การใช้วิถีพุทธในการจัดการกับความยากในการเสวนาทางศาสนา: กรณีศึกษาของ ทีฆนิกาย และ มัชฌิมนิกาย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การเสวนาระหว่างศาสนาหรือการเผชิญหน้ากันระหว่างคนที่มีหรือแนวคิดด้านศาสนาที่แตกต่างกันนั้นมีประวัติศาสตร์มายาวนาน อย่างไรก็ตามการเสวนาระหว่างศาสนาสมัยใหม่ได้เริ่มต้นในฝั่งตะวันตก โดยเฉพาะอย่างยิ่งในการประชุมของรัฐสภาโลกในเมืองชิคาโก ปี ค.ศ.1893 และการขับเคลื่อนด้านเอกสัมพันธ์อย่างรวดเร็วของคริสเตียนในศตวรรษที่ 20 การเสวนาระหว่างศาสนาได้รับการยอมรับว่าเป็นเครื่องมือที่สำคัญเพื่อแก้ปัญหาความขัดแย้งและสร้างสันติภาพในสังคมพหุนิยม อย่างไรก็ตาม ในการเสวนามีอุปสรรคและข้อจำกัดหลายประการ ซึ่งนักวิชาการหลายท่านพยายามนำเสนอหลักการที่จะควรทำและไม่ควรทำเพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาในการเสวนา อย่างไรก็ตาม ผู้เขียนเห็นว่า การหลีกเลี่ยงปัญหาไม่ใช่คำตอบที่ยั่งยืน ดังนั้นจึงเสนอว่าผู้เสวนาจำเป็นต้องมีการอบรมทักษะการสนทนาเพื่อจัดการกับปัญหาในการเสวนา น่าจะเป็นสิ่งที่ทำให้ลดความจำกัดในการเสวนาได้ ซึ่งก็ยังขาดวรรณกรรมด้านทักษะการสนทนาอยู่ ฉะนั้นงานวิจัยฉบับนี้จะมีส่วนช่วยสำหรับช่องว่างนี้ การมองเข้าไปในปัญญาของพระพุทธเจ้าตามแบบดั้งเดิม โดยเฉพาะอย่างยิ่งการพิจารณาทีฆนิกายและมัชฌิมนิกายของหลักธรรมบาลีของชาวพุทธผ่านการวิเคราะห์เชิงเนื้อหา เพื่อดึงเอาวิธีการที่พระพุทธเจ้าได้จัดการกับความยากของการเสวนาทางศาสนาอย่างมีประสิทธิภาพ วัตถุประสงค์ของการศึกษาครั้งนี้คือเพื่อระบุประเดินของบทสนทนาที่ยากที่พระพุทธเจ้าเผชิญ และวิธีการสื่อสารที่พระพุทธเจ้าใช้ในการจัดการบทสนทนาเหล่านั้น เพื่อลดปัญหาและเพิ่มประโยชน์สูงสุดให้กับทุกคน ผลของการศึกษานี้จะช่วยทำให้การปฏิบัติด้านการเสวนาทางศาสนาดีขึ้นและขับเคลื่อนต่อไปในอนาคต
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
- บทความวิชาการและบทความวิจัย ตลอดจนเนื้อหาและข้อคิดเห็นที่ปรากฏในบทความซึ่งตีพิมพ์และเผยแพร่ในวารสารวิชาการ วิทยาลัยแสงธรรม ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความเท่านั้น
- บทความที่ได้รับการตีพิมพ์และเผยแพร่ในวารสารวิชาการ วิทยาลัยแสงธรรม ถือเป็นกรรมสิทธิ์ของวิทยาลัยแสงธรรม ห้ามทำซ้ำ ดัดแปลง หรือเผยแพร่ข้อความทั้งหมดหรือบางส่วนในรูปแบบใด ๆ โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากวิทยาลัยแสงธรรม
- บทความที่ได้รับการตีพิมพ์และเผยแพร่ในวารสารวิชาการ วิทยาลัยแสงธรรม ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวิทยาลัยแสงธรรม ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์
เอกสารอ้างอิง
Abu-Nimer, M. (2002). The miracles of transformation through interfaith dialogue. In Smock, D. R. (Ed.), Interfaith dialogue and peacebuilding (pp. 15-32). United States Institute of Peace Press.
Akira, H. (1990). A history of Indian Buddhism from Sakyamuni to early Mahayana (P. Groner, Ed. & Trans.). University of Hawaii Press.
Appleby, R. S. (2000). The ambivalence of the sacred: Religion, violence, and reconciliation. Rowman & Littlefield Publishers.
Bodhi, B. (2005). In the Buddha's words: An anthology of discourses from the Pali Canon. Wisdom Publications.
Borrmans, M. (1990). Pontifical Council for Interreligious Dialogue: Guidelines for dialogue between Christians and Muslims (R. M. Speight, Trans.). Paulist Press.
Chandra-ngarm, S. (1999). Buddhism and Thai people. Mahamakut Buddhist University: Lan Na Campus.
Chia, E. (2001). Dialogue resource manual for Catholics in Asia. FABC-OEIA.
