การศึกษาแนวทางการดำเนินคดีแบบกลุ่มเกี่ยวกับคดีอาชญากรรมทางคอมพิวเตอร์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้นำเสนอแนวทางการดำเนินคดีแบบกลุ่มเกี่ยวกับคดีอาชญากรรมทางคอมพิวเตอร์ ในยุคปัจจุบันมีความเจริญก้าวหน้าทางเทคโนโลยีอย่างรวดเร็ว ทำให้อาชญากรมีการใช้ความเจริญก้าวหน้าทางเทคโนโลยีเป็นเครื่องมือในการกระทำผิดจำนวนมาก และมีวิธีการที่ซับซ้อนซึ่งคดีอาชญากรรมทางคอมพิวเตอร์ ปัจจุบันมีผู้เสียหายจำนวนมาก มีลักษณะการกระทำความผิดด้วยวิธีการเดียวกัน มูลคดีเกิดที่เดียวกัน อาชญากรใช้สถานที่เดียวกันในการกระทำความผิด อาชญากรหรือคนร้ายเป็นกลุ่มเดียวกัน ลักษณะการกระทำความผิดหรือรูปแบบคดีมีลักษณะเหมือนหรือคล้ายกัน แต่กระบวนพิจารณาคดีสามัญ เช่น การรวมการพิจารณา การร้องสอดการเข้าเป็นคู่ความร่วมนั้น อาจจะไม่เพียงพอและเหมาะสมกับการพิจารณาในคดีอาชญากรรมทางคอมพิวเตอร์ บทความนี้อธิบายที่มาและความสำคัญการดำเนินคดีแบบกลุ่มเกี่ยวกับคดีอาชญากรรมทางคอมพิวเตอร์ ซึ่งจะเกิดผลดีต่อกระบวนการยุติธรรมทางอาญา ลดภาระในการดำเนินคดีส่วนบุคคลที่มีค่าใช้จ่ายสูงและใช้เวลานาน ลดต้นทุนในการดำเนินคดีของรัฐไม่ว่าจะเป็นเจ้าหน้าที่รัฐ หรือภาระค่าใช้จ่ายในการสืบสวนสอบสวน พยานหลักฐานในคดีเป็นพยานหลักฐานชุดเดียวกัน อีกทั้งผู้เสียหายยังได้รับทรัพย์สินคืนในอัตราส่วนตามความเสียหายที่เท่าๆกัน และผู้กระทำความผิดถูกลงโทษตามจำนวนกรรมที่ได้กระทำความผิด โดยมีการเปรียบเทียบการดำเนินคดีแบบกลุ่มเกี่ยวกับคดีอาชญากรรมทางคอมพิวเตอร์ในต่างประเทศเพื่อจัดการกับอาชญากรรมทางคอมพิวเตอร์ที่ส่งผลกระทบต่อประชาชนจำนวนมาก เช่น การโจรกรรมข้อมูลส่วนบุคคล การแฮกข้อมูลการปลอมแปลงข้อมูลออนไลน์ หรือการโจมตีด้วยไวรัสคอมพิวเตอร์ การฉ้อโกง เป็นต้น รวมถึงข้อเสนอแนะในการแก้ปัญหาการดำเนินคดีอาชญากรรมทางคอมพิวเตอร์ที่ส่งผลต่อการปราบปรามและการจัดการกับอาชญากรรมประเภทนี้ เช่น การกระจายตัวของสมาชิกกลุ่มหรือผู้เสียหาย เขตอำนาจศาล ตัวแทนในการดำเนินคดี มูลค่าของสิทธิเรียกร้อง ลักษณะ ประเภท หรือที่มาของมูลคดี ผลการศึกษาชี้ให้เห็นว่าการดำเนินคดีแบบกลุ่มในคดีอาชญากรรมฉ้อโกงทางคอมพิวเตอร์เป็นกลไกทางกฎหมายที่สามารถช่วยให้ผู้เสียหายได้รับความเป็นธรรมในเวลาอันรวดเร็วและมีประสิทธิภาพ เป็นทางเลือกที่ดีในการจัดการกับปัญหาการอาชญากรรมทางคอมพิวเตอร์ที่เกิดขึ้นในปัจจุบันได้อย่างมีประสิทธิภาพ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
อยู่ระหว่างการปรับปรุง (ลิขสิทธิ์และการรับผิดชอบ)
เอกสารอ้างอิง
คณิต ณ นคร. (2547). กฎหมายอาญาภาคทั่วไป (พิมพ์ครั้งที่ 2). วิญญูชน.
จิตติ ติงศภัทย์. (2546). คำอธิบายประมวลกฎหมายอาญา ภาค 1 (พิมพ์ครั้งที่ 10). จิรรัชการพิมพ์.
เจษฎา นครขวาง. (2559). การดำเนินคดีแบบกลุ่มในคดีความผิดเกี่ยวกับหลักทรัพย์ [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ชิตพล กาญจนกิจ. (2559). ความท้าทายของรัฐอาเซียนในการต่อต้านอาชญากรรมข้ามชาติ. วารสารสังคมศาสตร์ คณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 46(1), 51-77.
