บทความ ลดพฤติกรรมการไม่อยู่นิ่งของนักเรียนออทิสติก ในขณะ จัดการเรียนรู้กิจกรรมร้อยลูกปัด โดยการเสริมแรงด้วยเบี้ยอรรถกรของนักเรียน หน่วยบริการศูนย์การศึกษาพิเศษ เขตการศึกษา 3 จังหวัดสงขลา

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อศึกษาการลดพฤติกรรม การไม่อยู่นิ่งในชั้นเรียนของนักเรียนออทิสติก โดยการจัดการเรียนรู้กิจกรรมการร้อยลูกปัด โดยการเสริมแรงด้วยเบี้ยอรรถกร 2) เพื่อเปรียบเทียบพฤติกรรมการไม่อยู่นิ่งในชั้นเรียนของนักเรียนออทิสติก ระหว่างก่อนและหลัง จัดการเรียนรู้กิจกรรมการร้อยลูกปัด โดยการเสริมแรงด้วยเบี้ยอรรถกร กลุ่มตัวอย่างในการวิจัยครั้งนี้ คือ นักเรียนชาย - หญิง ที่เป็นบุคคลออทิสติก อายุ 7–10 ปี กำลังศึกษาอยู่ในชั้นเตรียมความพร้อม จำนวน 10 คน ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2563 หน่วยบริการศูนย์การศึกษาพิเศษ เขตการศึกษา 3 จังหวัดสงขลา เขต 3 ประกอบด้วยหน่วยบริการเทพา หน่วยบริการสะบ้าย้อย หน่วยบริการนาทวี หน่วยบริการนาหม่อมและหน่วยบริการสะเดา เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย 1) แบบสังเกตและบันทึกพฤติกรรมไม่อยู่นิ่งในชั้นเรียนแบบช่วงเวลา 2) แผนการสอนเฉพาะบุคคล เรื่องการร้อยลูกปัด 3) แบบสำรวจสิ่งของที่ใช้แลกกับเบี้ยอรรถกร สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล คือ การหาค่าความเที่ยงตรงเชิงเนื้อหา (Content validity) ใช้สูตร IOC และการหาค่าความเที่ยงระหว่างผู้สังเกต 2 คน โดยใช้ค่าความเที่ยงระหว่างผู้สังเกต (IOR)

            ผลการวิจัยพบว่า 1) เพื่อศึกษาการลดพฤติกรรม การไม่อยู่นิ่งในชั้นเรียนของนักเรียนออทิสติกโดยการจัดการเรียนรู้กิจกรรมการร้อยลูกปัด โดยการเสริมแรงด้วยเบี้ยอรรถกร โดยพบว่า พฤติกรรมไม่อยู่นิ่งในชั้นเรียนขณะจัดการเรียนรู้กิจกรรมการร้อยลูกปัดของนักเรียนออทิสติกลดลง2) เพื่อเปรียบเทียบพฤติกรรมการไม่อยู่นิ่งในชั้นเรียนของนักเรียนออทิสติกระหว่างก่อนและหลัง จัดการเรียนรู้กิจกรรมการร้อยลูกปัด โดยการเสริมแรงด้วยเบี้ยอรรถกร  พบว่าคะแนนค่าเฉลี่ยและส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานของพฤติกรรมไม่อยู่นิ่ง นักเรียนลุกจากที่นั่ง น้อยกว่าก่อนได้รับการจัดการเรียนรู้กิจกรรมการร้อยลูกปัด โดยการเสริมแรงด้วยเบี้ยอรรถกร และคะแนนค่าเฉลี่ยและส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานของพฤติกรรมไม่อยู่นิ่ง นักเรียนพูดสอดแทรกขึ้นมาขณะที่ครูทำการสอน  น้อยกว่าก่อนได้รับการจัดการเรียนรู้กิจกรรมการร้อยลูกปัด โดยการเสริมแรงด้วยเบี้ยอรรถกร