แนวทางการจัดแหล่งเรียนรู้ด้านศิลปะสำหรับเด็กที่มีความบกพร่องทางการเรียนรู้เพื่อส่งเสริมการเรียนรู้ตลอดชีวิต
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้ศึกษาแนวทางการจัดแหล่งเรียนรู้ด้านศิลปะสำหรับเด็กที่มีความบกพร่องทางการเรียนรู้ เพื่อส่งเสริมการเรียนรู้ตลอดชีวิต โดยเน้นบทบาทของศิลปะในการพัฒนาทักษะหลายด้าน เช่น การแสดงออกทางอารมณ์ ทักษะการสื่อสาร ทักษะทางกายภาพ ความคิดสร้างสรรค์ ความมั่นใจในตนเอง และการทำงานเป็นทีม ศิลปะเป็นเครื่องมือสำคัญที่ช่วยกระตุ้นการเรียนรู้ที่หลากหลาย และตอบสนองต่อความต้องการเฉพาะของเด็กแต่ละคน การจัดแหล่งเรียนรู้ควรคำนึงถึงการออกแบบสภาพแวดล้อมที่เอื้อต่อการเรียนรู้ การใช้เทคโนโลยีเพื่อสนับสนุนการศึกษา และการส่งเสริมการมีส่วนร่วมของครอบครัวและชุมชน ทั้งนี้ เพื่อให้เด็กที่มีความบกพร่องทางการเรียนรู้สามารถพัฒนาศักยภาพได้อย่างเต็มที่ เติบโตอย่างมั่นคง และปรับตัวเข้าสู่สังคมได้อย่างมีประสิทธิภาพ การจัดแหล่งเรียนรู้ด้านศิลปะอย่างเหมาะสมจึงมีบทบาทสำคัญในการส่งเสริมการเรียนรู้ตลอดชีวิตอย่างยั่งยืนสำหรับเด็กกลุ่มนี้
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงตีพิมพ์ในวารสารฟ้าเหนือระบบ ThaiJO2 ถือเป็นข้อคิดเห็นและความรับผิดชอบของบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยหรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ
บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารฟ้าเหนือระบบ ThaiJO2 ถือเป็นลิขสิทธิ์ของ วารสารฟ้าเหนือระบบ ThaiJO2 หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อ หรือเพื่อกระทำการใดๆจะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากวารสารฟ้าเหนือระบบ ThaiJO2 ก่อนเท่านั้น
เอกสารอ้างอิง
กรมสามัญศึกษา. (2544). การพัฒนาและการใช้แหล่งเรียนรู้ในโรงเรียนและท้องถิ่นเพื่อจัดกระบวนการเรียนรู้. โรงพิมพ์การศาสนา.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2559). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560-2579. พริกหวานกราฟฟิค จำกัด.
กุลิสรา จิตรชญาวณิช. (2562). การจัดการเรียนรู้. สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
คเณศ ศีลสัตย์. (2567, 21 พฤษภาคม). การสร้างสรรค์ทางศิลปะ. https://arit.rmutsv.ac.th/en/blogs/55-การสร้างสรรค์ทางศิลปะ-247
ชาญณรงค์ พรรุ่งโรจน์. (2544). การพัฒนาคนพิการด้วยศิลปะ. สันติศิริการพิมพ์.
ดารณี ศักดิ์ศิริผล. (2556). การศึกษาภาวะสมาธิสั้นในเด็กที่มีความบกพร่องทางการเรียนรู้ในเขตกรุงเทพมหานคร. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ดำริ บุญชู. (2548). การใช้ประโยชน์จากแหล่งการเรียนรู้ในสถานศึกษา. วารสารวิชาการ, 8(1), 27–31.
ดุษณี คำมี. (2557). การศึกษาตลอดชีวิต: พัฒนาสังคมไทยสู่สังคมแห่งการเรียนรู้.Mahidol R2R e-Journal. 1(2). 11-30.
นันทภา ปัญญารัตน์. (2556). การพัฒนาโปรแกรมการศึกษานอกระบบโรงเรียนเพื่อพัฒนาภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงเชิงพุทธสำหรับแม่ชีไทย จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เนาวรัตน์ ลิขิตวัฒนาเศรษฐ. (2544). แหล่งเรียนรู้ในโรงเรียนสร้างเพื่อเด็กมิได้สร้างเพื่อใคร. วารสารวิชาการ, 4(12), 26–37.
ปริยาภรณ์ ตั้งคุณานันต์. (2557). การจัดการห้องเรียนและแหล่งเรียนรู้. มีนเซอร์วิสซัพพลาย.
ผดุง อารยะวิญญู. (2542). การเรียนร่วมระหว่างเด็กปกติกับเด็กที่มีความต้องการพิเศษ. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
สุมาลี สังข์ศรี. (2544). รายงานการวิจัยการศึกษาตลอดชีวิตเพื่อสังคมไทยในศตวรรษที่ 21. สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ สำนักนายกรัฐมนตรี.
อาชัญญา รัตนอุบล. (2557). การศึกษาและการเรียนรู้ตลอดชีวิต: Lifelong Education and Lifelong Learning. วารสารครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 1(1), 1–10.
