การสร้างแบบประเมินการแก้ปัญหาแบบร่วมมือรวมพลังทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย
##plugins.themes.bootstrap3.article.sidebar##
##plugins.themes.bootstrap3.article.main##
摘要
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1. สร้างแบบประเมินการแก้ปัญหาแบบร่วมมือรวมพลังทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย 2. ประเมินการแก้ปัญหาแบบร่วมมือรวมพลังทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย และ 3. เปรียบเทียบการแก้ปัญหาแบบร่วมมือรวมพลังทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายที่มีภูมิหลังต่างกัน กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ คือ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากรุงเทพมหานคร เขต 2 จำนวน 650 คน โดยใช้การสุ่มแบบแบ่งชั้น เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ คือ แบบประเมินการแก้ปัญหาแบบร่วมมือรวมพลังทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน สถิติทดสอบที และการวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว
ผลการวิจัยพบว่า 1. แบบประเมินการแก้ปัญหาแบบร่วมมือรวมพลังทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายที่สร้างขึ้นเป็นแบบมาตรประมาณค่า 4 ระดับ มีจำนวน 24 ข้อ มีค่าความตรงเชิงเนื้อหาอยู่ในช่วง 0.67 – 1.00 มีค่าความเที่ยงของแบบประเมินทั้งฉบับเท่ากับ 0.958 และมีค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ระหว่างข้อคำถามกับคะแนนรวมอยู่ในช่วง 0.543 – 0.769 2. ผลการประเมินการแก้ปัญหาแบบร่วมมือรวมพลังทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย พบว่า นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายปฏิบัติหรือแสดงพฤติกรรมการแก้ปัญหาแบบร่วมมือรวมพลังทางคณิตศาสตร์โดยรวมเป็นประจำ ( = 2.28, S.D. = 0.532) และ 3. ผลการเปรียบเทียบการแก้ปัญหาแบบร่วมมือรวมพลังทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายที่มีภูมิหลังต่างกัน พบว่า นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายที่มีเพศต่างกัน มีพฤติกรรมการแก้ปัญหาแบบร่วมมือรวมพลังทางคณิตศาสตร์แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (t = 2.15) และนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายที่เรียนในแผนการเรียนวิทยาศาสตร์ - คณิตศาสตร์ มีคะแนนเฉลี่ยการแก้ปัญหาแบบร่วมมือรวมพลังทางคณิตศาสตร์แตกต่างกับนักเรียนที่เรียนในแผนการเรียนภาษาอังกฤษ - คณิตศาสตร์ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (F = 5.12)
##plugins.generic.usageStats.downloads##
##plugins.themes.bootstrap3.article.details##
The content and information presented in articles published in the Academic Journal of the Faculty of Humanities and Social Sciences, Thepsatri Rajabhat University, are solely the opinions and responsibilities of the respective authors. The editorial board of the journal neither necessarily agrees with nor assumes any responsibility for such content in any manner whatsoever.
All articles, information, content, and images published in the Academic Journal of the Faculty of Humanities and Social Sciences, Thepsatri Rajabhat University, are the copyright of the journal. Any person or organization wishing to reproduce, disseminate, or otherwise utilize all or any part thereof must obtain prior permission from the Academic Journal of the Faculty of Humanities and Social Sciences, Thepsatri Rajabhat University.
参考
ธนิต กาญจนโกมล. (2564). ผลการจัดการเรียนรู้สืบสอบแบบแนะนำเน้นกระบวนการที่มีต่อความสามารถในการแก้ปัญหาแบบร่วมมือรวมพลังของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย]. Chula e-Theses. https://doi.org/10.58837/CHULA.THE.2021.567
ทิศนา แขมมณี. (2560). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ (พิมพ์ครั้งที่ 21). สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นิรดา สุทธวิรีสรรค์, กฤธยากาญจน์ โตพิทักษ์, และสรียา โชติธรรม. (2565). การสร้างแบบวัดสมรรถนะการแก้ปัญหาแบบร่วมมือของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น. วารสารครุพิบูล, 9(1), 52 – 68. https://so02.tci-thaijo.org/index.php/edupsru/article/view/248600/172931
บุญชม ศรีสะอาด. (2557). การวิจัยเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 9). สุวีริยาสาส์น.
บุญนิธิ คัสกุล. (2563). การสร้างแบบวัดทักษะที่จำเป็นสำหรับการถูกจ้างงานของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น [ปริญญานิพนธ์ปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ]. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ. https://ir-ithesis.swu.ac.th/handle/123456789/1297
ปรียาพร วงศ์อนุตรโรจน์. (2553). จิตวิทยาการศึกษา. ศูนย์สื่อเสริมกรุงเทพ.
ไพฑูรย์ กุมภาพันธ์ และ จีระวรรณ เกษสิงห์. (2567). การพัฒนาสมรรถนะการแก้ปัญหาแบบร่วมมือรวมพลังของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 ด้วยการจัดการเรียนรู้แบบเสริมต่อการเรียนรู้ DEEPER. วารสารศึกษาศาสตร์ มสธ., 17(1), 16 – 36. https://so05.tci-thaijo.org/index.php/edjour_stou/article/view/266771/182854
วชิระ พิมพ์ปราโมทย์ และ พรเทพ จันทราอุกฤษฎ์. (2567). ผลการใช้กระบวนการออกแบบเชิงวิศวกรรมร่วมกับการสะท้อนคิดที่มีต่อสมรรถนะการแก้ปัญหาแบบรวมพลังของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย. วารสารวิจัยมหาวิทยาลัยเวสเทิร์น มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 10(2), 177 – 190. https://so04.tci-thaijo.org/index.php/WTURJ/article/view/272928/185086
สุวิมล ติรกานันท์. (2550). การสร้างเครื่องมือวัดตัวแปรในการวิจัยทางสังคมศาสตร์: แนวทางสู่การปฏิบัติ. โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากรุงเทพมหานคร เขต 2. (2568). รายงานข้อมูลจำนวนนักเรียนแยกชั้น แยกเพศ ปีการศึกษา 2568. http://www.sesao2.go.th/data_16579
อุไร จักษ์ตรีมงคล และ ไอลดา คล้ายสาริด. (2565). การพัฒนาเครื่องมือวัดสมรรถนะการแก้ปัญหาแบบร่วมมือสำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น: ชนิดออนไลน์รูปแบบการสนทนากลุ่ม. วารสารการวัดผลการศึกษา, 39(105), 88 – 98. https://so06.tci-thaijo.org/index.php/JEMEPTB/article/view/257493/173346
Araújo, E. B., Araújo, N. A. M., Moreira, A. A., Herrmann, H. J., &Andrade, J. S., Jr. (2017). Gender differences in scientific collaborations: Women are more egalitarian than men. PLOS ONE, 12(5), Article e0176791. https://doi.org/10.1371/journal.pone.0176791
Barron, B. & Darling - Hammond, L. (2008). Teaching for meaningful learning: A review of research on inquiry - based and cooperative learning. In L. Darling - Hammond (Ed.), Powerful learning: What we know about teaching for understanding (pp. 11 – 70). Jossey - Bass.
Cohen, R. J. & Swerdlik, M. E. (2018). Psychological testing and assessment (9th ed.). McGraw - Hill Education.
Creswell, J. W. & Creswell, J. D. (2018). Research design: Qualitative, quantitative, and mixed methods approaches (5th ed.). SAGE Publications.
Cronbach, L. J. (1970). Essentials of psychological testing (3rd ed.). Harper & Row.
DeVellis, R. F. (2017). Scale development: Theory and applications (4th ed.). SAGE Publications.
Ebel, R. L. & Frisbie, D. A. (1991). Essentials of educational measurement (5th ed.). Prentice Hall.
Else - Quest, N. M., Hyde, J. S., &Linn, M. C. (2010). Cross - national patterns of gender differences in mathematics: A meta-analysis. Psychological Bulletin, 136(1), 103 – 127. https://doi.org/10.1037/a0018053
Graesser, A. C., Kuo, B.-C., &Liao, C.-H. (2017). Complex problem solving in assessments of collaborative problem solving. Journal of Intelligence, 5(2), Article 10. https://doi.org/10.3390/jintelligence5020010
Griffin, P. & Care, E. (2014). The ATC21S Method. In: Griffin, P., Care, E. (eds) Assessment and Teaching of 21st Century Skills. Educational Assessment in an Information Age. Springer, Dordrecht. https://doi.org/10.1007/978-94-017-9395-7_1
Hesse, F., Care, E., Buder, J., Sassenberg, K., &Griffin, P. (2014). A framework for teachable collaborative problem solving skills. In P. Griffin & E. Care (Eds.), Assessment and teaching of 21st century skills: Methods and approach (pp. 37 – 56). Springer. https://doi.org/10.1007/978-94-017-9395-7_2
Hiebert, J. & Grouws, D. A. (2007). The effects of classroom mathematics teaching on students' learning. In F. K. Lester Jr. (Ed.), Second handbook of research on mathematics teaching and learning: A project of the National Council of Teachers of Mathematics (Vol. 1, pp. 371 – 404). Information Age Publishing.
Hyde, J. S. (2014). Gender similarities and differences. Annual Review of Psychology, 65(1), 373 – 398. https://doi.org/10.1146/annurev-psych-010213-115057
Kilpatrick, J., Swafford, J., &Findell, B. (Eds.). (2001). Adding it up: Helping children learn mathematics. National Academy Press. https://doi.org/10.17226/9822
Klang, N., Karlsson, N., Kilborn, W., Eriksson, P., &Karlberg, M. (2021). Mathematical problem - solving through cooperative learning — the importance of peer acceptance and friendships. Frontiers in education, 6, 710296. https://www.frontiersin.org/journals/education/articles/10.3389/feduc.2021.710296
National Council of Teachers of Mathematics. (2014). Principles to actions: Ensuring mathematical success for all. National Council of Teachers of Mathematics, Reston.
Nunnally, J. C. & Bernstein, I. H. (1994). Psychometric theory (3rd ed.). McGraw - Hill.
OECD. (2017). PISA 2015 assessment and analytical framework: Science, reading, mathematic, financial literacy and collaborative problem solving (Rev. ed.). OECD Publishing. https://doi.org/10.1787/9789264281820-en
O’Neil, H. F., Jr., Chung, G. K. W. K., &Brown, R. S. (1997). Use of networked simulations as a context to measure team competencies. In H. F. O’Neil, Jr. (Ed.), Workforce readiness: Competencies and assessment (pp. 411 – 452). Lawrence Erlbaum Associates.
Piaget, J. (1972). Intellectual evolution from adolescence to adulthood. Human Development, 15(1), 1 – 12. https://doi.org/10.1159/000271225
Polit, D. F. & Beck, C. T. (2006). Essentials of nursing research: Methods, appraisal, and utilization (6th ed.). Lippincott Williams & Wilkins.
Rovinelli, R. J. & Hambleton, R. K. (1977). On the use of content specialists in the assessment of criterion - referenced test item validity. Tijdschrift voor Onderwijsresearch, 2, 49 – 60.
Sfard, A. (2008). Thinking as communicating: Human development, the growth of discourses, and mathematizing. Cambridge University Press.
Thorndike, R. M. & Thorndike - Christ, T. M. (2010). Measurement and evaluation in psychology and education (8th ed.). Pearson.
Webb, N. M. (2009). The teacher’s role in promoting collaborative dialogue in the classroom. British Journal of Educational Psychology, 79(1), 1 – 28. https://doi.org/10.1348/000709908X380772
Worthington, R. L. & Whittaker, T. A. (2006). Scale development research: A content analysis and recommendations for best practices. The Counseling Psychologist, 34(6), 806 – 838. https://doi.org/10.1177/0011000006288127
