สังคมไทยในมุมมองของปรัชญาจารวาก
##plugins.themes.bootstrap3.article.sidebar##
##plugins.themes.bootstrap3.article.main##
摘要
บทความนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์สังคมไทยในปรัชญาจารวาก สะท้อนลักษณะสังคมไทย ที่แตกต่างเต็มไปด้วยการทำงานอย่างรีบเร่ง สนุกสนาน มีสถานบันเทิงแหล่งอบายมุข การศึกษาที่ไม่มีคุณภาพ การเมืองมีแต่ผลประโยชน์พวกพ้อง และวัฒนธรรมประเพณีเป็นแค่เปลือกไม่มีความหมายเชิงคุณค่า เน้นเพียงวัตถุตามแนวคิดของปรัชญากลุ่มจารวาก หรือปรัชญาวัตถุนิยม ทำปัจจุบันให้อิ่มหนำ ส่วนตายไปแล้วหาไม่มีการเกิดอีก ไม่มีชาติหน้า จงกิน จงดื่ม และจงหาความสุขให้พอในชาตินี้ เพราะชาติหน้าไม่รู้ว่าจะมีหรือไม่ ดังนั้น ปรัชญาจารวากจึงเน้นการแสวงหาความสุขในปัจจุบันด้วยการกินดื่ม และเสพกาม เพื่อตอบสนองความสุขทางด้านร่างกายโดยไม่คำนึงถึงหลักศีลธรรม ทำให้เกิดแนวคิด เช่น วัตถุนิยม การเสพกาม การปรนเปรอร่างกายให้มีความสุขหรือสุขนิยม พวกประโยชน์นิยมหรือมองถึงประโยชน์ทางวัตถุที่จะได้จากอาชีพของตน เป็นต้น มุ่นเน้นการทำปัจจุบันให้มีความสุขโดยไม่สนใจชีวิตหลังความตายเพราะไม่มีอิทธิพลต่อความเป็นอยู่ในปัจจุบันตายแล้วก็จบ มุ่งเน้นเพียงวัตถุมากกว่าจิตใจ ทำความทุกข์ให้เบาบางสร้างสุขให้มากเท่านั้น
##plugins.generic.usageStats.downloads##
##plugins.themes.bootstrap3.article.details##
The content and information presented in articles published in the Academic Journal of the Faculty of Humanities and Social Sciences, Thepsatri Rajabhat University, are solely the opinions and responsibilities of the respective authors. The editorial board of the journal neither necessarily agrees with nor assumes any responsibility for such content in any manner whatsoever.
All articles, information, content, and images published in the Academic Journal of the Faculty of Humanities and Social Sciences, Thepsatri Rajabhat University, are the copyright of the journal. Any person or organization wishing to reproduce, disseminate, or otherwise utilize all or any part thereof must obtain prior permission from the Academic Journal of the Faculty of Humanities and Social Sciences, Thepsatri Rajabhat University.
参考
เกรียงศักดิ์ เจริญวงศ์ศักดิ์. (2550). การย้ายฐานการผลิตและลงทุนสู่ต่างประเทศ. สืบค้น กุมภาพันธ์ 16, 2567, จาก https://www.kriengsak.com/node/463.
เกษียร เตชะพีระ. (2537, มกราคม – เมษายน). การเมืองวัฒนธรรมว่าด้วยประชาธิปไตย: บทนำเปรียบเทียบเชิงทฤษฎี. รัฐศาสตร์สาร, 19(1), 6 – 23.
เกษมสันต์ จันทรทิม. (2560, มกราคม – เมษายน). การสำรวจความคิดเห็นประชาชนต่อนโยบายด้านเศรษฐกิจของรัฐบาล คสช. วารสารสหวิทยาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 1(1), 59 - 67.
ไทยรัฐ ออนไลน์. (2559, ตุลาคม 17). แค่ครึ่งเดือน ยึดเพียบทั้งยาบ้า-ไอซ์ ภาค 5 จัดชุดถอนรากกลุ่ม “เล่าต๋า”. สืบค้น กุมภาพันธ์ 16, 2567, จาก http://www.thairath.co.th/content/756630.
ธงพล พรหมสาขา ณ สกลนคร. (2559). ความสำคัญของการส่งต่อการผลิตและการรับช่วงการผลิต. วารสารพัฒนบริหารศาสตร์, 56(1), 95 – 108.
ประเวศ อินทองปาน. (2553). พุทธปรัชญาในพระไตรปิฎก. กรุงเทพฯ: สำนักส่งเสริมและฝึกอบรมมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
ประยงค์ แสงบุราณ. (2547). ปรัชญาอินเดีย. กรุงเทพฯ: โอ.เอส.พริ้นติงเฮ้า.
ปัญญา บริสุทธิ์. (2529). การศึกษาเชิงวิเคราะห์วัฒนธรรมไทยสมัยรัตนโกสินทร์ (พ.ศ. 2325 - 2394). กรุงเทพฯ: ประกายพรึก.
ภาวิช ทองโรจน์. (2551, 8 พฤศจิกายน). คุณภาพการศึกษาพื้นฐานเกรดต่ำ. มติชนรายวัน.
______. (2551, 10 พฤศจิกายน). ปัญหาของการปฏิรูปโครงสร้าง. มติชนรายวัน.
______. (2551, 12 พฤศจิกายน). การปฏิรูปการเงินเพื่อการอุดมศึกษา. มติชนรายวัน.
______. (2551, 13 พฤศจิกายน). เทคโนโลยีสารสนเทศทางการศึกษา. มติชนรายวัน.
รุ่งทิพย์ พุ่มดนตรี. (2538). ปรัชญาเบื้องต้น. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยราชภัฏจันทรเกษม.
พระมหาต่วน สิริธมฺโม. (2532). ปรัชญาจารวาก. ใน มหาจุฬาฯ วิชาการ ปรัชญาบุรพทิศ. ทรงวิทย์ แก้วศรี, บรรณาธิการ. กรุงเทพฯ: อมรินทร์ พริ้นติ้งกรุ๊พ จำกัด.
สนั่น ไชยานุกุล. (2519). ปรัชญาอินเดีย (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สุวัฒน์ จันทรจำนง. (2540). ความเชื่อของมนุษย์เกี่ยวกับปรัชญาและศาสนา. กรุงเทพฯ: สุขภาพใจ.
สุนทร ณ รังษี. (2545). ปรัชญาอินเดียประวัติและลัทธิ. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย.
สำนักข่าวอิศรา. (2559, มีนาคม 25). นักการเมืองไทยโกงมากสุดในโลก! เสวนา ป.ป.ช. สรุปบทเรียน - ก้าวข้ามอย่างไร?. สืบค้น มกราคม 28, 2567, จาก https://www.isranews.org/isranews-scoop/item/45791-nacc98eiz.html.
อดิศักดิ์ ทองบุญ. (2532). ปรัชญาอินเดีย (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: อมรินทร์ พริ้นติ้ง กรุ๊พ จำกัด.
______. (2546). ปรัชญาอินเดีย (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: มหาจุฬาลงรณราชวิทยาลัย.
อดิศักดิ์ ทองบุญ (กนกบุญ). (2557). จดหมายเปิดผนึกเล่าเรื่องปรัชญาอินเดีย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
