การพัฒนาหลักสูตรศิลปะการแสดงที่ส่งเสริมความสามารถในการใช้ทุนทางวัฒนธรรมชุมชนไทยพวน จังหวัดนครนายก

Main Article Content

ดร.ประสิทธิ์ ตึกขาว
ดร.มนศักดิ์ มหิงษ์

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อพัฒนาหลักสูตรและศึกษาประสิทธิผลของหลักสูตรศิลปะการแสดงที่ส่งเสริมความสามารถในการใช้ทุนทางวัฒนธรรมชุมชนไทยพวน จังหวัดนครนายก ดำเนินการในลักษณะการวิจัยและพัฒนา 3 ระยะ คือ 1) การศึกษาองค์ประกอบความสามารถในการใช้ทุนทางวัฒนธรรมชุมชนไทยพวน 2) การพัฒนาหลักสูตรที่ส่งเสริมความสามารถในการใช้ทุนทางวัฒนธรรมชุมชนไทยพวน 3) การศึกษาประสิทธิผลของหลักสูตรศิลปะการแสดงที่ส่งเสริมความสามารถในการใช้ทุนทางวัฒนธรรมชุมชนไทยพวน ผู้ให้ข้อมูลในการศึกษาองค์ประกอบความสามารถในการใช้ทุนทางวัฒนธรรมชุมชนไทยพวน คือ ผู้สืบทอดศิลปะการแสดงชุมชนไทยพวน นักวิชาการ ผู้ทรงคุณวุฒิด้านวัฒนธรรม รวมจำนวน 7 คน กลุ่มตัวอย่างในการประเมินประสิทธิผลของหลักสูตร คือ นักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ องครักษ์ จังหวัดนครนายก จำนวน 28 คน โดยการเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบอาสาสมัคร (Volunteer Selection) ผลการวิจัยพบว่า (1) องค์ประกอบความสามารถในการใช้ทุนทางวัฒนธรรมชุมชนไทยพวน ประกอบด้วย 3 องค์ประกอบ คือ องค์ประกอบที่ 1 การเห็นคุณค่าทุนทางวัฒนธรรมชุมชนไทยพวน องค์ประกอบที่ 2 การออกแบบผลงานโดยใช้ทุนทางวัฒนธรรมชุมชนไทยพวน และองค์ประกอบที่ 3 การสร้างสรรค์การแสดงโดยใช้ทุนทางวัฒนธรรมชุมชนไทยพวน (2) หลักสูตรศิลปะการแสดงที่ส่งเสริมทุนทางวัฒนธรรมชุมชนไทยพวนประกอบด้วยกิจกรรมการเรียนรู้ 4 หน่วย คือ หน่วยที่ 1 จัดการความรู้ชุมชน หน่วยที่ 2 นักออกแบบมืออาชีพ หน่วยที่ 3 ร่วมคิดร่วมสร้างสรรค์ หน่วยที่ 4 คุณค่าทุนทางวัฒนธรรม (3) ประสิทธิผลของหลักสูตรพบว่า ค่าเฉลี่ยคะแนนความสามารถในการใช้ทุนทางวัฒนธรรมชุมชนไทยพวนหลังการทดลองใช้หลักสูตรมีค่าเฉลี่ยคะแนนสูงกว่าก่อนการเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
ตึกขาว ป., & มหิงษ์ ม. (2026). การพัฒนาหลักสูตรศิลปะการแสดงที่ส่งเสริมความสามารถในการใช้ทุนทางวัฒนธรรมชุมชนไทยพวน จังหวัดนครนายก. วารสารวิชาการ วิทยาลัยแสงธรรม, 18(1), 116–133. สืบค้น จาก https://so01.tci-thaijo.org/index.php/scj/article/view/278880
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กระทรวงวัฒนธรรม. (2559). ร่างกรอบทิศทางยุทธศาสตร์ 20 ปี ด้านวัฒนธรรม ตามกรอบทิศทางยุทธศาสตร์ชาติ ระยะ 20 ปี.

กิติศักดิ์ เยาวนานนท์. (2562). การศึกษาอัตลักษณ์กลุ่มวัฒนธรรมไทยพวนในเขตพื้นที่ภาคกลางของประเทศไทยเพื่อแนวทางในการออกแบบ [วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.

ชัยวัฒน์ สุทธิรัตน์. (2564). การพัฒนาหลักสูตร ทฤษฎีสู่การปฏิบัติ (พิมพ์ครั้งที่ 8). เอ็มดี ออล กราฟฟิก.

ณัฏฐพัชร มณีโรจน์ และ นาฏอนงค์ นามบุดดี. (2563). การวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วมในการจัดการท่องเที่ยวเชิงประสบการณ์โดยชุมชนของกลุ่มชาติพันธุ์ไทยพวน อำเภอปากพลี จังหวัดนครนายก. วารสารสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์, 13(2), 509-510.

ยุคลวัชร์ ภักดีจักริวุฒิ์. (2559). ไทยพวนกับกลยุทธ์เพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมแบบบูรณาการ. วารสารวิชาการนวัตกรรมสื่อสารสังคม มศว, 4(1), 18-32.

รวิธ รัตนไพศาลกิจ. (2564). การพัฒนาหลักสูตรนวัตศิลป์จากทุนทางวัฒนธรรมล้านนาสำหรับเยาวชนโดยใช้การคิดเชิงออกแบบ [วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สำนักนายกรัฐมนตรี. (2565, 1 พฤศจิกายน). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 (พ.ศ. 2566-2570). ราชกิจจานุเบกษา, เล่ม 139 ตอนพิเศษ 258 ง, 126-127.

อัญธิชา มั่นคง. (2560). บทบาทของทุนทางวัฒนธรรมกับการพัฒนาเศรษฐกิจชุมชน กรณีศึกษาชุมชนในตำบลบ้านตุ่น อำเภอเมือง จังหวัดพะเยา. วารสารวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย, 12(39), 90-100.

อุดมศักดิ์ เชี่ยวชาญ, วัชรินทร์ อินทพรหม, และ วณิฎา ศิริวรสกุล. (2564). การพัฒนาเครือข่ายชุมชนไทยพวน อำเภอปากพลี จังหวัดนครนายก. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร, 12(1), 189.

Bourdieu, P. (1986). The forms of capital. In J. Richardson (Ed.), Handbook of Theory and Research for the Sociology of Education (pp. 241-258). Greenwood Press.

Throsby, D. (2001). Economy and Culture. The Press Syndicate of the University of Cambridge.