ปัญหาการใช้อำนาจดุลพินิจของพนักงานอัยการ ในการรับว่าความให้กับเจ้าพนักงานของรัฐ

บทคัดย่อ

งานวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาปัญหาการที่เจ้าพนักงานของรัฐใช้อำนาจหน้าที่โดยฉวยโอกาสกระทำละเมิดผู้อื่นให้ได้รับความเสียหาย (2) ศึกษาการบังคับใช้กฎหมายในการใช้ดุลพินิจรับว่าความให้กับเจ้าพนักงานของรัฐจากการถูกฟ้องคดีอาญาของพนักงานอัยการ (3) ศึกษาและวิเคราะห์แนวทางการบังคับใช้กฎหมายเพื่อให้พนักงานอัยการใช้ดุลพินิจรับว่าความให้กับเจ้าพนักงานของรัฐจากการถูกฟ้องคดีอาญา ให้เป็นธรรมและเกิดประสิทธิภาพ ซึ่งงานวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยใช้วิธีการวิจัยทางเอกสาร เป็นหลัก ซึ่งผลการวิจัยพบว่า หากมีการแก้ไขเพิ่มเติมพระราชบัญญัติองค์กรอัยการและพนักงานอัยการ พ.ศ.2553 มาตรา 14 (4) โดยแก้ไขเป็น “ในคดีแพ่ง คดีปกครอง หรือคดีอาญา ซึ่งเจ้าหน้าที่ของรัฐถูกฟ้องในเรื่องการที่ได้กระทำไปตามหน้าที่ก็ดี หรือในคดีแพ่งหรือคดีอาญาที่ราษฎรผู้หนึ่งผู้ใดถูกฟ้องในเรื่องการที่ได้กระทำตามคำสั่งของเจ้าหน้าที่ของรัฐซึ่งได้สั่งการโดยชอบด้วยกฎหมาย หรือเข้าร่วมหรือช่วยเหลือเจ้าหน้าที่ของรัฐซึ่งกระทำการในหน้าที่ราชการก็ดี หากคดีนั้นจะเป็นไปเพื่อรักษาประโยชน์สาธารณะ ความสงบเรียบร้อยของประชาชน เหตุผลทางค่าใช้จ่ายซึ่งผู้ถูกกล่าวหาสามารถต่อสู้คดีเองได้ อายุของผู้กระทำผิด ความผิดอาญาต่อความมั่นคงของรัฐ ความผิดฐานกระทำอันเป็นเท็จ ดูหมิ่นหรือหมิ่นประมาท และไม่ขัดต่อคุณธรรมทางกฎหมาย พนักงานอัยการจะรับแก้ต่างให้ก็ได้” จะช่วยลดปัญหาการกระทำความผิดของเจ้าพนักงานดังกล่าว