นวัตกรรมพัฒนาทักษะการแต่งนิทานเชิงสร้างสรรค์สําหรับนักศึกษาชาวต่างประเทศ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาการใช้องค์ประกอบและศิลปะการใช้ภาษาในนิทานสำหรับเด็ก2) เพื่อพัฒนานวัตกรรมพัฒนาทักษะการแต่งนิทานเชิงสร้างสรรค์สำหรับนักศึกษาชาวต่างประเทศ และ 3) เพื่อศึกษาความพึงพอใจของผู้เรียนหลังการใช้นวัตกรรม จากการศึกษาเอกสารและวิเคราะห์นิทานจำนวน 15 เรื่องที่ได้รับรางวัลจากสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน (สพฐ) ระหว่างปี 2563–2568 โดยใช้กรอบแนวคิดด้านการใช้ภาษา องค์ประกอบและกลวิธีในการแต่งนิทาน และแก่นเรื่อง เมื่อวิเคราะห์องค์ประกอบและศิลปะการใช้ภาษาในนิทานสำหรับเด็กได้แล้ว จึงนำผลที่ได้มาพัฒนานวัตกรรมพัฒนาทักษะการแต่งนิทานเชิงสร้างสรรค์สำหรับนักศึกษาชาวต่างประเทศ และสร้างแบบทดสอบความพึงพอใจของผู้เรียนหลังการใช้นวัตกรรมผลการวิวัยพบว่า 1) องค์ประกอบและศิลปะการใช้ภาษาในนิทานสำหรับเด็กมีความโดดเด่นในด้านการใช้คำ 7 ประเภท ได้แก่ คำประสม คำซ้ำ คำซ้อน คำทักทาย คำเสริม คำร้อง และคำเรียก การใช้ประโยค 3 ประเภท ได้แก่ ประโยคแจ้งให้ทราบ ประโยคถามให้ตอบ และประโยคบอกให้ทำ รวมถึงการใช้ภาพพจน์ 5 ประเภท ได้แก่ อุปมาอุปลักษณ์ บุคลาธิษฐาน อธิพจน์ และสัทพจน์ องค์ประกอบและกลวิธีในการแต่งนิทานพบว่ามีโครงเรื่อง ตัวละคร และฉากที่เหมาะสม ขณะที่แก่นเรื่องสะท้อนคุณธรรม เช่น ความเสียสละ ความซื่อสัตย์ และความรับผิดชอบ 2) นำผลการวิเคราะห์ที่ได้สร้างนวัตกรรมในรูปแบบสื่ออิเล็กทรอนิกส์ออนไลน์ โดยแบ่งเป็น 4 ชุดการเรียนรู้ ได้แก่ ชุดที่ 1 เรียนรู้การใช้ภาษาในนิทาน ชุดที่ 2 เรียนรู้องค์ประกอบและกลวิธีการแต่งนิทาน ชุดที่ 3 เรียนรู้การวางโครงเรื่องและฝึกแต่งนิทาน และ ชุดที่ 4 ประกอบร่างสร้างนิทานเชิงสร้างสรรค์ เมื่อนำไปทดลองใช้กับกลุ่มตัวอย่าง พบว่า นวัตกรรมพัฒนาทักษะการแต่งนิทานเชิงสร้างสรรค์มีประสิทธิภาพ (E1/E2) เท่ากับ 70.78/74.08 ซึ่งสูงกว่าเกณฑ์มาตรฐาน 70/70 ที่ตั้งไว้ และ 3) นักศึกษามีความพึงพอใจต่อการใช้นวัตกรรมอยู่ในระดับมาก นวัตกรรมช่วยส่งเสริมความเข้าใจในการใช้ภาษาไทย การวางโครงเรื่อง และการสร้างสรรค์ตัวละคร ส่งผลให้ผู้เรียนสามารถแต่งนิทานภาษาไทยได้อย่างถูกต้องและมีความคิดสร้างสรรค์มากขึ้น แสดงให้เห็นว่านวัตกรรมที่พัฒนาขึ้นมีประสิทธิผลและสามารถประยุกต์ใช้เพื่อพัฒนาทักษะการเขียนของผู้เรียนชาวต่างประเทศได้อย่างเหมาะสม
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
อยู่ระหว่างการปรับปรุง (ลิขสิทธิ์และการรับผิดชอบ)
เอกสารอ้างอิง
กิ่งแก้ว อัตถากร. (2519). นิทานพื้นเมือง คติชนวิทยา [เอกสารนิเทศการศึกษา ฉบับที่ 184]. หน่วยศึกษานิเทศก์ กรมการฝึกหัดครู.
กุหลาบ มัลลิกะมาส. (2525). ความรู้ทั่วไปของวรรณคดีไทย. มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
คณวร สัญญะ, และเดือนเพ็ญพร ชัยภักดี. (2563). การพัฒนาการจัดกิจกรรมการเรียนรู้โดยใช้นิทานประกอบภาพเพื่อพัฒนาความสามารถในการเขียนสะกดคำของเด็กที่มีความบกพร่องทางการเรียนรู้. วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์, 5(3), 99-110.
จรรยวรรณ เทพศรีเมือง. (2560). การทำหนังสือสำหรับเด็ก. มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี.
เจด็จ คชฤทธิ์. (2554). คู่มือเพื่อความเข้าใจเด็กและหนังสือสำหรับเด็ก. บ้านหนังสือ.
ชวน ศรสงคราม. (2531). วรรณกรรมสำหรับเด็ก. โรงพิมพ์ชวนพิมพ์.
ธัญญา สังขพันธานนท์. (2539). วรรณกรรมวิจารณ์. นาคร.
นันทา ทองทวีวัฒนะ. (2556). ภาษาไทยเพื่อการสื่อสาร. มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ.
นันทา ทองทวีวัฒนะ. (2562). การศึกษาปัญหาการเขียนภาษาไทยของนักศึกษาต่างชาติ มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ. วารสารวรรณวิทัศน์, 19(1), 160-178.
นิตยา วรรณกิตร์. (2562). วรรณกรรมสำหรับเด็ก (พิมพ์ครั้งที่ 2). อินทนิล.
บุญชม ศรีสะอาด. (2543). การวิจัยเบื้องต้น. สุวีริยาสาส์น.
เบญจมาภรณ์ สุริยาวงศ์. (2564). การพัฒนาหนังสืออิเล็กทรอนิกส์ นิทานพื้นบ้านภาษาไทย – จีนสำหรับผู้เรียนชาวต่างประเทศ. มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย.
ประทีป เหมือนนิล. (2523). วรรณกรรมไทยปัจจุบัน. เจริญวิทย์การพิมพ์.
เผชิญ กิจระการ. (2544). การวิเคราะห์ประสิทธิภาพสื่อและเทคโนโลยีเพื่อการศึกษา (E1/E2). วารสารการวัดผลการศึกษา มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 7, 44-51.
ลลิดา ศุภธนสินเขษม. (2551). การวิเคราะห์วรรณกรรมเยาวชนที่ได้รับรางวัลแว่นแก้ว ปี พ.ศ. 2544–2547 [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
วรพล ศรีเทพ, และเป็นปลื้ม เชยชม. (2567). การสอนภาษาไทยแนวใหม่ในฐานะภาษาต่างประเทศด้วยกระบวนการเรียนรู้ด้วยรูปแบบ MEN2C Process & 7 Techniques. วารสารครุศาสตร์ คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏกำแพงเพชร, 8(16), 53–67. https://so08.tcithaijo.org/index.php/EJFE/ article/view/3925
วรวรรธน์ ศรียาภัย. (2565). ภาษาในบริบทสังคมและวัฒนธรรมสมัยใหม่. เดอะ บุกส์พลัส.
วรัญญา ไวบรรเทา. (2563). การจัดการเรียนรู้โดยใช้นิทานเพื่อพัฒนาทักษะการอ่านคำศัพท์ภาษาไทยของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยรังสิต.
วิเชียร เกษประทุม. (2536). นิทานพื้นบ้าน. พัฒนาศึกษา.
สมพร จารุณัฎ. (2541). หนังสือกับการส่งเสริมการอ่าน. โรงพิมพ์การศาสนา.
สิริวรรณ นันทจันทูล. (2543). การเขียนเพื่อการสื่อสาร 2. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
สุทัศน์ วงศ์กระบากถาวร. (2550). บันเทิงคดีประเภทเรื่องสั้น. โอเดียนสโตร์.
