กลยุทธ์การบริหารทรัพยากรมนุษย์ในยุคดิสรัปชัน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์หลักเพื่อมุ่งเน้นการวิเคราะห์กลยุทธ์การบริหารทรัพยากรมนุษย์ในยุคดิสรัปชัน โดยศึกษาถึงปัญหาความท้าทายขององค์กรที่ต้องเผชิญในการปรับตัวต่อการเปลี่ยนแปลงทางเทคโนโลยีสมัยใหม่ วัฒนธรรมองค์กร และการแข่งขันของตลาดแรงงานในองค์กรภาครัฐ เพื่อให้องค์กรเติบโตอย่างยั่งยืนและมีประสิทธิภาพโดยใช้วิธีการวิเคราะห์ข้อมูลเชิงเนื้อหา ผลจากการศึกษาวิเคราะห์พบว่า การบริหารทรัพยากรมนุษย์ในยุคดิสรัปชันต้องปรับตัวอย่างรวดเร็วและมีประสิทธิภาพเพื่อรองรับการเปลี่ยนแปลงอย่างต่อเนื่อง กลยุทธ์สำคัญ คือ การนำเทคโนโลยีมาใช้ในการจัดการทรัพยากรมนุษย์ โดยเทคโนโลยีสารสนเทศเป็นเครื่องมือการวิเคราะห์ข้อมูลเพื่อช่วยเพิ่มประสิทธิภาพในการจัดการข้อมูล การประเมินผล และการวางแผนกลยุทธ์ นอกจากนี้การพัฒนาวัฒนธรรมองค์กรให้ยืดหยุ่นและเปิดกว้างต่อการเปลี่ยนแปลง ช่วยให้พนักงานปรับตัวและเรียนรู้ สร้างความพึงพอใจและประสิทธิภาพในการทำงาน รวมทั้งการสร้างกลยุทธ์การสรรหาและการรักษาพนักงานที่มีประสิทธิภาพเป็นอีกหนึ่งปัจจัยสำคัญในสภาวะการณ์แข่งขันสูง องค์กรต้องมีวิธีการชัดเจนในการดึงดูดและรักษาพนักงานที่มีคุณค่า โดยการเสนอค่าตอบแทนและสวัสดิการที่เหมาะสม รวมถึงการสร้างโอกาสในการพัฒนาตนเองสำหรับการวางแผนและการปรับกลยุทธ์ตามสถานการณ์ องค์กรต้องมีความสามารถในการปรับตัวและตอบสนองต่อการเปลี่ยนแปลงได้อย่างรวดเร็วและมีประสิทธิภาพ ซึ่งการนำกลยุทธ์มาปรับใช้ต้องสอดคล้องกับภาวะการณ์โดยจะช่วยให้องค์กรสามารถปรับตัวและเติบโตได้อย่างยั่งยืนโดยกลยุทธ์ไม่เพียงแต่ช่วยให้องค์กรตอบสนองต่อการเปลี่ยนแปลงได้อย่างรวดเร็ว แต่ยังรักษาความสามารถในการแข่งขัน
ที่มีการเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลาได้อย่างเหมาะสม
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงตีพิมพ์ในวารสารฟ้าเหนือระบบ ThaiJO2 ถือเป็นข้อคิดเห็นและความรับผิดชอบของบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยหรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ
บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารฟ้าเหนือระบบ ThaiJO2 ถือเป็นลิขสิทธิ์ของ วารสารฟ้าเหนือระบบ ThaiJO2 หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อ หรือเพื่อกระทำการใดๆจะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากวารสารฟ้าเหนือระบบ ThaiJO2 ก่อนเท่านั้น
เอกสารอ้างอิง
กิตติพงษ์ พงศ์สิริ. (2562). การสรรหาและการรักษาพนักงานในองค์กรธุรกิจไทย: การวิเคราะห์เชิงกลยุทธ์. วารสารการบริหารและพัฒนา, 10(2), 58-74.
ธนชัย พัฒนภักดี. (2561). เทคโนโลยีสารสนเทศและการบริหารทรัพยากรมนุษย์. วารสารเทคโนโลยีสารสนเทศ, 37(2), 65-79.
นฤมล จินตกานนท์. (2564). การสร้างวัฒนธรรมองค์กรที่ยืดหยุ่นในประเทศไทย. วารสารบริหารงานบุคคล, 12(1), 75-90.
