรรณ. (2525). วรรณกรรมสุโขทัย. กรุงเทพฯ: ไทยวัฒนาพานิช.

สุมน อมรวิวัฒน์. (2546). การพัฒนาคุณภาพชีวิตของคนกรุงเทพมหานคร. กรุงเทพฯ: คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

เสน่ห์ ทันอินทรอาจ. (2552). การศึกษาวิเคราะห์วรรณกรรมเรื่องท้าวคำสอน. (วิทยานิพนธ์ศิลปะศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช).