CYBER BULLYING RISK PERCEPTION AND PROBLEM SOLVING OF ROYAL THAI ARMY PERSONNEL
Keywords:
Cyber Bullying, Risk Perception, Royal Thai Army PersonnelAbstract
The study of cyber bullying risk perception and problem solving of Royal Thai Army personnel aims to 1) preliminary study the cyber bullying rate of Thai Army personnel 2) study the cyber bully pattern of Royal Thai Army personnel 3) study the problem solving of Royal Thai Army personnel 4) study the risk behavior affecting perceived risk of cyber bully. The research adopted survey approach and using questionnaire to collect data from all rank of Royal Thai Army personnel in Bangkok and perimeter. This study used a Taro Yamane table for estimating the sample sizes with confidential level at 95 percentage. The sample consisted of 400 sets by purposive random sampling from all Royal Thai Army personnel in Bangkok and perimeter. Descriptive statistics employed in this research were percentage, mean, and standard deviation and testing hypothesis by multiple regression analysis.
The results found that all of respondents were male. Most of respondents graduated from secondary school or equal. Age means at 27 years old. The average revenue per month during 10,000-15,000 baht. Most of them were in private first class and sergeant major first class who worked in Bangkok and connected to social media by cellphone. 45 percent of Royal Thai Army Personnel experienced cyber bullying. The most frequent form was verbal bullying. The problem solving methods were technological management, self-management, and the bully management, respectively.
The hypotheses testing found that risk behaviors affecting perceived risk of cyber bullying were having friends from social media, meeting with acquaintances from social media and chat with strangers from social media at the statistical significance level of .01.
References
เฉลิมรัตน์ สามคุ้มพิมพ์. (2558). สถานการณ์การกลั่นแกล้งบนพื้นที่ไซเบอร์และแนวทางการวัดประเมิน. วารสารวัดผลทางการศึกษา, 32(92), 1-12.
ชินดนัย สิริสมฤทัย. (2560). การรับรู้ ทัศนคติ และความตั้งใจในการเกิดพฤติกรรมการกลั่นแกล้งบนโลกไซเบอร์ (รายงานการค้นคว้าอิสระ). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.
ชุตินาถ ศักรินทร์กุล และอลิสา วัชรสินธุ. (2557). ความชุกของการข่มเหงรังแกและปัจจัยด้านจิตสังคมที่เกี่ยวข้องในเด็กมัธยมต้น เขตอำเภอเมือง จังหวัดเชียงใหม่. วารสารสมาคมจิตแพทย์แห่งประเทศไทย, 59(3), 221-230.
ณัฐรัชต์ สาเมาะ, พิมพวัลย์ บุญมงคล, Timo, T. O., รณภูมิ สามัคคีคารมย์, และThomas, E. G. (2557). การรับรู้ของเยาวชนต่อการรังแกในพื้นที่ไซเบอร์. วารสารพฤติกรรมศาสตร์เพื่อการพัฒนา, 6(1), 351-364.
ตฤณธวัช วงษ์ประเสริฐ, และกุลทิพย์ ศาสตระรุจิ. (2559). ทัศนคติและพฤติกรรมการใช้งานเฟซบุ๊ก (Facebook) ของวัยทำงานในกรุงเทพมหานคร. วารสารนิเทศศาสตร์และนวัตกรรม นิด้า, 3, 29-46.
ธันยากร ตุดเกื้อ, เกษตรชัย และหีม, และฤทัยชนนี สิทธิชัย. (2562). แนวทางการป้องกันพฤติกรรมการรังแกบนโลกไซเบอร์ของนักเรียนมัธยมศึกษาในสามจังหวัดชายแดนภาคใต้. วารสารพฤติกรรมศาสตร์เพื่อการพัฒนา, 11(1), 91-106.
ปองกมล สุรัตน์. (2561). สาเหตุและผลกระทบที่เกี่ยวข้องกับการรังแกผ่านโลกไซเบอร์: กรณีศึกษาเยาวชนไทยผู้ถูกรังแก. วารสารวิชาการ สถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ, 4(1), 260-273.
ปองกมล สุรัตน์, ฐาศุกร์ จันประเสริฐ, และนำชัย ศุภฤกษ์ชัยสกุล. (2561). กระบวนการรังแกผ่านโลกไซเบอร์ในเยาวชนไทย: การศึกษาแบบพหุกรณี. วารสารวิชาการ สถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ, 4(2) 61-79.
พรชนก ดาวประดับ และกัลยกร วรกุลลัฏฐานี. (2561). รูปแบบและลักษณะการมีส่วนร่วมในการกลั่นแกล้งบนพื้นที่สาธารณะออนไลน์. วารสารการสื่อสารและการจัดการ นิด้า, 4(3), 63-78.
พิมพ์พวัลย์ บุญมงคล, ณัฐรัชต์ สาเมาะ, มุจลินท์ ชลรัตน์, และโธมัน กวาดามูส. (2558). การพัฒนาศักยภาพเครือข่ายโรงเรียนเพื่อลดความรุนแรงในพื้นที่ออนไลน์ในกลุ่มเยาวชน (รายงานการวิจัย). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยมหิดล.
เมทินี สุวรรณกิจ. (2560). มาตรการทางกฎหมายในการคุ้มครองเด็กและเยาวชนจากการถูกกลั่นแกล้งในสังคมออนไลน์. วารสารนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 10(2), 49-70.
