การสร้างแบบประเมินการแก้ปัญหาแบบร่วมมือรวมพลังทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1. สร้างแบบประเมินการแก้ปัญหาแบบร่วมมือรวมพลังทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย 2. ประเมินการแก้ปัญหาแบบร่วมมือรวมพลังทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย และ 3. เปรียบเทียบการแก้ปัญหาแบบร่วมมือรวมพลังทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายที่มีภูมิหลังต่างกัน กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ คือ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากรุงเทพมหานคร เขต 2 จำนวน 650 คน โดยใช้การสุ่มแบบแบ่งชั้น เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ คือ แบบประเมินการแก้ปัญหาแบบร่วมมือรวมพลังทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน สถิติทดสอบที และการวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว
ผลการวิจัยพบว่า 1. แบบประเมินการแก้ปัญหาแบบร่วมมือรวมพลังทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายที่สร้างขึ้นเป็นแบบมาตรประมาณค่า 4 ระดับ มีจำนวน 24 ข้อ มีค่าความตรงเชิงเนื้อหาอยู่ในช่วง 0.67 – 1.00 มีค่าความเที่ยงของแบบประเมินทั้งฉบับเท่ากับ 0.958 และมีค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ระหว่างข้อคำถามกับคะแนนรวมอยู่ในช่วง 0.543 – 0.769 2. ผลการประเมินการแก้ปัญหาแบบร่วมมือรวมพลังทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย พบว่า นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายปฏิบัติหรือแสดงพฤติกรรมการแก้ปัญหาแบบร่วมมือรวมพลังทางคณิตศาสตร์โดยรวมเป็นประจำ ( = 2.28, S.D. = 0.532) และ 3. ผลการเปรียบเทียบการแก้ปัญหาแบบร่วมมือรวมพลังทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายที่มีภูมิหลังต่างกัน พบว่า นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายที่มีเพศต่างกัน มีพฤติกรรมการแก้ปัญหาแบบร่วมมือรวมพลังทางคณิตศาสตร์แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (t = 2.15) และนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายที่เรียนในแผนการเรียนวิทยาศาสตร์ - คณิตศาสตร์ มีคะแนนเฉลี่ยการแก้ปัญหาแบบร่วมมือรวมพลังทางคณิตศาสตร์แตกต่างกับนักเรียนที่เรียนในแผนการเรียนภาษาอังกฤษ - คณิตศาสตร์ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (F = 5.12)
Downloads
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ตีพิมพ์ในวารสารวิชาการคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเทพสตรี ถือเป็นข้อคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรง ซึ่งกองบรรณาธิการวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใดๆ
บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารวิชาการคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเทพสตรี ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเทพสตรี หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่าหรือกระทำการใดๆ จะต้องได้รับอนาญาตจากวารสารวิชาการ ฯ ก่อนเท่านั้น
เอกสารอ้างอิง
ธนิต กาญจนโกมล. (2564). ผลการจัดการเรียนรู้สืบสอบแบบแนะนำเน้นกระบวนการที่มีต่อความสามารถในการแก้ปัญหาแบบร่วมมือรวมพลังของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย]. Chula e-Theses. https://doi.org/10.58837/CHULA.THE.2021.567
ทิศนา แขมมณี. (2560). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ (พิมพ์ครั้งที่ 21). สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นิรดา สุทธวิรีสรรค์, กฤธยากาญจน์ โตพิทักษ์, และสรียา โชติธรรม. (2565). การสร้างแบบวัดสมรรถนะการแก้ปัญหาแบบร่วมมือของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น. วารสารครุพิบูล, 9(1), 52 – 68. https://so02.tci-thaijo.org/index.php/edupsru/article/view/248600/172931
บุญชม ศรีสะอาด. (2557). การวิจัยเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 9). สุวีริยาสาส์น.
บุญนิธิ คัสกุล. (2563). การสร้างแบบวัดทักษะที่จำเป็นสำหรับการถูกจ้างงานของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น [ปริญญานิพนธ์ปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ]. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ. https://ir-ithesis.swu.ac.th/handle/123456789/1297
ปรียาพร วงศ์อนุตรโรจน์. (2553). จิตวิทยาการศึกษา. ศูนย์สื่อเสริมกรุงเทพ.
ไพฑูรย์ กุมภาพันธ์ และ จีระวรรณ เกษสิงห์. (2567). การพัฒนาสมรรถนะการแก้ปัญหาแบบร่วมมือรวมพลังของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 ด้วยการจัดการเรียนรู้แบบเสริมต่อการเรียนรู้ DEEPER. วารสารศึกษาศาสตร์ มสธ., 17(1), 16 – 36. https://so05.tci-thaijo.org/index.php/edjour_stou/article/view/266771/182854
วชิระ พิมพ์ปราโมทย์ และ พรเทพ จันทราอุกฤษฎ์. (2567). ผลการใช้กระบวนการออกแบบเชิงวิศวกรรมร่วมกับการสะท้อนคิดที่มีต่อสมรรถนะการแก้ปัญหาแบบรวมพลังของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย. วารสารวิจัยมหาวิทยาลัยเวสเทิร์น มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 10(2), 177 – 190. https://so04.tci-thaijo.org/index.php/WTURJ/article/view/272928/185086
สุวิมล ติรกานันท์. (2550). การสร้างเครื่องมือวัดตัวแปรในการวิจัยทางสังคมศาสตร์: แนวทางสู่การปฏิบัติ. โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากรุงเทพมหานคร เขต 2. (2568). รายงานข้อมูลจำนวนนักเรียนแยกชั้น แยกเพศ ปีการศึกษา 2568. http://www.sesao2.go.th/data_16579
อุไร จักษ์ตรีมงคล และ ไอลดา คล้ายสาริด. (2565). การพัฒนาเครื่องมือวัดสมรรถนะการแก้ปัญหาแบบร่วมมือสำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น: ชนิดออนไลน์รูปแบบการสนทนากลุ่ม. วารสารการวัดผลการศึกษา, 39(105), 88 – 98. https://so06.tci-thaijo.org/index.php/JEMEPTB/article/view/257493/173346
Araújo, E. B., Araújo, N. A. M., Moreira, A. A., Herrmann, H. J., &Andrade, J. S., Jr. (2017). Gender differences in scientific collaborations: Women are more egalitarian than men. PLOS ONE, 12(5), Article e0176791. https://doi.org/10.1371/journal.pone.0176791
Barron, B. & Darling - Hammond, L. (2008). Teaching for meaningful learning: A review of research on inquiry - based and cooperative learning. In L. Darling - Hammond (Ed.), Powerful learning: What we know about teaching for understanding (pp. 11 – 70). Jossey - Bass.
