ธรรมาภิบาล และคุณธรรม จริยธรรม กับการพัฒนาประเทศไทยอย่างยั่งยืน

บทคัดย่อ

บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อสร้างความเข้าใจตลอดจนเพื่อเป็นการพิจารณาถึงปัญหาของการพัฒนาประเทศไทยอย่างยั่งยืน  คือ การพัฒนาประเทศที่ตั้งอยู่บนฐานของการมีธรรมาภิบาล ด้วยการพึ่งพาตนเอง โดยการพัฒนาอย่างบูรณาการ มีดุลยภาพ ทั้งด้านเศรษฐกิจ สังคม การเมือง และสิ่งแวดล้อม จะเป็นสังคมที่มีภูมิคุ้มกัน  เท่าทันโลกและเสริมสร้างให้เกิดคนดีในทุกระดับในมิติการมีธรรมาภิบาลเพื่อให้เป็นแนวทางที่จะให้บังเกิดผลต่อการพัฒนาประเทศไทยอย่างยั่งยืนโดยมองว่าแนวทางการสร้างธรรมาภิบาลกับการพัฒนาประเทศไทยน่าจะมีความสำคัญยิ่งต่อความยั่งยืนโดยทั่วไป  ทั้งนี้การวิเคราะห์และอภิปรายเรื่องนี้ผู้เขียนจะชี้ให้เห็นภาพของคำว่า การพัฒนาประเทศจะต้องอาศัยการมีธรรมาภิบาลของคนในชาติเป็นสำคัญ  เพื่อให้สอดคล้องกับสถานการณ์ภายใต้เงื่อนไขสถานการณ์แนวโน้มการเปลี่ยนแปลงในยุคโลกาภิวัตน์  ที่มีผลต่อทิศทางการพัฒนาประเทศไทย  ที่มุ่งเน้นการพัฒนาแบบองค์รวมที่ยึดคนและชุมชนเป็นศูนย์กลางของการพัฒนา  สร้างค่านิยมร่วมโดยการสร้างจิตสำนึกให้คนไทยได้ตระหนักถึงวิกฤตของประเทศ  และกำหนดแนวทางการพัฒนาประเทศ โดยยึดหลัก “ปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง” ตลอดจนการสร้างคนดีที่เพียบพร้อมด้วยหลักคุณธรรมและจริยธรรมเพื่อจะเป็นตัวกำหนดพฤติกรรมของบุคคลและองค์การในขบวนการและขั้นตอนในการพัฒนาประเทศไทยกับสถานการณ์ปัญหาตลอดจนการแก้ไขปัญหาจึงถึงเวลาที่จะทบทวนแนวการพัฒนาประเทศไทย  เพื่อให้การแก้ไขปัญหาชาติ  ซึ่งถือเป็นรูปแบบหนึ่ง  พร้อมทั้งชี้ให้เห็นความสำคัญขององค์ประกอบที่เหมาะสมในการบริหารปกครองประเทศตลอดจนการพัฒนาประเทศที่ยั่งยืน  สุดท้ายผู้เขียนได้สรุปและเสนอแนะแนวคิดจากผลการพัฒนาที่ผ่านมาของการพัฒนาประเทศของไทย