ปัจจัยที่ส่งผลต่อความสนใจเรียนรู้สำนวนสุภาษิตไทยของนักศึกษาชาวจีน: กรณีศึกษามหาวิทยาลัยหอการค้าไทย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยที่ส่งผลต่อความสนใจเรียนรู้สำนวนสุภาษิตไทยของนักศึกษาชาวจีน กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษา คือ นักศึกษาชาวจีนในโครงการความร่วมมือระหว่างมหาวิทยาลัยหอการค้าไทย และมหาวิทยาลัยกุ้ยหลิน หลักสูตร 3+1 ชั้นปีที่ 3 เรียนภาษาไทยเป็นวิชาเอก รวมจำนวนทั้งสิ้น 27 คน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลคือ แบบสอบถามเรื่อง “ความสนใจของนักศึกษาจีนที่มีต่อการเรียนสำนวนสุภาษิตไทย” จำนวน 5 ข้อ โดยเป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ สถิติที่ใช้ในการวิจัยคือ ร้อยละ
ผลการศึกษาพบว่า หมวดหมู่ของสำนวนสุภาษิตไทยที่ผู้เรียนสนใจและคิดว่าง่ายต่อการเรียนรู้จะเป็นหมวดหมู่ที่เกี่ยวข้องกับชีวิตความเป็นอยู่ของมนุษย์ ได้แก่ หมวดหมู่ที่เกิดจากของกินของใช้ เกิดจากการกระทำ ความประพฤติ การปฏิบัติและการกินอยู่ของคน เกิดจากสัตว์ และเกิดจากธรรมชาติ นอกจากนี้ผู้เรียนส่วนใหญ่มีความคิดเห็นสอดคล้องกันว่า สำนวนสุภาษิตไทยที่สั้นและไม่ยากเกินไปจะทำให้จำได้ง่าย อีกทั้งสำนวนสุภาษิตไทยที่คล้ายคลึงกับสำนวนสุภาษิตจีน จะทำให้ผู้เรียนจำและเข้าใจได้ง่ายขึ้นอีกด้วย
Downloads
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ตีพิมพ์ในวารสารวิชาการคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเทพสตรี ถือเป็นข้อคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรง ซึ่งกองบรรณาธิการวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใดๆ
บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารวิชาการคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเทพสตรี ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเทพสตรี หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่าหรือกระทำการใดๆ จะต้องได้รับอนาญาตจากวารสารวิชาการ ฯ ก่อนเท่านั้น
เอกสารอ้างอิง
กรรณิการ์ โกวิทกุล. (2544). การเปรียบเทียบภาษิต – คำพังเพยจีนกับสำนวน - ภาษิตไทย. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เกษสิริรักษ์ นิตยสุทธิ์. (2554). การสร้างแบบเรียนภาษาและวัฒนธรรมจากสำนวนไทย สำหรับผู้เรียนชาวต่างชาติ. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ขุนวิจิตรมาตรา (สง่า กาญจนาคพันธุ์). (2541). สำนวนไทย (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ: สมาคมส่งเสริมเทคโนโลยี (ไทย-ญี่ปุ่น).
จินดาพร พินพงทรัพย์. (2545). การศึกษาสำนวนจีนที่ประกอบด้วยตัวอักษรมากกว่า 4 ตัว. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เฉิง วาย. (2566, กันยายน – ธันวาคม). การเปรียบเทียบสำนวนไทยและสำนวนจีนที่มีความหมายเหมือนกัน. วารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี, 6(3), 56 - 70. สืบค้น กุมภาพันธ์ 10, 2567, จาก https://so02.tci-thaijo.org/index.php/human_dru/article/view/266352.
รัชดา ลาภใหญ่. (2559, กรกฎาคม – ธันวาคม). แนวทางและข้อควรปฏิบัติในการสอนภาษาไทยในฐานะภาษาต่างประเทศให้แก่นักศึกษาจีนอย่างมีประสิทธิผล. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์มหาวิทยาลัยรังสิต, 12(21), 37 - 47. สืบค้น ตุลาคม 1, 2566, จาก https://rsujournals.rsu.ac.th/index.php/jla/article/view/144.
รัชนี ซอโสตถิกุล. (2546). สุภาษิตอังกฤษ – คำสอนใจของคนไทยที่มีความคล้ายคลึง (พิมพ์ครั้งที่ 6). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วันเนาว์ ยูเด็น. (2534). วลีอักษรา. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์การศาสนา.
ศิริลักษณ์ เจริญรัมย์, และวิชชุกร ทองหล่อ. (2560, มกราคม – เมษายน). หนังสืออ่านประกอบการเรียนภาษาและวัฒนธรรมไทยสำหรับผู้เรียนชาวต่างชาติ เรื่อง มงคลนามกับความเชื่อของคนไทย. รมยสาร, 15(1), 137 - 144. สืบค้น ตุลาคม 11, 2566, จาก https://dspace.bru.ac.th/xmlui/handle/123456789/5306.
สหไทย ไชยพันธุ์. (2553, มกราคม – เมษายน). สำนวนไทยพัฒนาความสามารถในการสื่อสาร. วารสารมหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์, 2(1), 1 - 13. สืบค้น มิถุนายน 10, 2566, จาก http://journal.pnu.ac.th/ojs/index.php/pnujr/article/view/36.
แสงระวี ดอนแก้วบัว. (2558). ภาษาศาสตร์สำหรับครูสอนภาษาอังกฤษ. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
