ดึงดูดใจพนักงานด้วยกลยุทธ์การสร้างแบรนด์นายจ้างเพื่อความได้เปรียบในการแข่งขัน
คำสำคัญ:
ดึงดูดใจ, แบรนด์นายจ้าง, ความได้เปรียบในการแข่งขันบทคัดย่อ
ในยุคสมัยที่การแข่งขันเพื่อแย่งชิงคนเก่งทวีความรุนแรงขึ้น การสร้างแบรนด์นายจ้าง (Employer Branding) จึงกลายเป็นกลยุทธ์สำคัญที่องค์การต่างๆ ต่างให้ความสำคัญ องค์การที่มีการสร้างแบรนด์นายจ้างที่ดีจะสามารถดึงดูดและรักษาพนักงานที่มีความสามารถ เพิ่มประสิทธิภาพในการทำงาน สร้างภาพลักษณ์ที่ดีต่อองค์การ ลดค่าใช้จ่ายในการสรรหาและสร้างความได้เปรียบในการแข่งขัน วัตถุประสงค์หลักของบทความนี้คือการนําเสนอประเด็นที่เกี่ยวข้องกับ กลยุทธ์การสร้างแบรนด์นายจ้าง โดยในส่วนแรกจะนำเสนอแนวคิดและทฤษฎีการสร้างแบรนด์นายจ้าง ส่วนที่สองเป็นความสำคัญของการสร้างแบรนด์นายจ้าง ส่วนที่สามนำเสนอเกี่ยวกับกลยุทธ์ในการสร้างแบรนด์นายจ้างผ่านแนวคิด Employer Brand Mix 12 มิติ ของ Barrow & Mosley ส่วนที่สี่คือเทคนิคการทำ Employer Branding และส่วนสุดท้ายคือตัวอย่างขององค์การที่มีการสร้างแบรนด์นายจ้าง จากการนำเสนอผู้เขียนจึงสรุปได้ว่าการสร้างแบรนด์นายจ้างช่วยให้องค์การแสดงความแตกต่างและโดดเด่นจากผู้อื่น ดึงดูดคนที่ “ใช่” เข้ามาเป็นสมาชิกขององค์การและเป็นส่วนหนึ่งขององค์การสร้างประสบการณ์เชิงบวกและสร้างภาพลักษณ์ขององค์การที่ชัดเจนให้กับพนักงานทั้งในอดีต ปัจจุบัน และในอนาคตเพิ่มความชัดเจนและสร้างเอกลักษณ์ขององค์การได้ (Clearness and identity) ทำให้พนักงานเชื่อถือและไว้วางใจต่อนายจ้าง สร้างความได้เปรียบในการแข่งขัน
เอกสารอ้างอิง
ดนัย เทียนพุฒ. (2545). การออกแบบและพัฒนาความรู้ในองค์การโดยมืออาชีพเพื่อมืออาชีพ. กรุงเทพมหานคร: นาโกตา.
พจน์ ใจชาญสุขกิจ. (2550). CEO PR & IMAGE: ยุทธวิธีการสร้างภาพลักษณ์ผู้บริหารด้วยการจัดการสื่อสารและประชาสัมพันธ์. กรุงเทพมหานคร: ฐานมีเดีย เน็ตเวิร์ค.
วิริยาภา พุทธสัมฤทธิ์. (2561). การสร้างและพัฒนาภาพลักษณ์องค์การ (Employer Branding) เพื่อจูงใจและรักษาทรัพยากรบุคคลของบริษัทเอ็ทน่า ประกันสุขภาพ (ประเทศไทย) จำกัด (มหาชน). สารนิพนธ์ ปริญญาการจัดการมหาบัณฑิต, วิทยาลัยการจัดการ, มหาวิทยาลัยมหิดล.
Adecco Thailand. (2023). Employer Branding กลยุทธ์สร้างองค์กรให้เป็นที่จดจำในสายตาผู้สมัคร.
สืบค้นจาก https://adecco.co.th/th/knowledge-center/detail/hr-insight/employer-branding
Backhaus, K., & Tikoo, S. (2004). Conceptualizing and researching employer branding. Career Development International, 9(5), 501-517.
Balmer, J., & Gray, E. R. (1998). Managing corporate image and corporate reputation. Long Range Planning, 31(5), 695-702.
Barrow, S. (2007). The future of employer branding and HR? Employer branding: the latest fad or the future for HR?. Chartered Institute of Personnel and Development (CIPD) Guide, 12-14.
Gibson, J.W. & Hodgetts, R.M. (1991). Organizational Communication: A managerial Perspective. New York: Harper Collins.
Keller, K. L. (2016). การจัดการแบรนด์เชิงกลยุทธ์: การสร้าง การวัดผล และการจัดการมูลค่าแบรนด์
(พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: Pearson Education.
Kotler, P., Kartajaya, H., & Setiawan, I. (2020). การตลาด 4.0: เปลี่ยนจากแบบดั้งเดิมสู่ดิจิทัล. กรุงเทพฯ: Pearson Education.
Likert, R., & Likert, J. G. (1976). New Ways of Managing Conflict. New York: McGraw-Hill.
Workventure. (2023). 5 บริษัท ที่ประสบความสำเร็จในการสร้าง Employer Branding. สืบค้นจาก https://www.workventure.com/blog/5-
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2024 ภาควิชาการบริหารการศึกษา คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
Copyright@HRD Journal, Burapha University