การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรม เรื่อง การป้องกันและควบคุมโรคติดต่อ สำหรับครูพี่เลี้ยงในศูนย์พัฒนาเด็กเล็กจังหวัดสตูล

ผู้แต่ง

  • วรรณี ปาทาน, 6852279 มหาวิทยาลัยทักษิณ
  • ชัยลิขิต สร้อยเพชรเกษม, 6852279 มหาวิทยาลัยทักษิณ
  • กฤธยากาญจน์ โตพิทักษ์ มหาวิทยาลัยทักษิณ

คำสำคัญ:

หลักสูตรฝึกอบรม, การป้องกันและควบคุมโรคติดต่อ

บทคัดย่อ

วิทยานิพนธ์นี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาข้อมูลพื้นฐานและเอกสารที่เกี่ยวข้องสำหรับการพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรม เรื่องการป้องกันและควบคุมโรคติดต่อสำหรับครูพี่เลี้ยงในศูนย์พัฒนาเด็กเล็ก 2) เพื่อสร้างและตรวจสอบประสิทธิภาพหลักสูตรฝึกอบรมฯ 3) เพื่อตรวจสอบประสิทธิผลจากการใช้หลักสูตรฝึกอบรมฯ และ4) เพื่อประเมินคุณภาพหลักสูตรฝึกอบรมฯ กลุ่มตัวอย่างคือ ครูพี่เลี้ยงในศูนย์พัฒนาเด็กเล็ก จังหวัดสตูล โดยแบ่งออกเป็น 1) กลุ่มทดลองหาประสิทธิภาพของหลักสูตรฝึกอบรม จำนวน 15 คน  2) กลุ่มตัวอย่างในการทดลอง จำนวน 48 คน ได้แก่ กลุ่มทดลอง 24 คน กลุ่มควบคุม 24 คน ได้มาด้วยวิธีการสุ่มกลุ่ม เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลได้แก่ แบบทดสอบวัดความรู้เรื่องการป้องกันและควบคุมโรคติดต่อ และแบบสอบถามความพึงพอใจ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐานและการวิเคราะห์ความแปรปรวนหลายทางแบบวัดซ้ำ

ผลการวิจัยพบว่า 1) ข้อมูลพื้นฐานสถานการณ์โรคติดต่อในศูนย์พัฒนาเด็กเล็กมีแนวโน้มการเกิดโรคที่เพิ่มขึ้นและมีการแพร่ระบาดของโรคอย่างมาก ซึ่งผู้ที่มีบทบาทสำคัญในการป้องกันและควบคุมโรคติดต่อนั้นก็คือ ครูพี่เลี้ยงประจำศูนย์พัฒนาเด็กเล็กซึ่งต้องมีสุขภาพและความรู้ในการป้องกันและควบคุมโรคติดต่อดี 2)หลักสูตรฝึกอบรมเรื่องการป้องกันและควบคุมโรคติดต่อสำหรับครูพี่เลี้ยงในศูนย์พัฒนาเด็กเล็ก มีประสิทธิภาพเท่ากับ 81.33/82.22  3)ความรู้ของครูพี่เลี้ยงในศูนย์พัฒนาเด็กเล็กที่เข้ารับการอบรมมีคะแนนเฉลี่ยหลังการฝึกอบรมสูงกว่ากลุ่มที่เรียนแบบปกติอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 และครูพี่เลี้ยงมีความพึงพอใจอยู่ในระดับมาก  4) หลักสูตรฝึกอบรมมีคุณภาพผ่านเกณฑ์การประเมินตามเกณฑ์ที่ผู้วิจัยได้กำหนดไว้

เอกสารอ้างอิง

เครือวัลย์ ลิ่มอภิชาต. 2531. หลักการและเทคนิคการจัดฝึกอบรมและการพัฒนาแนวทางการวางแผนการเขียนโครงการและการบริหารโครงการ. กรุงเทพฯ: สยามศิลป์การพิมพ์.

ทรงศักดิ์ ภูสีอ่อน. 2554. การประยุกต์ใช้ SPSS วิเคราะห์ข้อมูลงานวิจัย. พิมพ์ครั้งที่ 4. มหาสารคาม: มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.

ทัศนีย์ นาคุณทรง. 2552. การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมวิทยากรเพื่อพัฒนาบุคลากรศูนย์พัฒนาเด็กเล็กองค์การบริหารส่วนตำบล. ดุษฏีนิพนธ์ การศึกษาดุษฏีบัณฑิต. กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ.

ทัศนียา กองภา. 2550. การพัฒนาแผนการจัดกิจกรรมการเรียนรู้แบบมีส่วนร่วม (Cooperative Learning) กลุ่มสาระการเรียนรู้ สุขศึกษาและพลศึกษาเรื่องโรคติดต่อและโรคไม่ติด ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3. วิทยานิพนธ์ การศึกษามหาบัณฑิต. มหาสารคาม : มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.

รัตนะ บัวสนธ์. 2552. การวิจัยและพัฒนานวัตกรรมการศึกษา. กรุงเทพฯ : คำสมัย.

วาโร เพ็งสวัสดิ์. 2545. การวิจัยในชั้นเรียน. กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.

สมพร สมพงษ์. 2553. ผลการจัดการเรียนรู้ รูปแบบ CIPPA กลุ่มสาระการเรียนรู้ สุขศึกษาและพลศึกษาเรื่องโรคติดต่อในท้องถิ่นชั้นประถมศึกษาปีที่ 4. วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต. มหาสารคาม: มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.

สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดสตูล. 2555. เอกสารอัดสำเนา สรุปผลการดำเนินงานศูนย์พัฒนาเด็กเล็กปลอดโรคจังหวัดสตูล. (1-12). สตูล: สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดสตูล.

สำนักโรคติดต่อทั่วไป กรมควบคุมโรค กระทรวงสาธารณสุข. 2553. แนวทางการป้องกันควบคุมโรคติดต่อ ในศูนย์เด็กเล็กและโรงเรียนอนุบาล. กรุงเทพฯ: ศรีอนันต์การพิมพ์.

อำไพ ปรุงหอม. 2554. การพัฒนาบทเรียนสำเร็จรูป เรื่องโรคติดต่อ กลุ่มสาระการเรียนรู้สุขศึกษาและพลศึกษา เรื่อง โรคติดต่อในท้องถิ่น ชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 โรงเรียนบ้านกลาง สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษากาฬสินธุ์เขต 3. วิทยานิพนธ์ ครุศาสตรมหาบัณฑิต. มหาสารคาม มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.

Tyler, Ralph W. 1949. Basic Principle of Curriculum and Instruction. Chicago: The University of Chocago.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2018-03-22

รูปแบบการอ้างอิง

ปาทาน ว., สร้อยเพชรเกษม ช., & โตพิทักษ์ ก. (2018). การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรม เรื่อง การป้องกันและควบคุมโรคติดต่อ สำหรับครูพี่เลี้ยงในศูนย์พัฒนาเด็กเล็กจังหวัดสตูล. วารสาร อัล-ฮิกมะฮฺ, 6(12), 93–106. สืบค้น จาก https://so01.tci-thaijo.org/index.php/HIKMAH/article/view/116349