ดวงทิพย์ บุญปลูก. (2555). การดำเนินคดีแบบกลุ่มในประเทศสหรัฐอเมริกา ประเทศแคนาดา และประเทศในสหภาพยุโรป: มุมมองความเป็นไปได้ในการร่างกฎหมายเกี่ยวกับการดำเนินคดีแบบกลุ่ม (Class action) ในประเทศไทย. ดุลพาห, 59(3), 22-71.
ทวีป มหาสิงห์. (2563). การก่อรูป “ทฤษฎีความยุติธรรม” ของจอห์น รอลส์. วารสารรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์, 11(ฉบับเพิ่มเติม), 1-28.
น้ำแท้ มีบุญสล้าง. (2547). การดำเนินคดีแบบกลุ่มในคดีสิ่งแวดล้อม [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต]. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
น้ำแท้ มีบุญสล้าง. (2554). การดำเนินคดีแบบกลุ่ม (Class action) และการนำรูปแบบการดำเนินคดีแบบกลุ่มมาใช้ในคดีสิ่งแวดล้อมในประเทศไทย. สูตรไพศาล.
ปรีชญาณ์ นักฟ้อน. (2566). โครงการสำรวจสถิติอาชญากรรมที่เกิดขึ้นภายหลังวิกฤติ. สำนักงานกิจการยุติธรรม.
ปรีชญาณ์ นักฟ้อน, และฌ.กะเฌอ มณีเทพ. (2565). โครงการจ้างเหมาบริการเพื่อสำรวจข้อมูลสถิติอาชญากรรมภาคประชาชน ปี พ.ศ. 2564. สำนักงานกิจการยุติธรรม.
ไพโรจน์ วายุภาพ. (2559). คำอธิบายกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง ภาค 2 ลักษณะ 2 วิธีพิจารณาวิสามัญในศาลชั้นต้น หมวด 4 การดำเนินคดีแบบกลุ่ม. กรุงสยาม พับลิชชิ่ง.
มานิต ทวีสิน. (2563). การก่อรูปทฤษฎีความยุติธรรมของจอห์น รอลส์. วารสารรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, 11(ฉบับเพิ่มเติม), 1-28.
วิชัย อริยนันทกะ, จักรกฤษณ์ เจนเจษฎา, วรวุฒิ ทวาทศิน, พงษ์เดช วานิชกิตติกูล, และสรวิศ ลิมปรังสี. (2549). รายงานการวิจัยฉบับสมบูรณ์เรื่องการดำเนินคดีแบบกลุ่ม. สำนักคณะกรรมการกฤษฎีกา.
สมเกียรติ ตั้งกิจวานิชย์, ทรงพล สงวนจิตร, อิสร์กุล อุณหเกตุ, ธราธร รัตนนฤมิตศร, สุนทร ตันมันทอง, และปวริศร เลิศธรรมเทวี. (2554). นิติศาสตร์ของระบบยุติธรรมทางอาญาของไทย. สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
สมเกียรติ ตั้งกิจวานิชย์, ทรงพล สงวนจิตร, อิสร์กุล อุณหเกตุ, ธราธร รัตนนฤมิตศร, สุนทร ตันมันทอง, และปวริศร เลิศธรรมเทวี. (2557). รายงาน TDRI: นิติเศรษฐศาสตร์ระบบยุติธรรมทางอาญาของไทย. สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
สัญญา บัวเจริญ. (2554). รายงานวิจัยฉบับสมบูรณ์โครงการศึกษาวิจัยสาเหตุการละเมิดสิทธิมนุษยชนในกระบวนการยุติธรรมของเจ้าหน้าที่ตำรวจ. สำนักงานคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ.
สาวตรี สุขศรี. (2560). อาชญากรรมคอมพิวเตอร์/ไซเบอร์กับทฤษฎีอาชญวิทยา. วารสารนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัย ธรรมศาสตร์, 46(2), 415-432.
สิทธานต์ รัตนวงศ์. (2558). การนำแนวคิดเกี่ยวกับการดำเนินคดีแบบกลุ่มมาเยียวยาผู้เสียหายในคดีผู้บริโภค: ศึกษากรณีผู้มีสิทธิฟ้องคดี [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
Klonoff, R. H. (1999). Class action and other multi-party litigation in a nutshell. West Group.
L’introduction en droit français des class actions. (2005, December 22). Petites Affiches, 254, 14.
Marcus, R. L., Redish, M. H., & Sherman, E. F. (1983). Civil procedure: A modern approach. West Publishing.
Parsons, M. (2008). European class actions. South Carolina Journal of International Law and Business, 4(2), 35–60.
Watson, G. D. (2001). Class actions: The Canadian experience. Duke Journal of Comparative & International Law, 11(2), 269-287.
