ผลของการโค้ชโดยใช้ข้อมูลย้อนกลับเชิงบวกต่อการพัฒนาทักษะชีวิต ของนักศึกษาชั้นปีที่ 1 คณะครุศาสตร์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบทักษะชีวิตของนักศึกษาครูชั้นปีที่ 1 ก่อนและหลังการเข้าร่วมโปรแกรมการโค้ชโดยใช้ข้อมูลย้อนกลับเชิงบวกและเพื่อศึกษาความพึงพอใจที่มีต่อโปรแกรม กลุ่มตัวอย่างคือนักศึกษาคณะครุศาสตร์ชั้นปีที่ 1 จำนวน 18 คน ที่ได้จากการเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือวิจัยประกอบด้วยแบบประเมินทักษะชีวิต 5 ด้าน มีค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ .92 แบบประเมินความพึงพอใจ 8 ข้อ มีค่าความเชื่อมั่น .89 และโปรแกรมการโค้ชที่ใช้ GROW Model เป็นกรอบ ดำเนินการ 12 สัปดาห์ สัปดาห์ละ 90 นาที วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ค่าเฉลี่ย (x̄) และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน (S.D.) ผลการวิจัยพบว่า 1) นักศึกษามีทักษะชีวิตหลังโปรแกรมอยู่ในระดับมาก (x̄= 4.31, S.D. = 0.39) สูงกว่าก่อนโปรแกรม (x̄ = 3.21, S.D. = 0.51) โดยมีค่าเฉลี่ยเพิ่มขึ้น 1.10 คะแนน คิดเป็นร้อยละ 34.35 ทักษะการจัดการอารมณ์พัฒนาสูงสุด (37.90%) รองลงมาคือการตระหนักรู้ในตนเอง (36.03%) 2) นักศึกษามีความพึงพอใจต่อโปรแกรมอยู่ในระดับมากที่สุด (x̄= 4.72) การวิจัยนี้แสดงให้เห็นถึงประสิทธิผลของการโค้ชโดยใช้ข้อมูลย้อนกลับเชิงบวกในการพัฒนาทักษะชีวิตของนักศึกษาครู โดยเฉพาะทักษะการจัดการอารมณ์และการตระหนักรู้ในตนเองที่มีการพัฒนาสูง
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
อยู่ระหว่างการปรับปรุง (ลิขสิทธิ์และการรับผิดชอบ)
เอกสารอ้างอิง
ณัฐพงษ์ แก้วจันทร์. (2562). ผลของการใช้ GROW Model ต่อการพัฒนาทักษะการจัดการเรียนรู้ของตนเองของนักศึกษาระดับอุดมศึกษา. วารสารการศึกษาและการพัฒนาสังคม, 15(2), 45-58.
พินดา วราสุนันท์. (2558). กระบวนการให้ข้อมูลย้อนกลับทางบวกเพื่อพัฒนาผลงานของนักศึกษา. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยทักษิณ, 15(1), 23-35.
รัชนี ศรีทอง. (2564). ผลของการโค้ชโดยใช้ข้อมูลย้อนกลับเชิงบวกต่อการพัฒนาทักษะทางสังคมของนักเรียน. วารสารวิจัยทางการศึกษา, 15(2), 112-125.
วิชัย วงษ์ใหญ่, และมารุต พัฒนผล. (2562). การพัฒนารูปแบบการโค้ชเพื่อพัฒนาสมรรถนะครูในศตวรรษที่ 21. วารสารศึกษาศาสตร์, 30(3), 67-82.
ศิริชัย กาญจนวาสี. (2559). ทักษะชีวิตและการพัฒนา (พิมพ์ครั้งที่ 2). โรงพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ศิริพร จันทร์ชัย. (2562). ทักษะชีวิตกับการพัฒนาเยาวชนไทย. วารสารพัฒนาสังคม, 21(1), 89-104.
สุภาพร ศรีสมบูรณ์. (2563). การพัฒนาทักษะชีวิตของนักศึกษาครูผ่านกิจกรรมเสริมหลักสูตร. วารสารครุศาสตร์, 48(3), 145-159.
Best, J. W. (1977). Research in education. Prentice-Hall.
Chickering, A. W., & Reisser, L. (1993). Education and identity (2nd ed.). Jossey-Bass.
Cohen, J. (1988). Statistical power analysis for the behavioral sciences (2nd ed.). Lawrence Erlbaum Associates.
Cox, E., Bachkirova, T., & Clutterbuck, D. (2014). The complete handbook of coaching (2nd ed.).Sage.
Dweck, C. S. (2006). Mindset: The new psychology of success. Random House.
Dweck, C. S. (2007). The perils and promises of praise. Educational Leadership, 65(2), 34-39.
Goleman, D. (1995). Emotional intelligence: Why it can matter more than IQ. Bantam Books.
Grant, A. M. (2003). The impact of life coaching on goal attainment, metacognition and mental health. Social Behavior and Personality, 31(3), 253-264.
Hattie, J., & Timperley, H. (2007). The power of feedback. Review of Educational Research, 77(1), 81-112.
Jennings, P. A., & Greenberg, M. T. (2009). The prosocial classroom: Teacher social and emotional competence in relation to student and classroom outcomes. Review of Educational Research, 79(1), 491-525.
Knowles, M. S. (1984). Andragogy in action: Applying modern principles of adult learning. Jossey-Bass.
Sharma, M., & Nasa, G. (2014). Relationship between life skills and stress in adolescents. Journal of Mental Health and Human Behavior, 19(1), 34-37.
Theeboom, T., Beersma, B., & van Vianen, A. E. M. (2014). Does coaching work? A meta-analysis on the effects of coaching on individual level outcomes in an organizational context. The Journal of Positive Psychology, 9(1), 1-18.
United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization. (2014). Teaching and learning: Achieving quality for all.
Whitmore, J. (2002). Coaching for performance: Growing people, performance and purpose (3rd ed.). Nicholas Brealey.
World Health Organization. (1997). Life skills education for children and adolescents in schools.