Cohen, R. J. & Swerdlik, M. E. (2018). Psychological testing and assessment (9th ed.). McGraw - Hill Education.
Creswell, J. W. & Creswell, J. D. (2018). Research design: Qualitative, quantitative, and mixed methods approaches (5th ed.). SAGE Publications.
Cronbach, L. J. (1970). Essentials of psychological testing (3rd ed.). Harper & Row.
DeVellis, R. F. (2017). Scale development: Theory and applications (4th ed.). SAGE Publications.
Ebel, R. L. & Frisbie, D. A. (1991). Essentials of educational measurement (5th ed.). Prentice Hall.
Else - Quest, N. M., Hyde, J. S., &Linn, M. C. (2010). Cross - national patterns of gender differences in mathematics: A meta-analysis. Psychological Bulletin, 136(1), 103 – 127. https://doi.org/10.1037/a0018053
Graesser, A. C., Kuo, B.-C., &Liao, C.-H. (2017). Complex problem solving in assessments of collaborative problem solving. Journal of Intelligence, 5(2), Article 10. https://doi.org/10.3390/jintelligence5020010
Griffin, P. & Care, E. (2014). The ATC21S Method. In: Griffin, P., Care, E. (eds) Assessment and Teaching of 21st Century Skills. Educational Assessment in an Information Age. Springer, Dordrecht. https://doi.org/10.1007/978-94-017-9395-7_1
Hesse, F., Care, E., Buder, J., Sassenberg, K., &Griffin, P. (2014). A framework for teachable collaborative problem solving skills. In P. Griffin & E. Care (Eds.), Assessment and teaching of 21st century skills: Methods and approach (pp. 37 – 56). Springer. https://doi.org/10.1007/978-94-017-9395-7_2
Hiebert, J. & Grouws, D. A. (2007). The effects of classroom mathematics teaching on students' learning. In F. K. Lester Jr. (Ed.), Second handbook of research on mathematics teaching and learning: A project of the National Council of Teachers of Mathematics (Vol. 1, pp. 371 – 404). Information Age Publishing.
Hyde, J. S. (2014). Gender similarities and differences. Annual Review of Psychology, 65(1), 373 – 398. https://doi.org/10.1146/annurev-psych-010213-115057
Kilpatrick, J., Swafford, J., &Findell, B. (Eds.). (2001). Adding it up: Helping children learn mathematics. National Academy Press. https://doi.org/10.17226/9822
Klang, N., Karlsson, N., Kilborn, W., Eriksson, P., &Karlberg, M. (2021). Mathematical problem - solving through cooperative learning — the importance of peer acceptance and friendships. Frontiers in education, 6, 710296. https://www.frontiersin.org/journals/education/articles/10.3389/feduc.2021.710296
National Council of Teachers of Mathematics. (2014). Principles to actions: Ensuring mathematical success for all. National Council of Teachers of Mathematics, Reston.
Nunnally, J. C. & Bernstein, I. H. (1994). Psychometric theory (3rd ed.). McGraw - Hill.
OECD. (2017). PISA 2015 assessment and analytical framework: Science, reading, mathematic, financial literacy and collaborative problem solving (Rev. ed.). OECD Publishing. https://doi.org/10.1787/9789264281820-en
O’Neil, H. F., Jr., Chung, G. K. W. K., &Brown, R. S. (1997). Use of networked simulations as a context to measure team competencies. In H. F. O’Neil, Jr. (Ed.), Workforce readiness: Competencies and assessment (pp. 411 – 452). Lawrence Erlbaum Associates.
Piaget, J. (1972). Intellectual evolution from adolescence to adulthood. Human Development, 15(1), 1 – 12. https://doi.org/10.1159/000271225
Polit, D. F. & Beck, C. T. (2006). Essentials of nursing research: Methods, appraisal, and utilization (6th ed.). Lippincott Williams & Wilkins.
Rovinelli, R. J. & Hambleton, R. K. (1977). On the use of content specialists in the assessment of criterion - referenced test item validity. Tijdschrift voor Onderwijsresearch, 2, 49 – 60.
Sfard, A. (2008). Thinking as communicating: Human development, the growth of discourses, and mathematizing. Cambridge University Press.
Thorndike, R. M. & Thorndike - Christ, T. M. (2010). Measurement and evaluation in psychology and education (8th ed.). Pearson.
Webb, N. M. (2009). The teacher’s role in promoting collaborative dialogue in the classroom. British Journal of Educational Psychology, 79(1), 1 – 28. https://doi.org/10.1348/000709908X380772
Worthington, R. L. & Whittaker, T. A. (2006). Scale development research: A content analysis and recommendations for best practices. The Counseling Psychologist, 34(6), 806 – 838. https://doi.org/10.1177/0011000006288127
