A Compatative Study of Thai Puppet and Burmese Puppet Performances

Main Article Content

Sariya Hongyeesibed

Abstract

The results showed that Thai puppets were invented during the reign of King Rama 5 by Mr Ruen, imitating Hainan Chinese puppet, while the first Burmese’s ones occurred in 1444, King Noparod era. The performance formats were divided into 9 issues: 1. Thai puppet-actor could manipulate many puppet characters but only one Burmese could do. 2. Thai puppets had only heads and bodies without legs, while Burmese ones had full bodies dressed imitating real persons. 3. Puppet styles and techniques; Thai’s puppets were manipulated by rods or chopsticks attached to the bodies, covering from the bottom, but Burmese’s were attached by the rope which were controlled from the top of the puppets. 4. For popular showing, Thai puppets tended to be about literature, while Burmese played stories about Jataka, history of the Chedi, and the history of Myanmar.
5. Musical instruments; Thai Pi Phat with Pi was used in the show while flute was used instead without Saw-o, Klong-tak, Klong-taew, or Maa-lo in Burmese’s. 6. Theaters, Thai’s theaters were smaller than the Burmese ones. 7. The scenes; Thai had two doors emphasizing the color and the exquisite fine pattern, but Burmese did not have doors in and out, only a single scene. 8. The opportunities to perform; Thai puppet shows were performed in various theaters, while Burmese played in auspicious events and various important festivals. 9. Puppet traditions and beliefs were varied according to the beliefs, religions, cultures, traditions of the country.

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

Section
บทความวิจัย (Research Article)

References

กระทรวงวัฒนธรรม. (2560). ตอนที่ 6 หุ่นกระบอกอาจารย์จักรพันธุ์ โปษยกฤต กรุงเทพมหานคร. สืบค้นจาก https://www.youtube.com/watch?v=aF3wZCN_EAw

ก่องแก้ว วีระจักษ์. (2551). หุ่นกระบอกไทย. สืบค้นจาก http://saranukromthai.or.th

จักรพันธุ์ โปษยกฤต. (2529). หุ่นไทย. กรุงเทพฯ: สำนักเลขาธิการคณะกรรมการแห่งชาติว่าด้วยการศึกษาสหประชาชาติ.

ชูศรี สกุลแก้ว. (2548). อนุสรณ์พระราชทานเพลิงศพ นางชูศรี (ชื้น) สกุลแก้ว. กรุงเทพฯ: ซุปเปอร์คิงส์การพิมพ์.

ณัฐวุฒิ กิ่งตระการ. (2553). นาฏยลีลาหุ่นกระบอกไทยสู่การออกแบบภายในศูนย์การเรียนรู้ศิลปวัฒนธรรม จังหวัดสมุทรสงคราม. (วิทยานิพนธ์ศิลปมหาบัณฑิต, สาขาวิชาการออกแบบภายใน มหาวิทยาลัยศิลปากร).

ประภาศรี ดำสะอาด. (2542). หุ่นกระบอกพม่า. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์สหธรรมิก.

ยูร กมลเสรีรัตน์. (2540). คุณยายหุ่นกระบอก. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ไทยวัฒนาพานิช.

วิชชุตา วุธาทิตย์. (2542). นาฏยศิลป์ในงานสมโภชพระราชพิธีต่าง ๆ ที่ปรากฏบนภาพจิตรกรรมฝาผนังสมัยรัตนโกสินทร์. (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชานาฏยศิลป์ไทย จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย).

วิลาวัณย์ เศวตเศรนี. (2549). การสร้างสรรค์ประดิษฐ์และการประยุกต์ศิลปะหุ่นไทยเพื่อเป็นสื่อการเรียนรู้. เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

ศูนย์วัฒนธรรม มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ. (2563). ความเป็นมาการศิลปะแสดงหุ่นคน. สืบค้นจาก http://cul.hcu.ac.th/แสดงหุ่นคน

สมนึก ปฏิปทานนท์. (2545). เทคนิคการสอนและการจัดกิจกรรมกลุ่มวิชาสังคมศึกษาตาม หลักสูตรใหม่. วารสารครุศาสตร์, 30(3), 92-106.

สุเนตร ชุตินธรานนท์. (2542). พม่าอ่านไทย: ประวัติศาสตร์และศิลปะไทยในทัศนะพม่า. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มติชน.

สำนักศิลปวัฒนธรรมร่วมสมัย. (2560). องค์ความรู้ศิลปวัฒนธรรมร่วมสมัยสาขาศิลปะการแสดง (การจัดเทศกาลหุ่นไทยร่วมสมัย. กรุงเทพฯ: กระทรวงวัฒนธรรม.

หอม คลายานนท์. (2545). หลากรสเรื่องเมืองพม่า. กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.

เอนก นาวิกมูล. (2519). หุ่นไทย หุ่นงานหลวง งานราษฎร์. วิทยาสาร, 27(28), 41-42.

WS Channel. (2562). Myanmar puppet show. สืบค้นจาก https://www.youtube.com/watch?v=PIfdHifwhwU