สิทธิของภริยาในการหย่าและสิทธิที่ควรได้รับตามกฎหมายอิสลาม

ผู้แต่ง

  • มะยา ยูโซ๊ะ นักศึกษาปริญญาโท สาขาวิชาอิสลามศึกษา คณะอิสลามศึกษาและนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยฟาฏอนี
  • มุฮำหมัดซากี เจ๊ะหะ รองศาสตราจารย์ ดร.(กฎหมาย), อาจารย์ประจำสาขาวิชานิติศาสตร์ คณะอิสลามศึกษาและนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยฟาฏอนี

คำสำคัญ:

สิทธิภริยา, การหย่า, กฎหมายอิสลาม

บทคัดย่อ

 

            บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสิทธิต่างๆที่กฎหมายอิสลามอนุมัติให้ภริยาใช้สิทธิในการดำเนินการให้ขาดจากการสมรสและสิทธิที่ภริยาควรได้รับหลังขาดจากการสมรส โดยทำการรวบรวมข้อมูลจากการทบทวนเอกสารและสื่ออิเล็คทรอนิคส์ หลังจากนั้นมีการนำข้อมูลมาวิเคราะห์ตามประเด็นที่กำหนด จากการศึกษาพบว่า สิทธิที่กฎหมายอิสลามอนุมัติให้ภริยาใช้สิทธิในการดำเนินการให้ขาดจากการสมรสนั้นมีสามประเภทได้แก่ คุลอฺ ฟัสคฺ และตะอฺลีก ส่วนสิทธิที่ภริยาควรได้รับหลังขาดจากการสมรสคือ ค่ามุตอะฮฺ ค่าอุปการะเลี้ยงดูในช่วงอิดดะฮฺ  ค่าอุปการะเลี้ยงดูบุตร ส่วนแบ่งทรัพย์สินที่ได้มาหลังการสมรส และสิทธิที่จะได้รับมัฮรฺที่ค้างชำระ ผลที่ได้จากการศึกษาครั้งนี้สามารถนำไปใช้ประโยชน์กับสตรีมุสลิมและเป็นฐานข้อมูลให้กับทุกองค์กรที่ให้ความสำคัญกับกฎหมายครอบครัวอิสลาม

เอกสารอ้างอิง

สมาคมนักเรียนเก่าอาหรับประเทศไทย. พระมหาคัมภีร์ อัล-กุรอ่าน พร้อมความหมายภาษาไทย ศูนย์กษัตร์ฟะฮัด เพื่อการพิมพ์อัลกุรอ่าน อัลมะดีนะฮ อัลมุเนาวะเราะฮ, ราชอาณาจักร ซาอุดีอาราเบีย.

อิบนุกุดามะฮฺ, อะบูมุหัมมัด มุวัฟฟิก อัดดีน อับดุลลอฮฺ บิน อะหฺมัด บิน มุหัมมัด. 1968. อัลมุฆนีย์. เบรุต. ดาร อัลกิตาบ อัลอะเราะบีย์.

อิบนุมาญะฮฺ, อิบนุอับดุลลอฮฺ มุหัมมัด บิน ยะซีด. 1952. สุนันอิบนุมาญะฮฺ. เบรุต. ดาร อัลฟิกรฺ.

อิบนุมันศูร. มุหัมมัด บิน มักรัม บิน อะลีย์ บิน อะหฺมัด อัลอันศอรีย์ ญะมาล อัดดีน. 1994. ลิสานอัลอะเราะบิ. เบรุต. ดาร อัลฟิกรฺ.

อิบนุนะญีม, ซัยนฺอัดดีน บิน อิบรอฮีม บิน มุหัมมัด บิน บักรฺ. ม.ป.ป. อัลบัหรฺอัรรออิก. พิมพ์ครั้งที่ 2.เบรุต. ดาร อัลมะริฟะฮฺ.

อะบูซะฮฺเราะฮฺ, มุหัมมัด. 1957. อัลอะหฺวาลอัชชัคศิยยะฮฺ. พิมพ์ครั้งที่ 2.ดาร อัลฟิกรฺ อัลอะเราะบิ.

อัลบุญัยริมีย์, อัชเชคสุไลมาน. 1951. บุญัยริมีอลาอัลเคาะฏีบ. พิมพ์ครั้งสุดท้าย. มิศร. มัฏบะอะฮ มุศเฏาะฟา อัลบาบีย์ อัลหะละบีย์.

อัลบุคอรีย์, มุหัมมัด บิน อิสมาแอล อบูอับดฺอัลลอฮ. 1979. อัลญามิอฺอัศเศาะหีห. อิสตานบูล ตุรกิยา. อัลมักตะบะฮฺ อัลอิสลามิยยะฮ.

อัลบัฆวีย์, อัลอิมาม อบี มุหัมมัด อัลอุเซ็น บิน มัสอูด บิน มุหัมมัด อัลฟัรอฺ. 1997. อัตตะฮซีบฟีฟิกฮอัลอิมามอัชชาฟิอีย์. พิมพ์ครั้งที่ 1. เบรุต. ดาร อัลกุตุบ อัลอิลมิยยะฮฺ.

อัลบักรฺ, ซัยดฺ มุหัมมัด ชะฏอ อัดดุมยาฏี. 1938. อิอานะฮอัฏฏอลิบีน.พิมพ์ครั้งที่ 2.มิศรฺ. มัฏบะอะฮ มุศเฏาะฟา อัลบาบีย์ อัลหะละบีย์.

อัลบุฮูตี, มันศูร บิน ยูนุซ บิน เศาะลาหฺ อัดดีน บิน อิดรีซ. ม.ป.ป. ชัรหฺมุนตะฮาอัลอิรอดาต. เบรุต. ดาร อัลฟิกรฺ.