Cilliers, J. (2002). Building bridges for interfaith dialogue. In Smock, D. R. (Ed.), Interfaith dialogue and peacebuilding (pp. 47–60). United States Institute of Peace Press.
Clapsis, E. (2016). The dynamics of interreligious dialogue. Greek Orthodox Theological Review, 61(3–4), 7–29.
de Cea, J. A. V. (2013). The Buddha and religious diversity. Routledge.
de Silva, L. A. (1966). Why can’t I save myself? The Christian answer in relation to Buddhist thought. Dialogue Publications No. 1. Wesley Press.
de Silva, P. (2009). Transformative dialogue & contemplative traditions: A Buddhist perspective. In Falvey, J. L., May, J., Pizzuto, V., & de Silva, P. (Eds.), Buddhist-Christian dialogue: Four papers from the Parliament of the World’s Religions (pp. 37-41). Uni-verity Press.
de Zoysa, A. P. (1955). Indian culture in the days of the Buddha. M.D. Gunasena & Co., Ltd.
Endo, T. (2002). Buddha in Theravada Buddhism: A study of the concept of Buddha in the Pali commentaries (2nd ed.). Global Graphics & Printing (Pvt) Ltd.
Fleming, K. (2002). Asian Christian theologian in dialogue with Buddhism. Peter Lang AG, European Academic Publishers.
Gross, R. M. (2005). The international Buddhist-Christian theological encounter: Twenty years of dialogue. Buddhist-Christian Studies, 25, 3–7.
Harris, E. J. (2013). Buddhism and the religious other. In Cheetham, D., Pratt, D., & Thomas, D. (Eds.), Understanding interreligious relations (pp. 88–117). Oxford University Press.
Hayes, R. P. (1991). Gotama Buddha and religious pluralism. Journal of Religious Pluralism, 1, 65–96.
Humbertclaude, P. (1970). Practical directives for dialogue. In Towards the meeting with Buddhism, volume II (pp. 77–113). Ancora.
Ingram, P. O., & Streng, F. J. (1986). Religious dialogue in the twentieth century: Issues, approaches, and possibilities. In Ingram, P. O., & Streng, F. J. (Eds.), Buddhist-Christian dialogue: Mutual renewal and transformation (pp. 1–11). University of Hawaii Press.
Jayatilleke, K. N. (1963). Early Buddhist theory of knowledge. George Alien & Unwin Ltd. https://archive.org/details/in.ernet.dli.2015.49733
Jayatilleke, K. N. (1987). The Buddhist attitude to other religions. The Buddhist Publication Foundation.
King, S. B. (2014). Buddhist-Christian dialogue: Looking back, looking ahead, and listening ever more deeply. Buddhist-Christian Studies, 34, 7–23. http://www.jstor.org/stable/24801348
Lai, W., & von Bruck, M. (2001). Christianity and Buddhism: A multicultural history of their dialogue (P. Jestice, Trans.). Orbis Books.
Laumakis, S. J. (2008). An introduction to Buddhist philosophy. Cambridge University Press.
Le, N. B. L. (2023). Buddhist approaches towards effective interreligious dialogue: A study of the Anguttara Nikaya. Religion and Social Communication, 21(1), 5–28.
Merdjanova, I., & Brodeur, P. (2009). Religion as a conversation starter: Interreligious dialogue for peacebuilding in the Balkans. Continuum International Publishing Group.
Ochs, P. (2015). The possibilities and limits of inter-religious dialogue. In Omer, A., Appleby, R. S., & Little, D. (Eds.), The Oxford handbook of religion, conflict, and peacebuilding (pp. 488–515). Oxford University Press.
Pieris, A. (1988). Love meets wisdom: A Christian experience of Buddhism. Orbis Books.
Schreier, M. (2012). Qualitative content analysis in practice. SAGE Publications Ltd.
Sek, P. (2017). Buddhist perspectives on interfaith relations. Journal of Buddhist Education and Research, 3(1), 19–23. https://so06.tci-thaijo.org/index.php/jber/article/view/243049
Smith, J. I. (2007). Muslims, Christians, and the challenge of interfaith dialogue. Oxford University Press.
Smock, D. R. (2002). Interfaith dialogue and peacebuilding. United States Institute of Peace Press.
Snelling, J. (1991). The Buddhist handbook: A complete guide to Buddhist schools, teaching, practice, and history. Inner Traditions International, Ltd.
Suwanbubbha, P. (2004). Interreligious dialogue: Old liquor in standard new bottle. Prajna Vihara, 5(1), 155–166.
Swidler, L. (2000). The age of global dialogue. Prajna Vihara, 1(2), 3–35.
Swidler, L. (2014a). Dialogue for interreligious understanding: Strategies for the transformation of culture-shaping institutions. Palgrave MacMillan.
Swidler, L. (2014b). Editorial: Sorting out meanings: “Religion,” “spiritual,” “interreligious,” “interfaith,” etc. Journal of Ecumenical Studies, 49(3), 373–383.
Walshe, M. (Trans.). (1987). The long discourses of the Buddha: A translation of the Digha Nikaya. Wisdom Publications.
