ความหมายเรื่องเพศที่ปรากฏในคำกริยาประสมแบบรวมนาม
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์และจำแนกประเภทความหมายเรื่องเพศในคำกริยาประสมแบบรวมนามในภาษาไทย ผลการศึกษาพบว่า ไม่มีคำกริยาประสมแบบรวมนามที่ให้ความหมายเรื่องเพศแบบตรงไปตรงมา แต่พบว่ามีคำกริยาประสมแบบรวมนามที่ได้ผ่านกระบวนการกลายเป็นคำซึ่งมีการใช้เชิงอุปลักษณ์ จำนวน 59 คำ โดยแบ่งประเภทความหมายออกเป็น 2 ระดับ คือ คำกริยาประสมแบบรวมนามที่เป็นธรรมเนียมปฏิบัติอย่างไม่เต็มขั้น จำนวน 18 คำ คิดเป็นร้อยละ 30.51 และคำกริยาประสมแบบรวมนามที่เป็นธรรมเนียมปฏิบัติอย่างเต็มขั้น จำนวน 41 คำ คิดเป็นร้อยละ 69.49 การจัดหมวดหมู่กลุ่มคำที่มีความหมายหรือนัยยะเกี่ยวโยงกับเรื่องเพศแบ่งเป็น 4 กลุ่ม คือ 1) กลุ่มคำที่เกี่ยวกับเพศภาวะของคำกริยาประสมแบบรวมนามที่เป็นธรรมเนียมปฏิบัติอย่างไม่เต็มขั้น จำนวน 5 คำ และคำกริยาประสมแบบรวมนามที่เป็นธรรมเนียมปฏิบัติอย่างเต็มขั้น จำนวน 5 คำ 2) กลุ่มคำที่เกี่ยวกับสรีระทางเพศของคำกริยาประสมแบบรวมนามที่เป็นธรรมเนียมปฏิบัติอย่างไม่เต็มขั้นจำนวน 3 คำ และคำกริยาประสมแบบรวมนามที่เป็นธรรมเนียมปฏิบัติอย่างเต็มขั้น จำนวน 5 คำ 3) กลุ่มคำที่เกี่ยวกับการปฏิบัติทางเพศของคำกริยาประสมแบบรวมนามที่เป็นธรรมเนียมปฏิบัติอย่างไม่เต็มขั้น จำนวน 5 คำ และคำกริยาประสมแบบรวมนามที่เป็นธรรมเนียมปฏิบัติอย่างเต็มขั้น จำนวน 10 คำ และ 4) กลุ่มคำที่เกี่ยวกับเพศวิถีของคำกริยาประสมแบบรวมนามที่เป็นธรรมเนียมปฏิบัติอย่างไม่เต็มขั้น จำนวน 5 คำ และคำกริยาประสมแบบรวมนามที่เป็นธรรมเนียมปฏิบัติอย่างเต็มขั้น จำนวน 21 คำ
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงตีพิมพ์ในวารสารฟ้าเหนือระบบ ThaiJO2 ถือเป็นข้อคิดเห็นและความรับผิดชอบของบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยหรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ
บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารฟ้าเหนือระบบ ThaiJO2 ถือเป็นลิขสิทธิ์ของ วารสารฟ้าเหนือระบบ ThaiJO2 หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อ หรือเพื่อกระทำการใดๆจะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากวารสารฟ้าเหนือระบบ ThaiJO2 ก่อนเท่านั้น
เอกสารอ้างอิง
การุญญ์ พนมสุข. (2549). การวิเคราะห์เปรียบเทียบอุปลักษณ์ในบทอัศจรรย์ของวรรณกรรมไทย. [วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์].
กฤตยา อาชวนิจกุล. (2554). เพศวิถีที่กำลังเปลี่ยนแปลงไปในสังคมไทย. วารสารประชากรและสังคม, 15(1), 43-65.
ชนิกา พรหมมาศ. (2560). กริยาประสมแบบรวมนามในภาษาไทย [วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรดุษฎีบัณฑิต, ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยนเรศวร.
นพวรรณ เมืองแก้ว และเชิดชัย อุดมพันธ์. (2563). อุปลักษณ์เรื่องเพศในรายการหาคู่ “The Love Machine วงล้อ ลุ้นรัก”. วารสารศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยแม่โจ้, 8(2), 160-177.
บงกชกร ทองสุก. (2558). การศึกษาอุปลักษณ์เชิงมโนทัศน์ในคำศัพท์เรื่องเพศ จากพจนานุกรมคำใหม่ เล่ม 1. วารสารมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 12(1), 33-44.
มลฤดี ลาพิมล, พิมพวัลย์ บุญมงคล, ศรันยา สิงห์ทองวรรณ, อุไรรัตน์ หน้ำใหญ่ และรณภูมิ สามัคคีคารมย์. (2551). วาทกรรมเรื่องเพศในหลักสูตรเพศศึกษาแนวใหม่: มุมมอง การต่อรอง และการประยุกต์ใช้. มูลนิธิสร้างความเข้าใจเรื่องสุขภาพผู้หญิง (สคส.) และสถาบันวิจัยประชากรและสังคม (วปส.)มหาวิทยาลัยมหิดล.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2556). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554. (พิมพ์ครั้งที่ 2). นานมีบุ๊คส์พับลิเคชั่นส์.
เสถียร จันทิมาธร, ประพันธ์ ผลเสวก, บริสุทธิ์ กาสินพิลา, สรกล อดุลยานนท์, ฐากูร บุนปาน, สุพจน์ แจ้งเร็ว, วรศักดิ์ ประยูรศุข และสุวพงศ์ จั่นฝังเพ็ชร. (2543). พจนานุกรมนอกราชบัณฑิตยฯ. มติชน.
อัญชลี สิงห์น้อย. (2552). การวิเคราะห์หน่วยสร้างกริยาประสมภาษาไทยในแนวไวยากรณ์หน้าที่นิยมแบบลักษณ์ภาษา [เอกสารไม่ได้ตีพิมพ์]. สาขาวิชาภาษาศาสตร์ ภาควิชาภาษาและคติชนวิทยา คณะมนุษยศาสตร์, มหาวิทยาลัยนเรศวร.