พิชัย สมิทธิโรจน์. (2563). การสร้างวัฒนธรรมองค์กรที่ส่งเสริมความยืดหยุ่นและการเรียนรู้: การประยุกต์ใช้ในบริบทองค์กรไทย. วารสารการจัดการและพัฒนา, 15(1), 112-125.
พิชิต ถาวรมงคล. (2562). การบริหารทรัพยากรมนุษย์ในยุคดิสรัปชัน. วารสารบริหารธุรกิจ, 42(1), 34-48.
พิชิต ปัญญาประเสริฐ. (2562). การนำเทคโนโลยีสารสนเทศมาใช้ในการบริหารทรัพยากรมนุษย์. วารสารบริหารทรัพยากรมนุษย์, 25(1), 123-140.
รัชนี วัฒนชัย. (2564). การวางแผนและการปรับกลยุทธ์ HR ตามสถานการณ์: การศึกษากรณีในองค์กรไทย. วารสารการจัดการและพัฒนา, 14(1), 78-92.
วชิรวัชร งามละม่อม. (2565). การบริหารจัดการทรัพยากรมนุษย์ภาครัฐในยุคดิสรัปชั่น. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 42(1), 176-197.
วราภรณ์ สุขสำราญ. (2563). การใช้ AI ในการคัดเลือกบุคลากรในประเทศไทย. วารสารบริหารธุรกิจ, 10(2), 45-60.
วิไลวรรณ ศิริวัฒนา. (2563). วัฒนธรรมองค์กรในยุคดิจิทัล. วารสารการจัดการองค์กร, 29(3), 112-128.
ศิริพงษ์ วัฒนาธร. (2562). การพัฒนาทักษะในยุคดิจิทัล. สำนักพิมพ์วิชาการ.
สมชาย ศรีสุวรรณ. (2562). การประยุกต์ใช้ระบบสารสนเทศในการบริหารทรัพยากรมนุษย์ในองค์กรขนาดใหญ่. วารสารการจัดการสมัยใหม่, 12(2), 45-58.
สุทธิเกียรติ จันทร์แก้ว. (2561). การบริหารความหลากหลายในองค์กรไทย. วารสารการจัดการ, 20(3), 101-120.
Armstrong, M. (2014). Armstrong's Handbook of Human Resource Management Practice. Kogan Page.
Becker, B. E., & Huselid, M. A. (1998). High performance work systems and firm performance: A synthesis of research and managerial implications. Research in Personnel and Human Resources Management, 16, 53-101.
Bersin, J. (2019). The rise of the continuous learner: The future of workplace learning. Harvard Business Review.
Brewster, C., Chung, C., & Sparrow, P. (2016). Globalizing International Human Resource Management. Routledge.
Christensen, C. M. (1997). The Innovator's Dilemma: When New Technologies Cause Great Firms to Fail. Harvard Business Review Press.
Davenport, T. H. (2018). The AI advantage: How to put the artificial intelligence revolution to work. MIT Press.
Hofstede, G. (2001). Culture's consequences: Comparing values, behaviors, institutions, and organizations across nations. Sage Publications.
Kahn, W. A. (1990). Psychological Conditions of Personal Engagement and Disengagement at Work. Academy of Management Journal, 33(4), 692-724.
Kotter, J. P. (2012). Leading change. Harvard Business Review Press.
Marler, J. H., & Fisher, S. L. (2013). An evidence-based review of e-HRM and strategic human resource management. Human Resource Management Review, 23(1), 18-36.
McKinsey & Company. (2022). The state of AI in 2022 – and a half decade in review. McKinsey & Company.
Ployhart, R. E., & Kim, Y. (2014). The context for staffing: The changing nature of work and organizations. Human Resource Management Review, 24(1), 1-14.
Schein, E. H. (2010). Organizational culture and leadership. Jossey-Bass.
Schein, E. H. (2017). Organizational culture and leadership. John Wiley & Sons.
Senge, P. M. (2006). The Fifth Discipline: The Art and Practice of the Learning Organization. Doubleday.
Stone, D. L., Deadrick, D. L., Lukaszewski, K. M., & Johnson, R. (2015). The influence of technology on the future of human resource management. Human Resource Management Review, 25(2), 216-231.
Ulrich, D. (2016). HR from the outside in: Six competencies for the future of human resources. McGraw Hill Professional.
World Economic Forum. (2020). The future of jobs report 2020. World Economic Forum.
