The Folktales of Thai and Myanmar: The Comparative Study of the Storytelling Techniques and Axel Olrik’s Epic Laws of Folk Narrative

Main Article Content

Mattana Khunsree
Boonlue Chaimano
Sanom Krutmuang

Abstract

The objective of this study were two folds  1)  to study the story telling techniques used in the folktales of Thai and Myanmar.  2)  to compare the story telling techniques used in the folktales and rules  Axel Olrix’s folktales and applying Axel Olrix  in Thai Folktales and Myanmar Folktales by selecting folktales from Thailand And the Republic of the Union of Myanmar, 100 stories per country, a total of 200 stories reviewed by folktales expert and data analysis based on the principle of Deductive Reasoning, Analyze story telling techniques and used analytical framework in accordance with the folktales of Axel Olrix. The data analysis was based on Deductive Reasoning and presenting the research result using by Descriptive Analysis.


The results of the research showed that


1) Study of storytelling by not using the passage of time and narrating by providing context for both Thai folk tales and Myanmar folk tales most common as well the narrative of the story is in chronological order or in the calendar year. As for the ending of the story in Thai folktales and Myanmar folktales, the same consistency the most common thing is the ending of the story without specifying any reminders or teachings in the story but will give the listeners or readers the knowledge and understanding of the story that is heard or read from the whole subject.


2) Study of rules and regulations for folktales by Axel Olrix based on 13 analysis frameworks, both Thai folk tales and Myanmar folk tales It corresponds to 12 analytical rules, in which the order of percentages were approximately the same and are mostly consistent. Between the two countries are The rules of the beginning and ending of the story were the most common. Followed by The rules of the single storyline and the rules of two characters in one scene. Followed by The unity rules of the story respectively, the content that does not appear according to the rules were consistent, namely the importance of the position and the final position.


 

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

Section
บทความวิจัย (Research Article)

References

กรองทอง จิรเดชากุล. (2560). วิจัยเรื่องนิทานพื้นบ้านไตยอง จังหวัดลำพูน: การวิเคราะห์ความเชื่อและปัจจัย 4 ของมนุษย์. (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรดุษฎีบัณฑิต, สาขาวิชาภาษาไทย มหาวิทยาลัยนเรศวร).

กิ่งแก้ว เพ็ชรราช. (2543). วิเคราะห์นิทานลุ่มน้ำปาด จังหวัดอุตรดิตถ์. อุตรดิตถ์: มหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์.

กิ่งแก้ว อัตถากร. (2519). นิทานพื้นบ้านในคติชนวิทยา. กรุงเทพฯ: หน่วยศึกษานิเทศก์ กรมการฝึกหัดครู.

จงรักษ์ รัตนวิฑูรย์. (2560). วิเคราะห์นิทานพื้นบ้านชาวเขาเผ่าม้ง ในจังหวัดน่าน. (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรดุษฎีบัณฑิต, สาขาวิชาภาษาไทย มหาวิทยาลัยนเรศวร).

ประคอง นิมมานเหมินท์. (2543). นิทานพื้นบ้านภาคเหนือ. กรุงเทพฯ: อรุณการพิมพ์.

ประคอง นิมมานเหมินท์. (2545). นิทานและแนวคิดทฤษฎีของเอกเซล โอลริค. กรุงเทพฯ: มิตรภาพการพิมพ์.

ประจักษ์ ประภาพิทยากร. (2524). วรรณกรรมพื้นบ้านภาคกลาง. กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์.

ประจักษ์ สายแสง. (2532). วรรณกรรมพื้นบ้านไทย. พิษณุโลก: สองแควการพิมพ์.

ปรีชา อุยตระกูล. (2545). นิทานพื้นบ้านภาคอีสาน. นครราชสีมา: คุรุสภา.

วาสนา ชูรัตน์. (2556ก). นิทานพื้นบ้านภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. กรุงเทพฯ: บรรณกิจ.

วาสนา ชูรัตน์. (2556ข). นิทานพื้นบ้านเมียนมา. กรุงเทพฯ: ภูมิปัญญา.

วิเชียร เกตุประทุม. (2535). นิทานพื้นบ้านภาคกลาง. กรุงเทพฯ: เสรีการพิมพ์.

วิรัช นิยมธรรม และอรนุช นิยมธรรม. (2551). เรียนรู้สังคมและวัฒนธรรมเมียนมา. พิษณุโลก: โรงพิมพ์ตระกูลไทย.

วิไลวรรณ เข้มขัน. (2558). ตำนานในเขตภาคเหนือ: การวิเคราะห์ตามทฤษฎีของเอกเซล โอลริค. (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาภาษาไทย มหาวิทยาลัยนเรศวร).

ศิราพร ฐิตะฐาน. (2524). หน่วยที่ 7: ลักษณะเนื้อหาวรรณกรรมไทยในเอกสารการสอนวิชาภาษาไทยคดีศึกษา. กรุงเทพฯ: อัมรินทร์การพิมพ์.

ส.พลายน้อย. (2555). นิทานพม่า. กรุงเทพฯ: สถาพรบุ๊คส์.

สนม ครุฑเมือง. (2534). วรรณกรรมนิทานพื้นบ้าน. พิษณุโลก: สองแควการพิมพ์.

สนม ครุฑเมือง. (2540). การสอนวิถีชีวิตประชาธิปไตยด้วยนิทานพื้นบ้านในเขตภาคเหนือตอนล่าง. พิษณุโลก: ตระกูลไทย.

สนม ครุฑเมือง. (2556). นิทานตำนานพื้นบ้าน. (พิมพ์ครั้งที่ 2). พิษณุโลก: สองแควการพิมพ์.

สนม ครุฑเมือง. (2557ก). นิทานประชาธิปไตย. พิษณุโลก: พิษณุโลกการพิมพ์ดอทคอม.

สนม ครุฑเมือง. (2557ข). นิทานพื้นบ้านไทย. กรุงเทพฯ: ธารอักษร.

สมพงษ์ ช่วยเนียม. (2551). การเล่าเรื่องในนิทานพื้นบ้าน. สงขลา: อักษรสารการพิมพ์.

สวัสดิ์ จันทนี. (2539). นิทานชาวบ้านภาคใต้. กรุงเทพฯ: ธารอักษร.

สุกัญญา สุจฉายา. (2548). พิธีกรรม ตำนาน นิทาน เพลง: บทบาทของคติชนกับสังคมไทย. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: โครงการเผยแพร่ผลงานทางวิชาการ คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สุธิวงศ์ พงศ์ไพบูลย์. (2535). ตำนานนิทานพื้นบ้าน. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: ไทยวัฒนาพานิช.

สุนันทา เทศสุข. (2559). การศึกษาอนุภาคนิทานเมียนมาจากผลงานการเรียบเรียงของ “นุ-หยี่ง”. (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาภาษาไทย มหาวิทยาลัยนเรศวร).

อรนุช นิยมธรรม. (2557). นิทานพื้นบ้านเมียนมา. พิษณุโลก: ภาษาตะวันออกคณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร.

เอกวิทย์ ณ ถลาง. (2540). ภูมิปัญญาชาวบ้านสี่ภูมิภาค. กรุงเทพฯ: บรรณกิจ.

Hang, T. T. (2010). การวิเคราะห์นิทานเวียดนามตามทฤษฎีเอกเซล โอลริค. (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาภาษาไทย มหาวิทยาลัยนเรศวร).