A การศึกษาปัจจัยที่ส่งผลต่อความสุขในการเรียนของนักศึกษาหลักสูตรครุศาสตรบัณฑิต (4 ปี) มหาวิทยาลัยราชภัฏรำไพพรรณี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาระดับความสุขในการเรียนของนักศึกษาหลักสูตรครุศาสตรบัณฑิต (4ปี) มหาวิทยาลัยราชภัฏรำไพพรรณี 2) ศึกษาปจจัยที่ส่งผลต่อการเรียนของนักศึกษาหลักสูตรครุศาสตรบัณฑิต (4ปี) มหาวิทยาลัยราชภัฏรำไพพรรณี กลุ่มตัวอย่างเป็นนักศึกษาหลักสูตรครุศาสตรบัณฑิต (4 ปี) ชั้นปีที่ 1-3 มหาวิทยาลัยราชภัฏรำไพพรรณี ปีการศึกษา 2566 ที่ได้จากตารางของเครจซี่และมอร์แกน (Krejcie & Morgan, 1970, pp. 607-610) รวมทั้งสิ้นมีจำนวน 310 คน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลเป็นเป็นแบบสอบถามปัจจัยที่ส่งผลต่อความสุขในการเรียนของนักศึกษาหลักสูตร ครุศาสตรบัณฑิต (4 ปี) มหาวิทยาลัยราชภัฏรำไพพรรณี มีลักษณะเป็นแบบมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล สถิติที่ใช้ในการบรรยายได้แก่ ค่าเฉลี่ยและส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน สถิติเพื่อใช้ในการทดสอบสมมติฐาน คือ การวิเคราะห์ความถดถอยแบบพหุคูณ ผลการวิจัย พบว่า 1) นักศึกษาหลักสูตรครุศาสตรบัณฑิต (4ปี) มหาวิทยลัยราชภัฏรำไพพรรณี มีความสุขในการเรียนอยู่ในระดับมาก มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 4.17 และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานเท่ากับ 0.64 2) ตัวแปรปัจจัยด้านผู้เรียน ด้านผู้สอน ด้านสิ่งแวดล้อม และด้านเพื่อน มีความสัมพันธ์ความสุขในการเรียนของนักศึกษาหลักสูตรครุศาสตรบัณฑิต (4 ปี) มหาวิทยาลัยราชภัฏรำไพพรรณี อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 มีค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์พหุคูณเท่ากับ 0.878 โดยที่ตัวแปรด้านผู้เรียนมีค่าน้ำหนักความสำคัญมาตรฐานมากที่สุดมีค่าเท่ากับ 0.53 รองลงมาเป็นด้านเพื่อนมีค่าเท่ากับ 0.24 อันดับสามเป็นด้านสิ่งแวดล้อมมีค่าเท่ากับ 0.16 ในขณะที่ตัวแปรด้านผู้สอนมีน้ำหนักความสำคัญมาตรฐานน้อยที่สุดมีค่าเท่ากับ 0.11) และตัวแปรปัจจัยทั้ง 4 ตัวแปรนี้ สามารถร่วมกันอธิบายความแปรปรวนของตัวแปรความสุขในการเรียนของนักศึกษาหลักสูตรครุศาสตรบัณฑิต (4 ปี) มหาวิทยาลัยราชภัฏรำไพพรรณี (Y) ได้ร้อยละ 77.10)
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
อยู่ระหว่างการปรับปรุง (ลิขสิทธิ์และการรับผิดชอบ)
เอกสารอ้างอิง
กรรณิกา พันธ์ศรี, ชัยพร พงษ์พิสันต์รัตน์, ดุษฎี เล็บขาว, บวรพจน์ ชมภูนุช, ภมรพรรณ์ ยุระยาตร์, ภู แก้วอำไพ, รังสรรค์ โฉมยา, ลักขณา สริวัฒน์, วิภาณี สุขเอิบ, ศุภชัย ตู้กลาง, สมบัติ ท้ายเรือคำ, สุขิริณณ์ อามาตย์บัณฑิต, และอารยา ปิยะกุล. (2565). ทฤษฎีการเรียนรู้ยุคคลาสสิกถึงยุคร่วมสมัย. วารสารพยาบาลทหารบก, 16(1), 170–185.
จีรทัช ใจจริง. (2562). ปัจจัยที่ส่งผลต่อความสุขในการเรียนของนิสิตชั้นปีที่ 1 คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยบูรพา.
ฐิติชญาน์ คงชู, และภัทริณี คงชู. (2567). ปัจจัยที่ส่งผลต่อความสุขในการเรียนของนักศึกษาสาขาวิชานิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์. วารสารปัญญา, 31(2), 128–137.
นัฐนรี ศรีชัย. (2564). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อความสุขของนักศึกษามหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตตรัง[วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
ปานทิพย์ พอดี. (2564). รูปแบบการเรียนรู้อย่างมีความสุข (FART). วารสารวิชาการสังคมมนุษย์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช, 11(1), 78–90.
ปิยะ ศักดิ์เจริญ. (2558). ทฤษฎีการเรียนรู้ผู้ใหญ่และแนวคิดการเรียนรู้ด้วยการชี้นำตนเอง: กระบวนการเรียนรู้เพื่อการส่งเสริมการเรียนรู้ตลอดชีวิต. วารสารพยาบาลทหารบก, 16(1), 8–13.
ผจงจิต ไกรถาวร, และกมลรัตน์ กิตติพิมพานนท์. (2557). ความสัมพันธ์ระหว่างความรู้สึกเป็นส่วนหนึ่งของสถาบัน ความสุขในการเรียน สภาพแวดล้อมที่เอื้อต่อการเรียนการสอน และผลสัมฤทธิ์ทางการศึกษาของนักศึกษาหลักสูตรพยาบาลศาสตรบัณฑิต. วารสารวิจัยและนวัตกรรมทางการพยาบาล, 20(3), 415–429.
พิทักษ์ สุพรรโณภาพ, และทิพย์วรรณ สุขใจรุ่งวัฒนา. (2567). แนวทางการพัฒนาความสุขในการเรียนรู้ของนักศึกษาวิชาชีพครูในเขตภูมิภาคตะวันตก. วารสารการวัดผลการศึกษา มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 30(2), 239–255.
เมษา นวลศรี. (2562). การวิเคราะห์ความสุขในการเรียนรู้ของนักศึกษา คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์. วารสารครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 47(ฉบับเพิ่มเติม 2), 223–243.
สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา. (2562). พระราชบัญญัติการอุดมศึกษา พ.ศ.2562. ราชกิจจานุเบกษา, 136(57ก), 1-3.
สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา. (2562). ประกาศคณะกรรมการมาตรฐานการอุดมศึกษา เรื่อง มาตรฐานคุณวุฒิระดับปริญญาตรี สาขาครุศาสตร์และสาขาศึกษาศาสตร์ พ.ศ. 2562. ราชกิจจานุเบกษา, 136(56ง), 34.
สุลิลทิพย์ พันธ์แก้ว, และวีรวรรณ วงศ์ปิ่นเพ็ชร์. (2568). โมเดลความสัมพันธ์เชิงสาเหตุของความสุขในการเรียนของนักศึกษาทันตแพทย์ชั้นคลินิกในสถาบันอุดมศึกษาของประเทศไทย. วิทยาสารทันตสาธารณสุข, 30, 15–26.
อติราช เกิดทอง, ภูวดล บัวบางพลู, และธีรพงษ์ จันทรเปรียง. (2567). การตรวจสอบความตรงของโมเดลการวัดความสามารถด้านความเข้าใจและใช้เทคโนโลยีดิจิทัลของนักศึกษาฝึกประสบการณ์วิชาชีพครู คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏรำไพพรรณี. วารสารวิชาการเครือข่ายบัณฑิตศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏภาคเหนือ, 14(2), 123–138.
Bandura, A. (1997). Self-efficacy: The exercise of control. W. H. Freeman.
Bronfenbrenner, U. (1979). The ecology of human development: Experiments by nature and design. Harvard University Press.
Cohen, J. (1988). Statistical power analysis for the behavioral sciences (2nd ed.). Lawrence Erlbaum Associates.
Deci, E. L., & Ryan, R. M. (2000). The "what" and "why" of goal pursuits: Human needs and the self-determination of behavior. Psychological Inquiry, 11(4), 227–268.
Fraser, B. J. (2015). Classroom learning environments. In R. Gunstone (Ed.), Encyclopedia of science education (pp. 154–157). Springer.
Huebner, E. S., Suldo, S. M., & McKnight, C. G. (2014). Introduction to the special issue: Advancing research on children's subjective well-being in school contexts. Child Indicators Research, 7(1), 1-3.
Knowles, M. S. (1980). The modern practice of adult education: From pedagogy to andragogy. Cambridge Adult Education.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610.
Organisation for Economic Co-operation and Development. (2017). PISA 2015 results (Volume III): Students' well-being. OECD Publishing.
Seligman, M. E. P. (2011). Flourish: A visionary new understanding of happiness and well-being. Free Press.
United Nations. (2015). Transforming our world: The 2030 agenda for sustainable development.
Zee, M., & Koomen, H. M. Y. (2016). Teacher self-efficacy and its effects on classroom processes, student academic adjustment, and teacher well-being: A synthesis of 40 years of research. Review of Educational Research, 86(4), 981-1015.
