การพัฒนาสมรรถนะการสื่อสารของนายกองค์การบริหารส่วนตำบลในสามจังหวัดชายแดนภาคใต้
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษารูปแบบการใช้การสื่อสาร เปรียบเทียบรูปแบบการใช้การสื่อสาร องค์ประกอบสมรรถนะการสื่อสาร และศึกษาแนวทางการพัฒนาสมรรถนะการสื่อสารในการปฏิบัติงานของนายกองค์การบริหารส่วนตำบลในสามจังหวัดชายแดนภาคใต้ เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ ผู้ให้ข้อมูลหลัก ได้แก่ นายกองค์การบริหารส่วนตำบล ผู้บริหารฝ่ายการเมือง พนักงานส่วนตำบล ผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย และประชาชนในจังหวัดยะลา ปัตตานี และนราธิวาส รวมจำนวน 82 คน โดยใช้แบบสัมภาษณ์เชิงลึกและแบบสัมภาษณ์กลุ่ม วิเคราะห์ข้อมูลด้วยวิธีการพรรณนาวิเคราะห์ ผลการศึกษา พบว่า
รูปแบบการใช้การสื่อสารในการปฏิบัติงาน ได้แก่ การสื่อสารเพื่อการบริหารองค์กร การเปิดรับและแสวงหาข้อมูลข่าวสารเพื่อการตัดสินใจ การถ่ายทอดและประชาสัมพันธ์ข่าวสารไปสู่ประชาชนในชุมชน การสร้างการมีส่วนร่วมของประชาชนต่อการดำเนินพันธกิจขององค์กร การสร้างความสัมพันธ์กับประชาชนและผู้มีส่วนได้ส่วนเสียในชุมชน การสื่อสารเพื่อบำบัดทุกข์บำรุงสุขประชาชน การสื่อสารด้วยการสร้างผลงาน และการสื่อสารเพื่อรักษาฐานเสียงทางการเมือง
การเปรียบเทียบรูปแบบการใช้การสื่อสารในการปฏิบัติงาน พบว่า ประสบการณ์ทางการบริหาร คุณวุฒิการศึกษา ทัศนคติและความรู้เกี่ยวกับการสื่อสารและทักษะการสื่อสารเฉพาะบุคคล ส่งผลให้นายกองค์การบริหารส่วนตำบลมีการใช้กลยุทธ์การสื่อสารที่แตกต่างกัน 6 กลยุทธ์ คือ กลยุทธ์รู้เขารู้เราเท่าทันเทคโนโลยี กลยุทธ์เข้าใจเข้าถึงพึ่งพาได้ 24 ชั่วโมง กลยุทธ์สื่อสารคุณธรรมนำการพัฒนา กลยุทธ์สื่อสารผสานพลังทีมงาน กลยุทธ์สื่อสารประสานสัมพันธ์ และ กลยุทธ์สื่อสารสมานฉันท์ชุมชน
องค์ประกอบสมรรถนะการสื่อสาร ได้แก่ สมรรถนะหลัก ด้านการพูดและนำเสนอ การฟัง บุคลิกภาพ การสร้างความสัมพันธ์ การสร้างภาพลักษณ์ การสร้างช่องทางการสื่อสารและการใช้เทคโนโลยีสื่อสารใหม่ และสมรรถนะเฉพาะเชิงพื้นที่ที่ปฏิบัติงาน ด้านการเป็นแบบอย่างผู้นำในวิถีอิสลาม และการสื่อสารในสังคมพหุวัฒนธรรม
แนวทางการพัฒนาสมรรถนะการสื่อสาร ได้แก่ ด้านประเด็นเนื้อหาการพัฒนาเกี่ยวกับกลยุทธ์การสื่อสาร การสร้างภาพลักษณ์ บุคลิกภาพสำหรับผู้นำท้องถิ่นยุคใหม่ การพูดต่อหน้าชุมชน การสื่อสารในภาวะวิกฤติ และการเท่าทันเทคโนโลยีดิจิทัล และด้านรูปแบบการพัฒนาสมรรถนะ ได้แก่ การฝึกอบรมปฏิบัติการ การสัมมนาแลกเปลี่ยนประสบการณ์ การถอดบทเรียนความสำเร็จ และการศึกษาดูงานองค์กรที่ผู้นำท้องถิ่นมีสมรรถนะการสื่อสารระดับสูง
เอกสารอ้างอิง
ขนิษฐา ปาลโมกข์. 2552. รายงานการวิจัย การพัฒนารูปแบบการสื่อสารภายในองค์การเพื่อการสนับสนุนวัฒนธรรมองค์การของมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต.
จุฑารัตน์ ตำนานวัน. 2551. ภาวะผู้นำและแนวทางจัดการการพัฒนาตำบลของนายกองค์การบริหารส่วน
ตำบล วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต (พัฒนาสังคม) คณะพัฒนาสังคมและสิ่งแวดล้อม : สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
นิเลาะ แวอุเซ็ง. 2548. อิสลามและการจัดการ โครงการแปลและเรียบเรียงตำราอิสลาม ลำดับที่ 17 มหาวิทยาลัยอิสลามศึกษา มหาวิทยาลัยสงขานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี. ปัตตานี: โรงพิมพ์มิตรภาพปัตตานี.
นันทนา นันทวโรภาส. 2554. ชนะเลือกตั้งด้วยพลังการตลาด. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แมสมีเดียม.
ปธาน สุวรรณมงคล. 2554. การเมืองท้องถิ่น: การเมืองของใคร โดยใคร เพื่อใคร (ฉบับปรับปรุงครั้งที่ 1). กรุงเทพฯ: จตุพรดีไซน์.
พรนค์พิเชษฐ แห่งหน และ สุวัลลีย์ เปี่ยมปิติ. 2551. กระบวนการหาเสียงของนักการเมืองท้องถิ่น ว.การพัฒนาท้องถิ่น, 1(4).
พิชญ์ณิฐา พรรณศิลป์และคณะ. 2558. บทบาทของผู้บริหารท้องถิ่นในศตวรรษที่ 21.วารสารสันติ
ศึกษาปริทรรศน์, 3(2), 146-161.
สุรพงษ์ โสธนะเสถียร. 2550. สถานภาพองค์ความรู้ของการจัดการทางการสื่อสารในประเทศไทย. กรุงเทพฯ: ประสิทธิ์ภัณฑ์ แอนด์ พริ้นติ้ง
สุรพงษ์ โสธนะเสถียร และ เกศกนก ชุ่มประดิษฐ์. (2549). การสื่อสารเพื่อการจัดการในชุมชน.
กรุงเทพฯ: ประสิทธิ์ภัณฑ์ แอนด์ พริ้นติ้ง.
สุเมธ แสงนิ่มนวล. 2552. ภาวะผู้นำกับธรรมาภิบาลในการบริหารงานองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. กรุงเทพฯ:
ส. เจริญการพิมพ์
เสนาะ ติเยาว์. 2551. หลักการบริหาร (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
Deborah J. Barrrett. 2010. Leadership Communication Third Edition. New York McGraw-Hill
Companies.
Brown J., Gaudin P. and Moran W. 2013. PR and Communication in Local Government and Public Services. United Kindom, Kogan Page Limited .
