Factors Affecting Chinese Students' Interests in Learning Thai Proverbs: The Case of the University of the Thai Chamber of Commerce
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This study aimed to analyze the factors influencing Chinese students' interest in learning Thai proverbs. The sample consisted of 27 third-year Chinese students majoring in Thai under the 3+1 collaborative program between the University of the Thai Chamber of Commerce and Guilin University. Data were collected using a five-item questionnaire titled "Chinese Students' Interest in Learning Thai Proverbs." This qualitative study employed percentage analysis for data interpretation.
The findings revealed that the categories of Thai proverbs that students found most interesting and easiest to learn were those related to aspects of daily human life, including food, actions, behaviors, practices, living habits, animals, and nature. Furthermore, most students agreed that short, straightforward proverbs were easier to memorize. Proverbs that resembled Chinese sayings also facilitated better understanding and memory retention among the learners.
Downloads
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
The content and information presented in articles published in the Academic Journal of the Faculty of Humanities and Social Sciences, Thepsatri Rajabhat University, are solely the opinions and responsibilities of the respective authors. The editorial board of the journal neither necessarily agrees with nor assumes any responsibility for such content in any manner whatsoever.
All articles, information, content, and images published in the Academic Journal of the Faculty of Humanities and Social Sciences, Thepsatri Rajabhat University, are the copyright of the journal. Any person or organization wishing to reproduce, disseminate, or otherwise utilize all or any part thereof must obtain prior permission from the Academic Journal of the Faculty of Humanities and Social Sciences, Thepsatri Rajabhat University.
References
กรรณิการ์ โกวิทกุล. (2544). การเปรียบเทียบภาษิต – คำพังเพยจีนกับสำนวน - ภาษิตไทย. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เกษสิริรักษ์ นิตยสุทธิ์. (2554). การสร้างแบบเรียนภาษาและวัฒนธรรมจากสำนวนไทย สำหรับผู้เรียนชาวต่างชาติ. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ขุนวิจิตรมาตรา (สง่า กาญจนาคพันธุ์). (2541). สำนวนไทย (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ: สมาคมส่งเสริมเทคโนโลยี (ไทย-ญี่ปุ่น).
จินดาพร พินพงทรัพย์. (2545). การศึกษาสำนวนจีนที่ประกอบด้วยตัวอักษรมากกว่า 4 ตัว. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เฉิง วาย. (2566, กันยายน – ธันวาคม). การเปรียบเทียบสำนวนไทยและสำนวนจีนที่มีความหมายเหมือนกัน. วารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี, 6(3), 56 - 70. สืบค้น กุมภาพันธ์ 10, 2567, จาก https://so02.tci-thaijo.org/index.php/human_dru/article/view/266352.
รัชดา ลาภใหญ่. (2559, กรกฎาคม – ธันวาคม). แนวทางและข้อควรปฏิบัติในการสอนภาษาไทยในฐานะภาษาต่างประเทศให้แก่นักศึกษาจีนอย่างมีประสิทธิผล. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์มหาวิทยาลัยรังสิต, 12(21), 37 - 47. สืบค้น ตุลาคม 1, 2566, จาก https://rsujournals.rsu.ac.th/index.php/jla/article/view/144.
รัชนี ซอโสตถิกุล. (2546). สุภาษิตอังกฤษ – คำสอนใจของคนไทยที่มีความคล้ายคลึง (พิมพ์ครั้งที่ 6). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วันเนาว์ ยูเด็น. (2534). วลีอักษรา. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์การศาสนา.
ศิริลักษณ์ เจริญรัมย์, และวิชชุกร ทองหล่อ. (2560, มกราคม – เมษายน). หนังสืออ่านประกอบการเรียนภาษาและวัฒนธรรมไทยสำหรับผู้เรียนชาวต่างชาติ เรื่อง มงคลนามกับความเชื่อของคนไทย. รมยสาร, 15(1), 137 - 144. สืบค้น ตุลาคม 11, 2566, จาก https://dspace.bru.ac.th/xmlui/handle/123456789/5306.
สหไทย ไชยพันธุ์. (2553, มกราคม – เมษายน). สำนวนไทยพัฒนาความสามารถในการสื่อสาร. วารสารมหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์, 2(1), 1 - 13. สืบค้น มิถุนายน 10, 2566, จาก http://journal.pnu.ac.th/ojs/index.php/pnujr/article/view/36.
แสงระวี ดอนแก้วบัว. (2558). ภาษาศาสตร์สำหรับครูสอนภาษาอังกฤษ. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
