ศึกษาเปรียบเทียบการรับรู้อภิทักษะของนักศึกษาระดับอุดมศึกษาในจังหวัดยะลา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาอภิทักษะของนักศึกษาระดับอุดมศึกษาในจังหวัดยะลาและเปรียบเทียบการรับรู้อภิทักษะของนักศึกษาระดับอุดมศึกษาในจังหวัดยะลาที่มีข้อมูลส่วนบุคคลต่างกัน
โดยทำการศึกษากับกลุ่มตัวอย่างนักศึกษาระดับอุดมศึกษาในจังหวัดยะลา จำนวน 107 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบวัดทักษะสำหรับการวิเคราะห์อภิทักษะ (Meta Skills) ตามการรับรู้ของนักศึกษาระดับอุดมศึกษา
ในจังหวัดยะลา พบว่า อภิทักษะตามการรับรู้ของนักศึกษาระดับอุดมศึกษาในจังหวัดยะลา โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก ร้อยละ 79.60 เมื่อพิจารณาแต่ละทักษะย่อย พบว่า การรับรู้ของนักศึกษาระดับอุดมศึกษาในจังหวัดยะลา มีการรับรู้สูงสุดคือ การแก้ปัญหาอย่างสร้างสรรค์ (Creativity problem-solving) ร้อยละ 83.40 รองลงมา คือ การยืดหยุ่นทางจิตใจ (Resilience) ร้อยละ 78.80 และน้อยที่สุด คือ การตระหนักรู้ในตนเอง (Self-Awareness) ร้อยละ 73.80 และเมื่อเปรียบเทียบการรับรู้อภิทักษะของนักศึกษาระดับอุดมศึกษาในจังหวัดยะลาที่มีข้อมูลส่วนบุคคลต่างกัน พบว่า 1) เพศต่างกันมีการรับรู้อภิทักษะแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 2) เกรดเฉลี่ย (GPA) ต่างกัน มีการรับรู้อภิทักษะของนักศึกษาระดับอุดมศึกษาในจังหวัดยะลา ไม่มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 และ 3) มหาวิทยาลัยในสังกัดต่างกันมีการรับรู้อภิทักษะไม่มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
- บทความวิชาการและบทความวิจัย ตลอดจนเนื้อหาและข้อคิดเห็นที่ปรากฏในบทความซึ่งตีพิมพ์และเผยแพร่ในวารสารวิชาการ วิทยาลัยแสงธรรม ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความเท่านั้น
- บทความที่ได้รับการตีพิมพ์และเผยแพร่ในวารสารวิชาการ วิทยาลัยแสงธรรม ถือเป็นกรรมสิทธิ์ของวิทยาลัยแสงธรรม ห้ามทำซ้ำ ดัดแปลง หรือเผยแพร่ข้อความทั้งหมดหรือบางส่วนในรูปแบบใด ๆ โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากวิทยาลัยแสงธรรม
- บทความที่ได้รับการตีพิมพ์และเผยแพร่ในวารสารวิชาการ วิทยาลัยแสงธรรม ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวิทยาลัยแสงธรรม ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์
เอกสารอ้างอิง
ณัชชา อินทร. (2561). การพัฒนาการตระหนักรู้ในตนเองและการปรับตัวทางสังคมของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย โดยใช้การปรึกษาเชิงจิตวิทยาแบบกลุ่มตามแนวของ Trotzer [การค้นคว้าอิสระปริญญามหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
นิธิพัฒน์ เมฆขจร. (2564). ความยืดหยุ่นทางจิตใจ (Resilience): วิถีใหม่ของการเสริมสร้างพลังใจเพื่อการเผชิญวิกฤตชีวิตในยุคปัจจุบัน. วารสารจิตวิทยา มหาวิทยาลัยเกษมบัณฑิต, 11(2), 1-9.
พิชชาดา ประสิทธิโชค และ กมลวรรณ คารมปราชญ์ คล้ายแก้ว. (2564). การวิจัยและพัฒนาโปรแกรมเพื่อพัฒนาอภิทักษะ สำหรับนิสิตนักศึกษาระดับปริญญาตรี. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ภาณุพล โสมูล และ ชนสิทธิ์ สิทธิ์สูงเนิน. (2562). การพัฒนาความสามารถในการแก้ปัญหาอย่างสร้างสรรค์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ด้วยการจัดการเรียนรู้ โดยใช้ปัญหาเป็นฐานร่วมกับสื่ออินโฟกราฟิก. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร, 18(1), 339-360.
รชฏ ทิพโสต. (2564). ความยืดหยุ่นทางอารมณ์และสุขภาพจิตของนักเรียนเตรียมทหาร [วิทยานิพนธ์วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วิชัย วงษ์ใหญ่ และ มารุต พัฒนผล. (2562). Meta skills กับการคิดแบบองค์รวม. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
Scotland. (2018). A guide to meta-skills across the curriculum. https://www.skillsdevelopmentscotland.co.uk/media/wdbnxvwt/guide-to-meta-skills-across-the-curriculum.pdf