อัลบัยฮะกีย์, อะหฺมัด อิบนฺ อุเซ็น. 1994. สุนันอัลบัยฮะกีย์. พิมพ์ครั้งที่ 1. เบรุต. ดาร อัลกุตุบ อัลอิลมิยยะฮ.

อัลญะซีรีย์, อับดฺอัรเราะหมัน. 1969. อัลฟิกฮฺอลาอัลมซาฮิบอัลอัรบะอะฮ. เบรุต. ดาร อัลฟิกรฺ.

หัสบุลลอฮ, อะลีย์. 1968. อัลฟุรเกาะฮฺบัยนฺอัซเซาญัยนฺ. เบรุต. ดาร อัลอะเราะบีย์.

อัดดุสูกีย์, มุหัมมัด บิน อะหมัด บิน อุรฟะฮ. ม.ป.ป. หาชิยะฮอัดดุสูกีย์อะลาอัชชัรหฺอัลกะบีร. เบรุต. ดาร อัลฟิกรฺ.

อัรร็อมลีย์, ชัมซฺอัดดีน มุหัมมัด บิน อบี อัลอับบาส. 1993. นิฮายะฮฺอัลมุหตาจญ์. เบรุต. ดาร อัลกุตุบ อัลอิสลามิยยะฮฺ.

อัซซิบารี, อามิร สะอีด. 1997. อะหกามอัลคุลอฺฟีอัชชะรีอะฮอัลอิสลามียะฮ. พิมพ์ครั้งที่ 1. เบรุต. ดาร อิบนฺหัซมฺ.

อัซซุหัยลีย์, วะฮฺบะฮฺ บิน มุศเฏาะฟา. 1989. อัลฟิกฮฺอัลอิสลามีวะอะดิลละตุฮฺ. เบรุต. ดาร อัลฟิกรฺ.

อัสสิยูฏีย์, ญะลาลอัดดีน อับดฺอัรเราะมัน. ม.ป.ป. อัลอัชบาฮฺวันนะซออีร. มักตะบะฮฺ วะมัฏบะอะฮฺ มุหัมมัด อัลฮินดฺ.

สาบิก, สัยดฺ. 1977. ฟิกฮฺอัสสุนนะฮฺ. พิมพ์ครั้งที่ 4. เบรุต. ดาร อัลฟิกรฺ.

อัชชัรบีนีย์, ชัมซฺอัดดีน มุหัมมัด บิน อะหฺมัด อัลเคาะฏีบ. 1994. มุฆนีย์อัลมุหตาจญ์. พิมพ์ครั้งที่ 1. เบรุต. ดาร อัลกุตุบ อัลอิสลามิยยะฮ.

อัชชัรบีนีย์, ชัมซฺอัดดีน มุหัมมัด บิน อะหฺมัด อัลเคาะฏีบ. ม.ป.ป. อัลอิกนาอฺฟีหัลอัลฟาซ อะบีชุญาอฺ. มักตับ อัลบุหูษวัดดิรอสาต. เบรุต. ดาร อัลฟิกรฺ.

อัศศอบูนีย์, อับดฺ อัรเราะมัน. 1968. มดาหุริยยะฮฺอัซเซาญัยนฺฟิอัฏเฏาะล๊าก. พิมพ์ครั้งที่ 2.เบรุต. ดาร อัลฟิกรฺ.

อะลีย์, เกาษัร กามิล. ม.ป.ป. ศูมูอัตตัชรีอฺอัลอิสลามฟิมุอาละญะฮฺอันนุชูซอัชชิเกาะฮฺบัยนฺอัซเซาญัยนฺ. อัลกอฮิเราะฮฺ. ดาร อัลอิตติซาม.

อัลกุรฏุบีย์, อะบีย์อับดุลลอฮ บิน อะหฺมัด อัลอันศอรีย์. 1966. อัลญามิอฺลิอะหฺกามอัลกุรอาน. พิมพ์ครั้งที่ 3. ดาร อัลเกาะลัม.

อิสมาแอ อาลี. 2540. กฎหมายครอบครัวอิสลาม. พิมพ์ครั้งที่ 1. ปัตตานี: สำนักงานวิชาการและบริการบริการชุมชน วิทยาลัยอิสลามศึกษา.

มาลิก, อิบนฺ อะนัส บิน มาลิก บิน อามิร อัลอัศบะหีย์ อัลมะดะนีย์. 1985. มุวัฏเฏาะอฺอัลอิมามมาลิก. พิมพ์ครั้งที่ 1. เบรุต. ดาร อิหยาอฺ อัตติรอษ อัลอะเราะบีย์.

อันนะวะวี, อะบูซะกัรยา มะหฺย อัดดีน บิน ชัรฟ. ม.ป.ป. มินฮาจญ์อัฏฏอลิบีน. พิมพ์ครั้งที่ 1. เบรุต. ดาร อัลฟิกรฺ.

Dra. Firdaweri. 1989. Hukum Islam Tentang Fasakh Perkahwinan Kerana Ketidak Mampuan Suami Menunaikan Kewajipannya. (1). Ilmu Jaya Jakarta.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2018-04-17

รูปแบบการอ้างอิง

ยูโซ๊ะ ม., & เจ๊ะหะ ม. (2018). สิทธิของภริยาในการหย่าและสิทธิที่ควรได้รับตามกฎหมายอิสลาม. วารสาร อัล-ฮิกมะฮฺ, 5(10), 37–47. สืบค้น จาก https://so01.tci-thaijo.org/index.php/HIKMAH/article/view/115244