ผลของกิจกรรมการปฏิบัติธรรมต่อการมีสติและความผาสุกทางจิตวิญญาณของนักศึกษาพยาบาล
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลองแบบกลุ่มเดียววัดซ้ำ (One-Group Pretest-Posttest Design) มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของกิจกรรมการปฏิบัติธรรมต่อการมีสติและความผาสุกทางจิตวิญญาณของนักศึกษาพยาบาล กลุ่มตัวอย่างคือ นักศึกษาชั้นปีที่ 4 คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยนานาชาติเซนต์เทเรซา ปีการศึกษา 2567 จำนวน 80 คน ได้มาโดยวิธีการสุ่มอย่างง่าย (Simple Random Sampling) นักศึกษาเข้าร่วมกิจกรรมการปฏิบัติธรรมเป็นระยะเวลา 4 วัน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บข้อมูล ได้แก่ แบบประเมินสติ Freiburg Mindfulness Inventory มีค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.96 และแบบวัดความผาสุกทางจิตวิญญาณ มีค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.78 วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนาและการทดสอบ Paired t-test
ผลการวิจัยพบว่าคะแนนเฉลี่ยการมีสติและความผาสุกของนักศึกษาพยาบาลหลังเข้าร่วมกิจกรรมการปฏิบัติธรรมสูงกว่าก่อนเข้าร่วมกิจกรรมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 นอกจากนี้ นักศึกษามีความพึงพอใจต่อกิจกรรมอยู่ในระดับมากที่สุด กิจกรรมการปฏิบัติธรรมช่วยเสริมสร้างการตระหนักรู้ตนเอง การควบคุมอารมณ์ และการประยุกต์ใช้หลักธรรมในชีวิตประจำวัน ผลการวิจัยสามารถนำไปใช้เป็นแนวทางในการพัฒนากิจกรรมส่งเสริมคุณลักษณะด้านจิตวิญญาณและความพร้อมทางวิชาชีพของนักศึกษาพยาบาลได้อย่างเหมาะสม
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
- บทความวิชาการและบทความวิจัย ตลอดจนเนื้อหาและข้อคิดเห็นที่ปรากฏในบทความซึ่งตีพิมพ์และเผยแพร่ในวารสารวิชาการ วิทยาลัยแสงธรรม ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความเท่านั้น
- บทความที่ได้รับการตีพิมพ์และเผยแพร่ในวารสารวิชาการ วิทยาลัยแสงธรรม ถือเป็นกรรมสิทธิ์ของวิทยาลัยแสงธรรม ห้ามทำซ้ำ ดัดแปลง หรือเผยแพร่ข้อความทั้งหมดหรือบางส่วนในรูปแบบใด ๆ โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากวิทยาลัยแสงธรรม
- บทความที่ได้รับการตีพิมพ์และเผยแพร่ในวารสารวิชาการ วิทยาลัยแสงธรรม ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวิทยาลัยแสงธรรม ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์
เอกสารอ้างอิง
กนกอร สว่างศรี, วัลลี นวลหอม, และ สุเมธี หาญเจริญทรัพย์. (2567). ผลการจัดอบรมเชิงปฏิบัติการค่ายห้องเรียนแห่งความสุขปลูกฝังคุณธรรมและพัฒนาบุคลิกภาพความเป็นครู. วารสาร มจร ทวารวดีปริทรรศน์, 3(1), 28-42.
คณะกรรมการมาตรฐานการอุดมศึกษา. (2565). ประกาศคณะกรรมการมาตรฐานการอุดมศึกษา เรื่อง รายละเอียดผลลัพธ์การเรียนรู้ตามมาตรฐานคุณวุฒิระดับอุดมศึกษา พ.ศ. 2565.
ทวีพร เพ็งมาก, ทิพยวรรณ นิลทยา, และ วนิสา หะยีเซะ. (2568). การนำหลักจริยธรรมทางการพยาบาลสู่การปฏิบัติการพยาบาลของนักศึกษาพยาบาลศาสตร์ชั้นปีที่ 2 คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์. วารสารสุขภาพและการศึกษาพยาบาล, 31(1), 54-69.
ทวีวรรณ บุปผาถา, ชนิกา เจริญจิตต์กุล, ทวีศักดิ์ กสิผล, และ ศิริยุพา นันสุนานนท์. (2565). ประสิทธิผลของโปรแกรมสร้างความเข้มแข็งทางใจที่เน้นการฝึกสติและการผ่อนคลายกล้ามเนื้อแนวไทเก๊กต่อความเครียดในนักศึกษาพยาบาลชั้นปีที่ 2. วารสารพยาบาลสภากาชาดไทย, 15(2), 161-173.
ประเวช วะทาแก้ว, กฤตสุชิน พลเสน, และ สิริพร ครองชีพ. (2562). ศึกษาความพึงพอใจของนักศึกษาระดับบัณฑิตศึกษาต่อการปฏิบัติธรรมในรายวิชาทฤษฎีและการปฏิบัติกรรมฐาน (GS 2006) สาขาวิชาพุทธศาสนาและปรัชญา มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตมหาวชิราลงกรณราชวิทยาลัย. วารสารวิทยาลัยสงฆ์นครลำปาง, 8(3), 47–57.
ผลิดา หนุดหละ, กาญจน์สุนภัส บาลทิพย์, และ พิมพ์พนิต ภาศรี. (2565). การรับรู้เป้าหมายชีวิตของนักศึกษาพยาบาลศาสตร์ชั้น ปีที่ 4. Journal of Research in Nursing-Midwifery and Health Sciences, 42(1), 1-10.
วรภัทร์ ภู่เจริญ. (2562). Mindfulness in Action ฝึกใจง่าย ๆ เก่งได้อีก. สำนักพิมพ์อมรินทร์ธรรมะ.
อัชฌา ชื่นบุญ. (2560). ความผาสุกทางจิตใจและบรรยากาศในการเรียนที่ส่งผลต่อผลการเรียนรู้ของนักศึกษาวิทยาลัยเซนต์หลุยส์. วารสารปัญญาภิวัฒน์, 9, 193-203.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610. https://doi.org/10.1177/001316447003000308
Paloutzian, R. F., & Ellison, C. W. (1991). Manual for spiritual well-being scale. Life Advance.
Walach, H., Buchheld, N., Buttenmüller, V., Kleinknecht, N., & Schmidt, S. (2006). Measuring mindfulness the Freiburg Mindfulness Inventory (FMI). Personality and individual differences, 40(8), 1543-1555.