ฤทัยชนนี สิทธิชัย และธันยากร ตุดเกื้อ. (2560). พฤติกรรมการรังแกบนโลกไซเบอร์ของเยาวชนในสามจังหวัดชายแดนใต้. วารสารวิทยบริการมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์, 28(1), 86-99.
วิมลทิพย์ มุสิกพันธ์, ศิวพร ปกป้อง, นันทนัช สงศิริ, และปองกมล สุรัตน์. (2552). พฤติกรรมการข่มเหงรังแกผ่านโลกไซเบอร์ของเยาวชนไทยในเขตกรุงเทพมหานคร (รายงานการวิจัย). กรุงเทพฯ: ปัญญาสมาพันธ์เพื่อการวิจัยความเห็นสาธารณะแห่งประเทศไทย.
วัฒนาวดี ศรีวัฒนพงศ์ และพิมผกา ธานินพงศ์. (2558). สื่ออิเล็กทรอนิกส์และอินเทอร์เน็ตที่มีต่อพฤติกรรมการรังแกของนักเรียนในโรงเรียน เขตอำเภอเมือง จังหวัดเชียงใหม่. วารสารการสื่อสารและการจัดการ นิด้า, 1(2), 128-144.
สรานนท์ อินทนนท์ และพลินี เสริมสินสิริ. (2561). การศึกษาวิธีการป้องกันการกลั่นแกล้งบนโลกไซเบอร์ของวัยรุ่น. ใน การประชุมวิชาการและนำเสนอผลงานวิชาการระดับชาติ UTCC Academic day ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย.
สำนักงานพัฒนาธุรกรรมทางอิเล็กทรอนิกส์. (2562). พฤติกรรมผู้ใช้อินเตอร์เน็ตในประเทศไทยปี 2562 (รายงานการสำรวจ). กรุงเทพฯ: กระทรวงดิจิทัลเศรษฐกิจและสังคม.
สุภาวดี เจริญวานิช. (2560). การรังแกกันผ่านพื้นที่ไซเบอร์: ผลกระทบและการป้องกันในวัยรุ่น. วารสารวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี, 25(4 ), 639-648.
สุวิมล ติรกานันท์. (2548). ระเบียบวิธีการวิจัยทางสังคมศาสตร์: แนวทางสู่การปฏิบัติ (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อนันต์ วิวัฒนเดชา. (2560). ปัจจัยทางด้านเทคโนโลยีสื่อสังคมออนไลน์ต่อความรุนแรงของการกลั่นแกล้งทางไซเบอร์ (วิทยานิพนธ์วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ: วิทยาลัยนวัตกรรม มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
อมรทิพย์ อมราภิบาล. (2559). เหยื่อการรังแกผ่านโลกไซเบอร์ในกลุ่มเยาวชน: ปัจจัยเสี่ยง ผลกระทบต่อสุขภาพจิตและการปรึกษาบุคคลที่สาม. วารสารวิทยาลัยวิทยาการวิจัยและวิทยาการปัญญา, 14(1), 59-73.
อัปสร เสถียรทิพย์. (2560). การศึกษาความรุนแรงทางโซเชียลมีเดียและการรับรู้ของวัยรุ่น (รายงานการวิจัย). กรุงเทพฯ: สถาบันสื่อเด็กและเยาวชน.
David-Ferdon C, and Hertz M.F. (2007). Electronic media, violence, and adolescents: an emerging public health problem. Journal of Adolesc Health, 41(6), 1–5.
Hair, J. F., Black, W. C., Babin, B.J., and Anderson, R. E. (2010). Multivariate Data Analysis (7th ed.). New Jersey: Prentice Hall.
Kowalski, R. M., Limber, S. P., and Agatston, P W. (2008). Cyber bullying: bullying in the digital age. Massachusetts: Blackwell.
Paul, L. (2011). Bullying in Schools: What you need to know. New Jersey: Townsend Press Inc.
Pornari, D., and Wood, J. (2010). Peer and cyber aggression in secondary school students: The role of moral disengagement, hostile attribution bias, and outcome expectancies. Aggressive Behavior, 36, 81-94.
Raskauskas, J. and Stoltz, A. D. (2007). Involvement in traditional and electronic bullying among adolescents. Developmental Psychology, 43, 564-575.
Strom, P. S., and Strom, R. D. (2005). When teens turn cyberbullies. The Educational Digest, 71(4), 35-41.
Tokunaga, R. S. (2010). Following you home from school: A critical review and synthesis of research on cyberbullying victimization. Computers in Human Behavior, 26, 267-277.
Wolak, J., Mitchell, K. and Finkelhor, D. (2007). Does online harassment constitute bullying? An exploration of online harassment by known peers and online-only contacts. Journal of Adolescent Health, 41, 551–558.
Zhao, A. L., S. Hammer-Lloyd and M. M. H. G. Philippa Ward. (2008). Perceived risk and Chinese consumers’ internet banking services adoption. International Journal of Bank Marketing, 26(7), 505-525.
Additional Files
Published
How to Cite
Issue
Section
License
The content and information in this journal shall be considered as the individual opinions of the authors. In all cases, the editorial board may not necessarily agree with these opinions or be responsible for them.
The articles and information that are published in the journal are considered to be the copyright of the journal. Any party who wishes to re-publish the journal’s articles must seek permission from the journal’s editor. Articles that receive the agreement for publications must not appear in any other publications prior to their appearance in this journal. The editorial board will send one copy of the journal to each author whose submission was accepted and published.
