ปัจจัยในการเลือกใช้กลวิธีทางภาษาของนักบริบาลไทยเพื่อ โน้มน้าวใจผู้สูงอายุชาวญี่ปุ่นให้รับประทานอาหาร
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์ปัจจัยในการเลือกใช้กลวิธีทางภาษาของนักบริบาลไทยเพื่อโน้มน้าวใจผู้สูงอายุชาวญี่ปุ่นให้รับประทานอาหาร โดยอิงกรอบแนวคิดความสุภาพของ Brown และ Levinson (1987) ซึ่งระบุว่าการเลือกใช้กลวิธีความสุภาพขึ้นอยู่กับปัจจัย 3 ประการ ได้แก่ ความใกล้ชิดของความสัมพันธ์ อำนาจสัมพัทธ์ และความรุนแรงของสถานการณ์ เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพผ่านการสัมภาษณ์เชิงลึกกับนักบริบาลไทยจำนวน 6 คน โดยใช้แบบสัมภาษณ์ปลายเปิดเพื่อเก็บข้อมูลพื้นฐาน ประสบการณ์การทำงาน แนวทางการโน้มน้าว และการตอบสนองต่อสถานการณ์สมมุติ ผลการศึกษาพบว่าการเลือกใช้กลวิธีทางภาษาได้รับอิทธิพลจากปัจจัยสำคัญสามประการ ดังนี้ 1) ความสัมพันธ์ระหว่างนักบริบาลและผู้สูงอายุ โดยความสนิทสนมช่วยให้ใช้กลวิธีกระตุ้นอารมณ์และความสุภาพเชิงบวกเพื่อสร้างบรรยากาศผ่อนคลายและส่งเสริมความไว้วางใจ ขณะที่ความสัมพันธ์ที่มีระยะห่างจะเน้นการใช้ตรรกะและเหตุผลร่วมกับความสุภาพเชิงลบ 2) อำนาจสัมพัทธ์หรือสถานะของผู้สูงอายุ ผู้สูงอายุที่มีสถานะทางเศรษฐกิจสูงนักบริบาลใช้ถ้อยคำเชิงบวกและภาษารูปยกย่องเพื่อแสดงความเคารพ ส่วนผู้สูงอายุที่มีข้อจำกัดทางด้านเศรฐกิจ นักบริบาลจะใช้เหตุผลและสร้างความกังวลเกี่ยวกับผลลัพธ์ด้านลบโดยยังคงรักษาความสุภาพของภาษาอย่างสม่ำเสมอ และ 3) ความรุนแรงของสถานการณ์ด้านสุขภาพ หากมีผลกระทบต่อสุขภาพอย่างรุนแรงนักบริบาลจะบูรณาการการใช้เหตุผลและตรรกะร่วมกับความสุภาพและกลวิธีกระตุ้นอารมณ์เพื่อสร้างแรงจูงใจให้ผู้สูงอายุปฏิบัติตามคำแนะนำ ผลการศึกษานี้สามารถประยุกต์เป็นแนวทางพัฒนาทักษะการสื่อสารของนักบริบาลไทยในญี่ปุ่นเพื่อเสริมสร้างประสิทธิภาพในการดูแลผู้สูงอายุอย่างเหมาะสม
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงตีพิมพ์ในวารสารฟ้าเหนือระบบ ThaiJO2 ถือเป็นข้อคิดเห็นและความรับผิดชอบของบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยหรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ
บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารฟ้าเหนือระบบ ThaiJO2 ถือเป็นลิขสิทธิ์ของ วารสารฟ้าเหนือระบบ ThaiJO2 หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อ หรือเพื่อกระทำการใดๆจะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากวารสารฟ้าเหนือระบบ ThaiJO2 ก่อนเท่านั้น
เอกสารอ้างอิง
Asis, M., & Carandang, R. R. (2020). Migration of healthcare workers from the Philippines to Japan: A study of foreign care workers in Japan’s aging society. International Journal of Social Welfare, 29(3), 223–245. https://doi.org/10.1111/ijsw.12411
Brown, P., & Levinson, S. C. (1987). Politeness: Some universals in language usage. Cambridge University Press.
Creswell, J. W. (2014). Research design: Qualitative, quantitative, and mixed methods approach (4th ed.). SAGE Publications.
Fusch, P. I., & Ness, L. R. (2015). Are we there yet? Data saturation in qualitative research. The Qualitative Report, 20(9), 1408–1416.
Hall, E. T. (1976). Beyond Culture. Anchor Books.
Isaranon, Y., & Rayanil, R. (2023). The role of autonomy-supportive communication and fulfillment of psychological needs in happiness among Thai elderly. Humanities, Arts and Social Sciences Studies, 23(2), 248–254.
Ide, S. (1989). Formal forms and discernment: Two dimensions of politeness in Japanese. Multilingua, 8(2–3), 223–248.
Komjakraphan, P., & Karuncharernpanit, S. (2021). Experiences of communicating with older adults with Alzheimer’s disease: A phenomenological study of family caregivers. Pacific Rim International Journal of Nursing Research, 25(1), 75-86.
Matsuoka, R., & Poole, G. (2010). The role of keigo in Japanese healthcare communication: A discourse analysis of nurse-patient interaction. Japan Medical Linguistics Association Journal, 12(1), 15–32.
Nakagawa, S. (2014). Honorifics and politeness in Japanese communication. Journal of Pragmatics, 23(2), 256–273.
Pramesti, P. D. M. Y., Beratha, N. L. S., Budiarsa, M., & Sudipa, I. N. (2019). Shift of politeness strategy made by the Indonesian caregivers in Japan. International Journal of Linguistics, Literature and Translation, 2(1), 245–255.
Wang, L. (2023). Cross-cultural conflicts in the care of Japan's elderly by foreign caregivers. Academic Journal of Management and Social Sciences, 5(3), 152–157
