การอ้างอิงหะดิษเป็นหลักฐานทางภาษาของอิบนุอากิลในหนังสือ ชัรหฺอิบนิอากิล อะลาอัลฟิยะห์อิบนุมาลิก

บทคัดย่อ

งานวิจัยฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาถึงจุดยืนของเหล่านักไวยากรณ์อาหรับเกี่ยวกับการอ้างอิงหะดิษ (พระวจนะของท่านนบี)เป็นหลักฐานทางภาษาและหลักฐานอื่นๆที่ใช้สำหรับการอ้างอิง รวมทั้งศึกษาถึงจุดยืนของอิบนุอากิลเป็นการเฉพาะเกี่ยวกับการใช้ตัวบทหะดิษสำหรับการอ้างอิงเป็นหลักฐานทางภาษาในหนังสือชัรหฺอิบนิอากิล อะลาอัลฟิยะห์อิบนุมาลิก  พร้อมแสดงให้เห็นถึงรูปแบบและแนวทางการการอ้างอิงของท่าน  ในการศึกษาครั้งนี้ผู้วิจัยได้ใช้ระเบียบวิถีการวิจัยเชิงพรรณนา วิเคราะห์ และเชิงสำรวจ จากการศึกษาครั้งนี้ ผู้วิจัยได้บรรลุซึ่งผลวิจัยหลายประการ โดยมีประเด็นสำคัญดังนี้

            (1)  นักไวยากรณ์อาหรับมีความคิดเห็นที่แตกต่างกันเกี่ยวกับการอ้างอิงหะดิษเป็นหลักฐานทางภาษา ซึ่งสามารถจำแนกออกเป็น 3 กลุ่ม คือ กลุ่มที่ต่อต้านการอ้างอิงด้วยหะดิษ กลุ่มที่อนุญาตให้ใช้หะดิษอ้างอิงได้ และกลุ่มสายกลาง 

(2) อิบนุอากิลใช้รูปแบบการอ้างอิงหะดิษอย่างเดียว และการอ้างอิงหะดิษผนวกกับหลักฐานอื่น อาทิ กวีอาหรับ

(3) จำนวนหะดิษที่อิบนุอากิลใช้อ้างอิงทั้งหมดในหนังสือของท่านมีจำนวน 18 หะดิษ กล่าวคือใช้การอ้างอิงหะดิษอย่างเดียว 8 ประเด็น ได้แก่ (كان)، (إن)، (أفعل التفضيل)، (الإضافة)، (في التي للتعليل)، (الحال)، (أما الشرطية)، (الاختصاص)، و(الفاعل). และใช้การอ้างอิงหะดิษผนวกกับหลักฐานอื่นมีจำนวน 8 ประเด็น ได้แก่ (كاد)، (الاستثناء بسوى وحاشا)، (الباء للبدلية)، (لا النافية للجنس)، (منْ الشرطية)، (أفعل التفضيل)،  و(ملحق جمع المذكر السالم).

(4).หะดิษที่อิบุอากิลใช้อ้างอิงทั้งหมดล้วนอยู่ในประเด็นที่เกี่ยวกับไวยากรณ์(วากยสัมพันธ์)ไม่ใช่อักขระวิธี